സമയം രാത്രിയായി. എട്ടര കഴിഞ്ഞു. “ഇനി നമുക്ക് പോകാം. വീട്ടിൽ എത്താൻ ലേറ്റ് ആകും,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ശരി, പോകാം,” അവർ എഴുന്നേറ്റു.
ഞങ്ങൾ പാർക്കിംഗിലേക്ക് നടന്നു. മാളിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടും തണുപ്പും എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. കാറിൽ കയറിയപ്പോൾ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു. “എടാ… എനിക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ് ഇട്ട് വീട്ടിൽ പോകാൻ പറ്റില്ല. വാപ്പയും ഉമ്മയും കണ്ടാൽ എന്നെ കൊന്നുകളയും,” ഞാൻ പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു. “അയ്യോ… അത് ശരിയാണല്ലോ. പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും?” ഗോവിന്ദ് ചോദിച്ചു. “എനിക്ക് ഡ്രസ്സ് മാറണം. എവിടെയെങ്കിലും വണ്ടി നിർത്ത്,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഇനിയിപ്പോ എവിടെ നിർത്താനാണ്? ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങും റെസ്റ്റ് റൂം ഇല്ല. മാത്രമല്ല, ഇത്രയും രാത്രി വിജനമായ സ്ഥലത്ത് വണ്ടി നിർത്തുന്നത് സേഫ് അല്ല,” പ്രവീൺ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?” എനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. ദീപക് എന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. “പേടിക്കണ്ട. ഒരു വഴിയുണ്ട്.” “എന്ത് വഴി?” “നമുക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നീ ഡ്രസ്സ് മാറ്. പുറത്ത് നല്ല ഇരുട്ടാണ്, വണ്ടിക്ക് ടിന്റഡ് ഗ്ലാസ് ഉണ്ട്. ആരും കാണില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. “കാറിനുള്ളിൽ വെച്ചോ? നിങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളപ്പോൾ?” “ഞങ്ങൾ നിന്നെ കാണാത്തതാണോ ആയിഷാ? കാട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ടതിലും കൂടുതലൊന്നും ഇല്ലല്ലോ ഇവിടെ. മാത്രമല്ല, നിന്റെ പഴയ ഡ്രസ്സ് ബാഗിൽ ഇല്ലേ? അത് എടുത്ത് ഇട്,” ഗോവിന്ദ് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു. വീടിന് അടുത്തെത്തിയാൽ പിന്നെ ഡ്രസ്സ് മാറാൻ പറ്റില്ല. മാത്രമല്ല, അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ഈ ഇടുങ്ങിയ കാറിനുള്ളിൽ വെച്ച് ഡ്രസ്സ് മാറുന്നതിലെ ത്രില്ല്… അത് എന്റെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെ വീണ്ടും ഉണർത്തി.
“ശരി… പക്ഷേ ആരും നോക്കരുത്,” ഞാൻ കള്ളം പറഞ്ഞു. അവർ നോക്കണമെന്നുതന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. “ഇല്ലില്ല… ഞങ്ങൾ കണ്ണടച്ചോളാം,” ദീപക് ചിരിച്ചു.
കാർ ഹൈവേയിലൂടെ വേഗത്തിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് തെരുവിളക്കുകൾ മിന്നിമറയുന്നു. പിൻസീറ്റിൽ ഞാനും ദീപകും ഗോവിന്ദും. പ്രവീൺ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് പഴയ ജീൻസും ടോപ്പും എടുത്തു വെച്ചു. “ഞാൻ മാറാൻ പോകുവാ,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. എന്റെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. ഞാൻ ആദ്യം എന്റെ ക്രോപ്പ് ടോപ്പിന്റെ താഴെ പിടിച്ചു. സാവധാനം അത് മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. എന്റെ വെളുത്ത വയർ ഇരുട്ടിൽ തെളിഞ്ഞു. ദീപകും ഗോവിന്ദും എന്നെത്തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ ഓരോ ചലനവും ഒപ്പിയെടുക്കുന്നു.
ഞാൻ ടോപ്പ് തലയിലൂടെ ഊരിമാറ്റി. ഇപ്പോൾ ഞാൻ കറുത്ത ബ്രാ മാത്രം ധരിച്ച് അവർക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നു. കാറിലെ എസിയുടെ തണുപ്പ് എന്റെ മുലകളിൽ തട്ടി. ബ്രായ്ക്കുള്ളിൽ എന്റെ മുലകൾ ഉയർന്നുതാഴ്ന്നു. “വൗ…” ഗോവിന്ദ് മന്ത്രിച്ചു. അവൻ കൈ നീട്ടി എന്റെ വയറിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു. “നോക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ,” ഞാൻ നാണത്തോടെ ചിണുങ്ങി. “സോറി… കൈ തട്ടിപ്പോയതാ,” അവൻ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ കൈ എടുത്തില്ല. അവന്റെ വിരലുകൾ എന്റെ പൊക്കിളിന് ചുറ്റും വട്ടം വരച്ചു.
ഞാൻ വേഗം എന്റെ പഴയ ടോപ്പ് എടുത്തു. അത് തലയിലൂടെ ഇടാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ സമയത്ത് എന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ മാറിടം കൂടുതൽ ഉയർന്നുനിന്നു. ദീപക് പെട്ടെന്ന് എന്റെ ബ്രായുടെ ഹുക്കിൽ പിടിച്ചു. “ഇതും കൂടി മാറ്റണോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. “വേണ്ട… വേണ്ട…!” ഞാൻ അവന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. വേഗം ടോപ്പ് ഇട്ടു. ടോപ്പ് ഇട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
“ഇനി ജീൻസ്,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ കടമ്പ. ആ ഇടുങ്ങിയ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് സ്കർട്ട് ഊരുക എന്നത് എളുപ്പമല്ല. എനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റില്ല. ഞാൻ സീറ്റിൽ കിടക്കുന്നതുപോലെ ചാഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ഇറുകിയ മിനി സ്കർട്ടിന്റെ സിബ്ബ് അഴിച്ചു. സിബ്ബ് താഴുന്ന ശബ്ദം കാറിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങി. ഞാൻ സ്കർട്ട് സാവധാനം താഴേക്ക് വലിച്ചു. എന്റെ തുടകൾ മുഴുവനായും വെളിപ്പെട്ടു. എന്റെ കറുത്ത ലേസ് പാന്റി ഇപ്പോൾ അവർക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം.