“എന്താ ആയിഷാ… ഇന്ന് വളരെ ഡീസന്റ് ആണല്ലോ? വല്ല ബോധോദയവും ഉണ്ടായോ?” ദീപക് എന്റെ ചുരിദാറിലേക്ക് നോക്കി കളിയാക്കി ചോദിച്ചു. “പോടാ… എനിക്ക് തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ഡ്രസ്സ് ചെയ്യും. അതിന് നിന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണ്ട,” ഞാൻ ചെറുതായി ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ആഹാ… നീ എത്ര മൂടിപ്പൊതിഞ്ഞു വന്നാലും, ഈ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണ് വെട്ടിക്കില്ല മോളേ,” പ്രവീൺ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. “അതെ അതെ… ഈ നീല ഷാളിനടിയിൽ അന്ന് കണ്ട ആ വെളുത്ത ഉരുണ്ട സാധനങ്ങൾ ഭദ്രമായിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം,” ഗോവിന്ദും കൂട്ടുചേർന്നു.
അവരുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് നാണമോ ദേഷ്യമോ വന്നില്ല. പകരം ഞാൻ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചിരിച്ചു. “നിങ്ങൾക്കൊക്കെ എന്നെ കളിയാക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ. എന്നാലും എന്റെ ഈ ഡ്രസ്സ് കൊള്ളാമോ എന്ന് പറ?” ഞാൻ അവരെ നോക്കി ഒന്ന് കറങ്ങി കാണിച്ചു. അവരോടുള്ള എന്റെ ഈ പെരുമാറ്റം എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ മറച്ചുവെക്കാനുള്ള ഒരു മുഖംമൂടി മാത്രമായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴും ഞാൻ പഴയതുപോലെ തന്നെ അവരുമായി സംസാരിക്കുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ദീപക് ഇടയ്ക്കിടെ ഡെസ്കിനടിയിലൂടെ എന്റെ കാലിൽ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവനെ നോക്കി കള്ളക്കണ്ണെറിഞ്ഞു. എല്ലാം വളരെ സാധാരണമായ ഒരു കോളേജ് ദിവസം പോലെ കടന്നുപോയി.
എന്നാൽ ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം എന്റെ ഫോണിലേക്ക് സതീഷ് സാറിന്റെ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. “ഉടനെ എന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വരിക.” അത് കണ്ടതും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. ഇന്നലത്തെ ആ ഭയാനകമായ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും എന്നെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും എനിക്ക് അനുസരിക്കാതെ വഴിയില്ലല്ലോ. ഞാൻ കൂട്ടുകാരോട് ഒരു നുണ പറഞ്ഞ് സാറിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നു.
സതീഷ് സാറിന്റെ ക്യാബിൻ കെമിസ്ട്രി ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലാണ്. വളരെ പതുക്കെ ഞാൻ ആ ഗ്ലാസ് ഡോറിൽ മുട്ടി. “യെസ്, കം ഇൻ,” ഉള്ളിൽ നിന്നും സതീഷ് സാറിന്റെ ശബ്ദം. ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. സതീഷ് സാറിന്റെ ക്യാബിനിൽ ഹരി സാറും ഇരിപ്പുണ്ട്! അവർ രണ്ട് പേരും വളരെ ശാന്തരായി എന്തോ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഇന്നലെ എന്നെ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ കടിച്ചു കീറിയ ആ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോൾ വളരെ മാന്യന്മാരായ അധ്യാപകരെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നു.
“വാ ആയിഷാ… കയറി വാ. വാതിൽ അടച്ചേക്ക്,” ഹരി സാർ വളരെ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. ഞാൻ വാതിലടച്ച് അവരുടെ മുന്നിൽ പോയി നിന്നു. ഞാൻ തല കുനിച്ചാണ് നിന്നത്. അവർ എന്ത് ക്രൂരതയാണ് ഇനി ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്നോർത്ത് എന്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ ആയിഷാ പേടിച്ചു നിൽക്കുന്നത്? ഇരിക്ക്,” സതീഷ് സാർ എതിരെയുള്ള കസേര ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ഞാൻ പതുക്കെ ആ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അവർ എന്നോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെയും സാധാരണ നിലയിലുമാണ് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. “എങ്ങനെയുണ്ട് ആയിഷാ ക്ലാസ്സൊക്കെ? ഇന്നത്തെ ഫിസിക്സ് ടോപ്പിക്ക് ഒക്കെ മനസ്സിലായോ?” ഹരി സാർ ചോദിച്ചു. “മനസ്സിലായി സാർ…” ഞാൻ പതുക്കെ മൂളി.
“ഇന്നലത്തെ ക്ഷീണമൊക്കെ മാറിയോ? ഞങ്ങൾ കുറച്ചു കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു,” സതീഷ് സാർ ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ വെറുതെ തലകുലുക്കി. ഞാൻ എന്ത് പറഞ്ഞാലും അവർ പറയുന്നതിന് തലകുലുക്കുക എന്ന് ഞാൻ നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
“പിന്നെ… ഇന്നത്തെ നിന്റെ ഈ ലുക്ക് വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ,” ഹരി സാർ എന്റെ നീല ചുരിദാറിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. “ഈ ചുരിദാറിൽ നീ ശരിക്കും ഒരു കുട്ടിയായി തോന്നുന്നു. വളരെ അടക്കമുള്ള, ഡീസന്റ് ആയ കുട്ടി. പക്ഷേ, ഇതിനുള്ളിലെ നിന്റെ ആ ശരീരം ഞങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ലേ അറിയൂ,” സാർ സതീഷ് സാറിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “അതെ… അത് സത്യമാണ്. ഇന്നലെ ആ ശരീരം ഞങ്ങൾ കണ്ടതും അറിഞ്ഞതും അല്ലേ,” സതീഷ് സാറും ചിരിച്ചു.
Continue