അരുൺ ചേട്ടൻ ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ വാഹനത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, കാറിനുള്ളിൽ ഒരു മൗനമുള്ള പ്രതീക്ഷ പടർന്നു. പുറത്ത് ഇരുട്ട് കനത്തിരുന്നു; തെരുവുവിളക്കുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രമേ കാറിന്റെ ജനാലകളിലൂടെ അകത്തെത്തുന്നുള്ളൂ. ഞാൻ ലിസ ചേച്ചിയോട് ചേർന്നിരുന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം കേൾക്കാവുന്ന അടുപ്പം.
“ചേച്ചി… ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ എന്താ തോന്നുന്നത്?” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. “ഭയവും… ഇഷ്ടവും കലർന്ന ഒരു തോന്നൽ. അരുൺ ഇതൊക്കെ പ്ലാൻ ചെയ്തതാണല്ലേ?”
“അതെ… പക്ഷേ ചേച്ചി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. നമുക്ക് സംസാരിക്കാം മാത്രം.”
അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. “നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്, ജെറി. നീ… വളരെ മൃദുവായി പെരുമാറുന്നു. അതാണ് എനിക്ക് ഭയം കുറയ്ക്കുന്നത്.”
ഞങ്ങൾ പതുക്കെ സംസാരം തുടങ്ങി. അവളുടെ ജോലി, കുട്ടികൾ, ഖത്തറിലെ ജീവിതം, നാട്ടിലെ ഓർമകൾ… പതിനഞ്ച് മിനിറ്റുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവളുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായി, കൂടുതൽ അടുപ്പമുള്ളതായി മാറി. ചിരി കൂടി. കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം.
ഞാൻ പതുക്കെ വലത് കൈ അവളുടെ തോളിൽ വെച്ചു. അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കൈയുടെ ചൂട് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരിക്കണം. ഞാൻ പതുക്കെ ആ കൈ മുകളിലേക്ക് നീക്കി, അവളുടെ കവിളിൽ തലോടി. മൃദുവായ ചർമ്മം. അവൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി—കണ്ണുകളിൽ ലജ്ജയും ആകാംക്ഷയും.
“ചേച്ചി… നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ പറയൂ,” ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു.
“ഇഷ്ടമാണ്… പക്ഷേ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു, ശബ്ദം താഴ്ന്നു.
ഞാൻ പിൻസീറ്റിൽ നിന്ന് മുൻസീറ്റുകളോട് അടുത്തിരുന്നു. അവളുടെ ഇടത് കൈ പതുക്കെ പിടിച്ചു. വിരലുകൾ കോർത്തു. അവളുടെ കൈ ചൂടുള്ളതും മൃദുവുമായിരുന്നു. ഞാൻ ആ കൈ എന്റെ വലത് കൈയിൽ വെച്ച് തലോടി തുടങ്ങി—പതുക്കെ, വിരലുകളിലൂടെ, മുകളിലേക്ക്.
“നിന്റെ കൈകൾ… വളരെ മനോഹരമാണ്,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ ചിരിച്ചു. “നീയും… നിന്റെ തൊടൽ വളരെ മൃദുവാണ്.”
ഞാൻ ആ കൈ എന്റെ മുഖത്തോട് അടുപ്പിച്ചു. പതുക്കെ കൈപ്പത്തിയിൽ ഒരു ചുംബനം. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ശ്വാസം കനത്തു. ഞാൻ വീണ്ടും ചുംബിച്ചു—കൈത്തണ്ടയിൽ,. ഓരോ ചുംബനവും അല്പം കൂടി നീണ്ടു. അവളുടെ ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു.
“ജെറി…” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. “ഇത്… വളരെ സുഖമാണ്.”
“ചേച്ചിക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു, അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അതെ… ദയവായി നിർത്തരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു, ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ആഗ്രഹം.
ഞാൻ എന്റെ ഇടത് കൈകൊണ്ട് ഫോൺ എടുത്തു. അരുൺ ചേട്ടനെ വിളിച്ചു. കോൾ കണ്ട ഉടനെ അദ്ദേഹം വാഹനത്തിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അടുത്തിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“എല്ലാം ഓക്കേയാണല്ലേ?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
ലിസ ചേച്ചി തല കുലുക്കി, ലജ്ജിച്ച് ചിരിച്ചു. “അതെ… ജെറി വളരെ… നല്ല രീതിയിൽ…”
അരുൺ ചേട്ടൻ മുൻസീറ്റിൽ ഇരുന്നു, പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. “ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കാം. നിനക്ക് കംഫർട്ടബിൾ ആണോ ലിസ?”
അവൾ എന്റെ കൈയിൽ കൂടുതൽ ചേർന്നു. “അതെ… എനിക്ക്… ഇഷ്ടമാണ്. ജെറി, നീ… തുടരാം.”
ഞാൻ വീണ്ടും അവളുടെ കൈയിൽ ചുംബിച്ചു, ഇത്തവണ കൈമുട്ടിനപ്പുറത്തേക്ക്. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. പുറത്തെ ഇരുട്ടും കാറിനുള്ളിലെ ചൂടും ഒരുമിച്ച് ഒരു റൊമാന്റിക് മായാജാലം സൃഷ്ടിച്ചു. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ആ നിമിഷത്തിൽ പൂർണ്ണമായും ഒരുമിച്ചിരുന്നു—സ്നേഹവും ആഗ്രഹവും വിശ്വാസവും കലർന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ ധാരയിൽ.
വണ്ടിയുടെ ഡോർ അടഞ്ഞതോടെ പുറംലോകവുമായുള്ള ബന്ധം അറ്റതുപോലെ തോന്നി. വണ്ടിക്കുള്ളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, എനിക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരിക്കുന്ന ചേച്ചിയുടെ വേഷവിധാനം ഞാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. കൈമുട്ടു വരെ തെറുത്തു വെച്ച ആ ഫുൾ സ്ലീവ് ഷർട്ടും ലോങ്ങ് സ്കർർട്ടും പുള്ളിക്കാരിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം വിളിച്ചോതുന്നതായിരുന്നു. ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് വശ്യത ആ മുഖത്തിനുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.