ഞാൻ വീണ്ടും തലകുലുക്കി. “മനസ്സിലായി സാർ…” എന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ ആ ക്യാബിനിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും അവർക്ക് കീഴടങ്ങിയ ഒരു പാവയായി മാറിയെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ചുരിദാറിനുള്ളിൽ ഞാൻ ഒരു തണുത്ത നെടുവീർപ്പിട്ടു. വിധിക്ക് മുന്നിൽ, അധികാരത്തിന് മുന്നിൽ തലകുനിക്കാനല്ലാതെ എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.
ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ഒരു മാസം വളരെ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. കോളേജിൽ പോവുക, തിരികെ വരിക എന്നതല്ലാതെ എന്റെ ജീവിതം ഒരു യന്ത്രം പോലെയായി മാറിയിരുന്നു. ഹരി സാറിന്റെയും സതീഷ് സാറിന്റെയും കണ്ണുകളിലെ ആ അധികാരഭാവം എന്നെ എപ്പോഴും ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിനിടയിലാണ് കോളേജിൽ മിഡ് ടേം പരീക്ഷകൾ കഴിഞ്ഞത്. പരീക്ഷകൾക്ക് ശേഷം ഒരാഴ്ചത്തെ അവധി പ്രഖ്യാപിച്ചു. എല്ലാവരും അവധിക്കാലം ആഘോഷിക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
അവധി തുടങ്ങുന്നതിന്റെ തലേദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് സതീഷ് സാർ എന്നെ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. ഞാൻ പേടിയോടെ അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ ഹരി സാറും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവർ രണ്ട് പേരും വളരെ ശാന്തരായി കസേരകളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ചെന്ന് തലകുനിച്ച് നിന്നു.
“ആയിഷാ, നാളെ മുതൽ കോളേജ് അടയ്ക്കുകയാണല്ലോ,” സതീഷ് സാർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. “ഈ അവധിക്ക് നീ വെറുതെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കേണ്ട. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഒരു മൂന്ന് ദിവസം നീ വരണം. ഞങ്ങൾക്കൊരു യാത്ര പോകാനുണ്ട്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടഞ്ഞു. മൂന്ന് ദിവസം ഈ കാമഭ്രാന്തന്മാരുടെ കൂടെ തനിച്ചോ? എന്റെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചു. ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ അവരെ നോക്കി.
“എന്താടി നോക്കുന്നത്? നിനക്ക് വേറെ ഓപ്ഷനുകൾ ഒന്നുമില്ല. നീ വരുന്നു, അത്ര തന്നെ,” സതീഷ് സാർ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. ഞാൻ മെല്ലെ സമ്മതമെന്നോണം തലയാട്ടി.
ഹരി സാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “നീ വീട്ടിൽ എന്ത് പറയുമെന്ന് ഓർത്ത് പേടിക്കണ്ട. കോഴിക്കോട് വെച്ച് നിന്റെ സബ്ജക്റ്റുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു വർക്ക്ഷോപ്പ് നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും, അതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കോളേജിൽ നിന്ന് നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തുവെന്നും പറഞ്ഞാൽ മതി. മൂന്ന് ദിവസത്തെ ക്യാമ്പ് ആണെന്ന് പറയണം. അവർ വിശ്വസിച്ചോളും.”
എനിക്ക് വേറെ യാതൊരു വഴിയുമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ നഗ്ന വീഡിയോകൾ അവരുടെ ഫോണിൽ ഭദ്രമായിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഞാൻ അവരുടെ അടിമയാണ്. ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു.
“ശരി, നാളെ രാവിലെ മൂന്ന് ദിവസത്തേക്കുള്ള സാധനങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്ത് നീ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങണം. ട്രെയിനിൽ കയറി തൊട്ടടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങുക. അവിടെ ഞങ്ങൾ കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടാകും,” ഹരി സാർ നിർദ്ദേശം നൽകി. ഞാൻ അവർ പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ട് വെറുതെ തലയാട്ടി. എന്റെ നാവിൽ നിന്ന് ഒരു വാക്കുപോലും പുറത്തുവന്നില്ല.
അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ ചെന്ന് ഞാൻ ഉമ്മയോടും വാപ്പയോടും അവർ പറഞ്ഞ ആ വലിയ കള്ളം പറഞ്ഞു. കോഴിക്കോട്ടെ വർക്ക്ഷോപ്പിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ വാപ്പയ്ക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി. പഠിത്തത്തിൽ ഞാൻ മിടുക്കിയാകുന്നതിന്റെ അഭിമാനമായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്. ആ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളം നീറിപ്പുകഞ്ഞു. രാത്രി എന്റെ ബാഗിൽ മൂന്ന് ദിവസത്തേക്കുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വാപ്പ തന്നെയാണ് എന്നെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടുപോയി വിട്ടത്. “സൂക്ഷിച്ചു പോകണം മോളേ, എത്തിയിട്ട് വിളിക്കണം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് വാപ്പ യാത്രയാക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഉള്ളിൽ പൊട്ടിക്കരയുകയായിരുന്നു. ട്രെയിനിൽ കയറി സീറ്റിലിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. അടുത്ത സ്റ്റേഷൻ എത്തുമ്പോഴേക്കും എന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. ഹരി സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ എന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് തൊട്ടടുത്ത സ്റ്റേഷനിൽ ട്രെയിൻ ഇറങ്ങി.
Continue