🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 7 23

ലക്ഷണങ്ങൾ സത്യമായി, മഴ മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞു. ശക്തമായി പെയ്തു. ആ വൈകുന്നേരം മഴ ഒന്നു മാറിയിരുന്നെങ്കിലും, വീട്ടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം അല്പം മൂടിപ്പോയതുപോലെയായിരുന്നു. വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന ജോസഫ് പത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അന്നാമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായ വച്ച് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ, സാറ പതുക്കെ അന്നാമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് സാധാരണ കാണാത്തൊരു മടിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ പറയണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും എങ്ങനെ തുടങ്ങണമെന്നറിയാത്ത അവസ്ഥ. അന്നാമ്മ അത് ഒരുനോട്ടത്തിൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കി.

 

“എന്താ മോളേ?”

ആ സ്നേഹമുള്ള ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ സാറ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു. പിന്നെ ചെറുതായി പറഞ്ഞു, “അമ്മച്ചി..ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.”

അന്നാമ്മ കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “പറയ്,” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

 

സാറ കുറച്ച് സമയം കണ്ണ് താഴ്ത്തി നിന്നു. “ഹന്നയുടെ കല്യാണമാണ്…കോഴിക്കോട്. അവൾ കുറെ ആയി വിളിക്കുന്നു. അന്നൊന്നും പോവാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല. കല്യാണമെങ്കിലും കൂടാൻ ഒരാഗ്രഹം. എനിക്ക് പോയാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്.”

 

അന്നാമ്മയുടെ മുഖം ഉടനെ മാറിയില്ലെങ്കിലും, അവൾ അല്പം ഗൗരവമായി.

“ഇപ്പോൾ പോകേണ്ട സമയം ആണോ? വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നാൽ മതി,” അന്നാമ്മ പറഞ്ഞു.

സാറ പ്രതീക്ഷിച്ച മറുപടി തന്നെയായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ നിരാശ പടർന്നു. അവൾ പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു,

“ജിനിയും വരും…ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി പോയിട്ട് വരാം. രണ്ട് ദിവസമേ ഉള്ളൂ.”

ഈ സമയം ജോസഫ് പത്രത്തിൽ നിന്ന് തല ഉയർത്തി നോക്കി.

 

“കോഴിക്കോട് വരെയോ?

ഇപ്പോൾ അത്ര ദൂരം പോവണ്ട,” ജോസഫ് ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

 

ആ ശബ്ദത്തിൽ സംശയത്തിനോ വാദത്തിനോ ഇടയില്ലായിരുന്നു. സാറക്ക് ആ നിമിഷം കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ മിണ്ടാതെ നിന്നു. ആ ചെറിയ മൗനത്തിൽ തന്നെ അവളുടെ ആഗ്രഹം തകർന്നു പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അന്നാമ്മ അവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു.

 

ആ നിരാശ അവൾക്ക് മറച്ചുവയ്ക്കാനായില്ല. കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞ്, അന്നാമ്മ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു,

“അത്രയും ദൂരം പോകണമെന്ന് എന്താണ് ഇത്ര വാശി?”

 

സാറ അമ്മച്ചിയെ നോക്കി.

“അമ്മേ…കോളേജിലെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് ആണ് ഹന്ന. അവളുടെ കല്യാണമാണ്. എനിക്ക് വരാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറയാൻ തോന്നിയില്ല. പ്ലീസ് അമ്മച്ചീ”

 

ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു. നിർബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമല്ല, മനസ്സിലുള്ളത് തുറന്ന് പറയുന്ന സ്വരം.

 

ജോസഫ് വീണ്ടും ഇടപെട്ടു. “അത്രയും ദൂരം പോയി വരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് മോളെ”

അവന്റെ ആശങ്ക യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ സാറയ്ക്ക് ആ മറുപടി സ്വീകരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി.

 

“ഞങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചുപോകാം അപ്പച്ചാ,”

അവൾ പറഞ്ഞു.

 

“ഫ്രണ്ട്‌സ് എല്ലാവരും കൂടി അത്രയും ദൂരം. ഞങ്ങൾക്ക് പേടിയാണ് മോളേ. കാർ എടുത്ത് പൊയ്ക്കോ. അങ്ങനെയാണേൽ ഫിലിപ്പ് ഡ്രൈവ് ചെയ്തോളും.”

അന്നാമ്മ പറഞ്ഞു.

 

ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ജോസഫ് അല്പം നിശ്ശബ്ദമായി.

 

“ഫിലിപ്പിന്റെ കൂടെയോ? അവന് ഇവിടെ നൂറുക്കൂട്ടം പണി വേറെ കിടക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ പറഞ്ഞാലും അവൻ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”

ജോസഫ് പറഞ്ഞു.

 

സാറ ഒന്നു മടിച്ചു. പിന്നെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു,

“അവൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ധൈര്യം കിട്ടും. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം പോകുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലതല്ലേ?”

ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജോസഫ് ചിന്തയിൽ മുഴങ്ങി.

 

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വീടിനുള്ളിൽ ഒരു മൃദുവായ നിശ്ശബ്ദത. ജിനി അപ്പോഴേക്കും പുറത്തേക്ക് വന്ന് അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി.

“അമ്മച്ചീ, പ്ലീസ്…പോകാൻ അനുവദിക്കൂ. ഞങ്ങൾ കുട്ടികളല്ലല്ലോ,”

അവൾ അല്പം തമാശ കലർന്ന ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“കൂടാതെ, ഫിലിപ്പ് ചേട്ടൻ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ടെൻഷൻ ഇല്ല.”