അവരുടെ സാമീപ്യം അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവർ കേൾക്കുമോ എന്ന് പോലും അവൻ ഭയന്നു.
അപ്പോഴാണ് ജോയിച്ചേട്ടൻ വീണ്ടും ചുമച്ചത്. അതോടെ ലീലച്ചേച്ചി പതുക്കെ ഭർത്താവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. “വെള്ളം വേണോ?” അവർ ചോദിച്ചു.
ആ തടസ്സം വന്നതിൽ മനുവിന് ഒരേസമയം ആശ്വാസവും നിരാശയും തോന്നി. അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്നാൽ ഞാൻ… ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ ചേച്ചീ.”
“ഇത്ര പെട്ടെന്നോ? കറണ്ട് വരട്ടെ, എന്നിട്ട് പോകാം.” അവർ ജോയിച്ചേട്ടന് വെള്ളം കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ അവനൊരു പ്രതീക്ഷ നൽകി.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ആയിരം ലഡ്ഡു ഒരുമിച്ചു പൊട്ടി. അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഇതുതന്നെയാണ്. എന്റെ സാമീപ്യം. അവൻ ചിന്തിച്ചു.
അധ്യായം 3: ചായയുടെ മധുരം
“കറണ്ട് വരാൻ സമയമെടുക്കും. ഈ മഴയത്ത് അവർ വേഗം ശരിയാക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. മോൻ ആ ചായ കുടിക്ക്,” ലീലച്ചേച്ചി പറഞ്ഞു, അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു.
മനു എതിരൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ വീണ്ടും കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. ലീലച്ചേച്ചി മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നുപോയി. അവരുടെ ചലനങ്ങൾക്കൊരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടെന്ന് അവനു തോന്നി. മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, മഞ്ഞ മാക്സി ധരിച്ച ആ രൂപം ഒരു നിഴൽചിത്രം പോലെ ഭിത്തിയിൽ പതിഞ്ഞു. അവൻ ആ കാഴ്ച നോക്കിയിരുന്നു.
അകത്ത് പാത്രങ്ങൾ തട്ടുന്നതിന്റെയും മുട്ടുന്നതിന്റെയും നേരിയ ശബ്ദം കേൾക്കാം. ചാരുകസേരയിൽ ജോയിച്ചേട്ടൻ കണ്ണുകളടച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, ഒരുപക്ഷേ മയങ്ങുകയാവാം. ഈ നിശബ്ദത മനുവിന് കൂടുതൽ ധൈര്യം നൽകി.
കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം, കയ്യിലൊരു ട്രേയുമായി ലീലച്ചേച്ചി തിരിച്ചുവന്നു. രണ്ട് സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സുകളിൽ ആവി പറക്കുന്ന ചായ. ഒന്നവർ ജോയിച്ചേട്ടന്റെ അരികിലുള്ള ചെറിയ മേശയിൽ വെച്ചു, മറ്റേത് മനുവിന് നേരെ നീട്ടി.
“ചായ…”
അവൻ ഗ്ലാസ് വാങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകളിൽ ചെറുതായി സ്പർശിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മാത്രം. പക്ഷെ ആ സ്പർശനത്തിന് ഒരു തീപ്പൊരിയുടെ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. മനു പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. ലീലച്ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് ഭാവവ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. അവർ മെഴുകുതിരിക്ക് സമീപം, നിലത്ത് ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു.
ഈ ഇരിപ്പ് അവരെ കൂടുതൽ അടുത്താക്കി. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചം അവരുടെ മുഖത്തും കഴുത്തിലുമെല്ലാം തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു. മഞ്ഞ മാക്സി കാലുകളോട് ഒട്ടിച്ചേർന്നിരുന്നു. ഇളംചൂടുള്ള ചായ ഊതിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ മനു അവരെ ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കി.
മാക്സിക്ക് വലിയ ഇറക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല. നിലത്തിരുന്നപ്പോൾ അത് കണങ്കാലിനും മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോയിരുന്നു. വെളുത്ത കൊലുസില്ലാത്ത അവരുടെ പാദങ്ങൾ മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തിൽ തിളങ്ങി. അവൻ പതിയെ കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്ക് പായിച്ചു. വെളുത്തുരുണ്ട കണങ്കാലുകൾ, അതിനുമുകളിൽ രോമങ്ങളില്ലാത്ത മിനുസമുള്ള കാൽവണ്ണ. മാക്സിയുടെ തുണി മുട്ടുകൾക്ക് ചുറ്റും വലിഞ്ഞു നിന്നു. അവൻ അറിയാതെ അവന്റെ നോട്ടം അവിടെയുടക്കി.
“ചായക്ക് മധുരം പാകമാണോ മോനേ?”
പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് മനു ഞെട്ടി. അവൻ വേഗം നോട്ടം മാറ്റി അവരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവർ അവനെത്തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുസൃതി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചതുപോലെ.
“ആ… പാകമാണ് ചേച്ചീ. നല്ല ചായ,” അവൻ ഒരുവിധം പറഞ്ഞു.
അവർ ചിരിച്ചു. “ജോയിച്ചേട്ടന് മധുരം കുറവാ. അതുകൊണ്ട് എപ്പോഴും ഒരു സംശയമാ, മറ്റുള്ളവർക്ക് പാകമാകുമോ എന്ന്.” അവർ ഭർത്താവിനെ ഒന്ന് നോക്കി. അദ്ദേഹം അപ്പോഴും മയക്കത്തിലായിരുന്നു.
“മോൻ ഇവിടെ തനിച്ചായിട്ട് എത്ര നാളായി?” അവർ സംഭാഷണം തുടർന്നു.
“ഒരു ആറുമാസമായി ചേച്ചീ. ഇവിടെ അടുത്തൊരു കോളേജിൽ കോഴ്സ് ചെയ്യുവാ.”
“അപ്പൊ വീട്ടിൽ വേറെയാരുമില്ലേ?”
“ഇല്ല. അച്ഛനും അമ്മയും നാട്ടിലാണ്. ഇവിടെ എനിക്കൊരു സൗകര്യം ഇതാണെന്ന് തോന്നി.”