ഞങ്ങൾ എസ്കലേറ്ററിൽ കയറി. ഞാൻ മുന്നിലും അവർ എന്റെ തൊട്ടുപിന്നിലും നിന്നു. താഴെ നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് എന്റെ സ്കർട്ടിനുള്ളിലെ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. “താഴെ നോക്ക് ആയിഷാ, ആ പയ്യൻ നിന്റെ സ്കർട്ടിനുള്ളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുവാ,” ഗോവിന്ദ് എന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കി. ശരിയാണ്, താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നു. എന്റെ കറുത്ത പാന്റിയും വെളുത്ത തുടകളും അവന് വിരുന്നായിട്ടുണ്ടാകും. ആ ചിന്ത എന്നെ കൂടുതൽ നനയിച്ചു.
ഫുഡ് കോർട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒരു ടേബിളിൽ ഇരുന്നു. കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ സ്കർട്ട് വല്ലാതെ മുകളിലേക്ക് കയറി. എന്റെ തുടകൾ മുഴുവനായും, പാന്റിയുടെ വശങ്ങളും ഏതാണ്ട് പുറത്തായി. ടേബിളിനടിയിൽ ആയതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ കാണില്ല, പക്ഷേ എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ദീപകിനും പ്രവീണിനും അത് വ്യക്തമായി കാണാം. “നിന്റെ തുടകൾ… എന്ത് വെളുപ്പാണ് ഡി,” ദീപക് ടേബിളിനടിയിലൂടെ എന്റെ കാലിൽ അവന്റെ കാൽ ഉരസി. ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. “ദീപക്… ആളുകൾ കാണും.” “ആരും കാണില്ല,” അവൻ ചിരിച്ചു. അവന്റെ കാൽ എന്റെ തുടയിലൂടെ മുകളിലേക്ക് കയറി. മിനുസമുള്ള എന്റെ തുടയിൽ അവന്റെ ജീൻസ് ഉരസുന്നത് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖം നൽകി.
ഗോവിന്ദ് ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി വന്നു. ഞാൻ കുനിഞ്ഞ് ഐസ്ക്രീം കഴിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ക്രോപ്പ് ടോപ്പിന്റെ കഴുത്ത് അയഞ്ഞുതൂങ്ങി. എന്റെ ബ്രായും അതിനുള്ളിലെ മുലകളും അവർക്ക് വിരുന്നായി. “നല്ല ടേസ്റ്റ് ഉണ്ടല്ലേ?” പ്രവീൺ ചോദിച്ചു. “ഉം…” ഞാൻ ഐസ്ക്രീം നക്കി. “നിന്നെ നക്കാൻ ഇതിലും ടേസ്റ്റ് ആയിരിക്കും,” അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. എന്റെ തൊണ്ടയിൽ ഐസ്ക്രീം കുടുങ്ങിപ്പോയി. ഞാൻ അവനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി.
ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂറോളം ഞങ്ങൾ ആ വേഷത്തിൽ മാളിൽ കറങ്ങി. ഓരോ നിമിഷവും ഞാൻ കൂടുതൽ ധൈര്യവതിയായി. ആളുകളുടെ നോട്ടം ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു. ഞാൻ ഒരു പ്രദർശന വസ്തുവാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി, ആ തോന്നൽ എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.
സമയം രാത്രിയായി. എട്ടര കഴിഞ്ഞു. “ഇനി നമുക്ക് പോകാം. വീട്ടിൽ എത്താൻ ലേറ്റ് ആകും,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ശരി, പോകാം,” അവർ എഴുന്നേറ്റു.
ഞങ്ങൾ പാർക്കിംഗിലേക്ക് നടന്നു. മാളിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടും തണുപ്പും എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. കാറിൽ കയറിയപ്പോൾ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു. “എടാ… എനിക്ക് ഈ ഡ്രസ്സ് ഇട്ട് വീട്ടിൽ പോകാൻ പറ്റില്ല. വാപ്പയും ഉമ്മയും കണ്ടാൽ എന്നെ കൊന്നുകളയും,” ഞാൻ പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു. “അയ്യോ… അത് ശരിയാണല്ലോ. പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും?” ഗോവിന്ദ് ചോദിച്ചു. “എനിക്ക് ഡ്രസ്സ് മാറണം. എവിടെയെങ്കിലും വണ്ടി നിർത്ത്,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഇനിയിപ്പോ എവിടെ നിർത്താനാണ്? ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങും റെസ്റ്റ് റൂം ഇല്ല. മാത്രമല്ല, ഇത്രയും രാത്രി വിജനമായ സ്ഥലത്ത് വണ്ടി നിർത്തുന്നത് സേഫ് അല്ല,” പ്രവീൺ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?” എനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. ദീപക് എന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. “പേടിക്കണ്ട. ഒരു വഴിയുണ്ട്.” “എന്ത് വഴി?” “നമുക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നീ ഡ്രസ്സ് മാറ്. പുറത്ത് നല്ല ഇരുട്ടാണ്, വണ്ടിക്ക് ടിന്റഡ് ഗ്ലാസ് ഉണ്ട്. ആരും കാണില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. “കാറിനുള്ളിൽ വെച്ചോ? നിങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളപ്പോൾ?” “ഞങ്ങൾ നിന്നെ കാണാത്തതാണോ ആയിഷാ? കാട്ടിൽ വെച്ച് കണ്ടതിലും കൂടുതലൊന്നും ഇല്ലല്ലോ ഇവിടെ. മാത്രമല്ല, നിന്റെ പഴയ ഡ്രസ്സ് ബാഗിൽ ഇല്ലേ? അത് എടുത്ത് ഇട്,” ഗോവിന്ദ് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു. വീടിന് അടുത്തെത്തിയാൽ പിന്നെ ഡ്രസ്സ് മാറാൻ പറ്റില്ല. മാത്രമല്ല, അവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ഈ ഇടുങ്ങിയ കാറിനുള്ളിൽ വെച്ച് ഡ്രസ്സ് മാറുന്നതിലെ ത്രില്ല്… അത് എന്റെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെ വീണ്ടും ഉണർത്തി.