🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 7 23

കാർക്കുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ സാറ ബാഗ് ഒന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

അത് ഒരു ഡ്രസ്സ്‌ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. ട്രയൽ റൂമിലെ കാഴ്ച്ച, ആ നിമിഷങ്ങൾ. അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് അവളുടെ ഇഷ്ടവും, അവളുടെ ശ്രദ്ധയും, അവന്റെമേൽ ഉള്ള അവകാശവുമായിരുന്നു.

 

വൈകുന്നേരം കൂടുതൽ ഇരുണ്ടു. നഗരത്തിന്റെ ലൈറ്റുകൾ ഓരോന്നായി തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഷോപ്പിംഗ് ബാഗുകൾ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ നിശ്ശബ്ദമായി കിടന്നു.

“ചേട്ടാ ഹോട്ടലിൽ റൂം എടുക്കാം,”

ജിനി പറഞ്ഞു.

ഫിലിപ്പ് ഫോൺ എടുത്ത് കുറച്ച് ഓപ്ഷൻസ് നോക്കി. ഒടുവിൽ ഒരു നല്ല, സേഫ് ആയ ഹോട്ടൽ തിരഞ്ഞെടുത്തു. കാർ അവിടെ എത്തി നിർത്തുമ്പോൾ, പുറത്തെ ലൈറ്റുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ കൂറ്റൻ ബിൽഡിംഗ്‌ കണ്ടു.

അകത്ത് കയറി റിസപ്ഷനിൽ ഫോർമാലിറ്റീസ് എല്ലാം തീർത്ത്.

“Two rooms,”

ഫിലിപ്പ് പറഞ്ഞു.

ഒന്ന് അവന്. മറ്റൊന്ന് സാറക്കും ജിനിക്കും.

‘ജിനി ബില്ല് കൊടുക്ക്’

ഫിലിപ്പ് പറഞ്ഞു.

‘ഞാനോ, സാറ കൊടുക്കും’

അവർ ബില്ല് കൊടുത്ത്.

റൂമിന്റെ കീ കൈയിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ ട്രാവൽ ഫീൽ മൂവരുടെയും ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നു. ലിഫ്റ്റിൽ കയറുമ്പോൾ, ആരും അധികം സംസാരിച്ചില്ല. അന്നത്തെ മുഴുവൻ ക്ഷീണം ഇപ്പോൾ ശരീരത്തിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു.

റൂമുകളുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ

“Good night guys”

ഫിലിപ്പ് പറഞ്ഞു.

“Good night ചേട്ടാ”

ജിനി ചിരിച്ചു.

സാറ ഒന്ന് നോക്കി. ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി. റൂമിലേക്ക് കയറിയതു മാത്രം, ജിനി ബെഡിലേക്ക് വീണു.

“അയ്യോ, finally!”

സാറ ബാഗ് ഒന്ന് വച്ചിട്ട് ജനലരികിൽ പോയി നിന്നു. പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

“ജിനീ”

സാറ വിളിച്ചു.

“മ്മ്?”

“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കെട്ടെ?”

“ചോദിക്ക്”

ഇന്ന് ഞാൻ ഫിലിപ്പിന്റെ റൂമിൽ പോയി അവനോടൊപ്പം ഉറങ്ങട്ടേ?”

ഒരു നിമിഷം സാറ freeze ആയി. പിന്നെ ഉടനെ ചിരിച്ചു.

“പോ…പോയി ഉറങ്ങിക്കോ… ഞാനെന്തിന് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കാട്ടുറുമ്പാവണം.”

അവൾ തമാശയായി പറഞ്ഞു.

ജിനി ഉടനെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു. “അയ്യടി മോളേ, ഇതാണ് നിന്റെ മനസ്സിലിപ്പ്!”

അവൾ dramatic ആയി പറഞ്ഞു.

“അമ്മച്ചിയോട് പറയുന്നുണ്ട് നാളെ തന്നെ!”

സാറക്ക് ചിരി പിടിച്ചു നിൽക്കാനായില്ല.

“പോയി പറഞ്ഞോളൂ, ആദ്യം നീ തന്നെ explain ചെയ്യണം,”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“അയ്യോ വേണ്ടേ”

ജിനി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും ബെഡിൽ വീണു.

മുറിയിൽ ചിരി നിറഞ്ഞു.

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ ചിരി പതുക്കെ ഉറക്കിലേക്ക്..

സാറയും വന്നു കിടന്നു.

“ഞാൻ ഉറങ്ങുന്നു”

ജിനി പറഞ്ഞു.

സാറ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..

കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞ്.

അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

കുളിച്ചു ഫ്രഷ് ആയി.

വസ്ത്രം മാറി കിടക്കാൻ നിന്നു. അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. മനസ്സിൽ ഫിലിപ്പിന്റെ മുഖം. അവൾ എഴുന്നേറ്റു വാതിലിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കോറിഡോറിൽ ആരുമില്ല. അവൾ പതുക്കെ ഫിലിപ്പിന്റെ റൂമിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.

ഒരു ചെറിയ hesitation.

പിന്നെ കതകിനു മുട്ടി.

അവൻ വാതിൽ തുറന്നു.

ഫിലിപ്പ് ഒരു നിമിഷം അതിശയിച്ചു.

“സാറ?”

“ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒന്ന് സംസാരിക്കാമെന്ന് കരുതി വന്നതാ.. ബുദ്ധിമുട്ടായോ?”

അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് വഴിമാറി.

അവൾ അകത്ത് കയറി.

മുറിയിൽ soft light.

പുറത്ത് നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.

രണ്ടുപേരും കുറച്ച് സമയം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“ഇന്നത്തെ ദിവസം!”

ഫിലിപ്പ് തുടങ്ങി,

“എനിക്ക് മറക്കാൻ പറ്റില്ല.”

സാറ ചിരിച്ചു.

“എനിക്കും.”

അവൾ ബെഡിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

അവൻ അടുത്ത് നിന്നു.

“ഫാദർ അല്ലാതെ ആരും എനിക്ക് വസ്ത്രം വാങ്ങി തന്നിട്ടില്ല.”

അവൻ പറഞ്ഞു,

“അത് എനിക്ക് വേറെ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു.”

സാറ അവനെ നോക്കി.

“നീ മറ്റുള്ളവരുടെ ഇടയിൽ നല്ലവനായി കാണണം എന്ന് തോന്നി,”

അവൾ പറഞ്ഞു.

അവൾ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഒരു തിളക്കം.

ഒരു അടുപ്പം.

“ഫിലിപ്പ്”

അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു.

അവൻ മറുപടി പറയാതെ നോക്കി.

ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ തന്നെ.

അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.