🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 7 23

“സീരിയസായിട്ട്?”

 

സാറ ചെറിയ പേടിയോടെ തലതാഴ്ത്തി.

ജിനി ഫിലിപ്പിനെ നോക്കി.

“ചേട്ടാ…നീയും?”

 

ഫിലിപ്പ് ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ പറഞ്ഞു,

“സാറക്ക് എന്നോട് ഉള്ള കാലമാത്രയും എനിക്കും.”

ജിനി കൈ കൊണ്ട് രണ്ട് പേരുടെ ചെവി പിടിച്ചു തിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് ഇതൊക്കെ നേരത്തെ തന്നെ doubt ഉണ്ടായിരുന്നു. വെറുതെ എന്റെ സിസ്റ്ററെ സംശയിക്കരുതലോ.”

പിന്നെ അവൾ ചിരിച്ചു.

“പക്ഷേ ഇത്ര deep ആയിരിക്കുമെന്ന് കരുതിയില്ല.”

കുറച്ച് നിമിഷം അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

ചേട്ടാ, ഒരു ചായ കൂടി. കടുപ്പത്തിൽ.

ജിനി ചായക്കാരനോട്.

 

പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു,

“നമ്മുടെ അപ്പച്ചൻ,അമ്മച്ചി. അവർ accept ചെയ്യോ?”

ആ ചോദ്യം വളരെ സീരിയസ് ആയിരുന്നു..സാറ ചായകപ്പ് കൈയിൽ പിടിച്ചു. അവൾ അല്പം ദൂരേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

 

“എനിക്ക് എന്റെ വീട്ടുകാരെ അറിയാം.”

അവൾ ഫിലിപ്പിനെ നോക്കി.

“അവർ മനുഷ്യനെയാണ് നോക്കുക. പണവും പത്രാസുമല്ല.”

കർത്താവ് തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ,

‘സമ്പത്തിനെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ബന്ധം നിലനിൽക്കില്ല..സ്നേഹത്തിലും നീതിയിലും നിന്നുള്ള ബന്ധമാണ് ഉറച്ചത്’ എന്ന്.’

ജിനി ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.

“ഫിലിപ്പിനെ അമ്മച്ചി ഇപ്പൊത്തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്.”

സാറ പറഞ്ഞു.

“അവൻ ഇവിടെ വന്ന ദിവസമുതൽ തന്നെ”

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“അമ്മച്ചി ‘മോനേ’ എന്നല്ലേ വിളിക്കുന്നത്.”

ഫിലിപ്പിന്റെ കണ്ണുകൾ ആ വാക്കിൽ നിശ്ചലമായി.

“അത് വെറും വിളി അല്ല.”

സാറ പറഞ്ഞു.

“അത് സമ്മതിച്ചു, പക്ഷേ സാറെ നീ ഇത്ര സില്ലി ആവല്ലേ”.

“അപ്പച്ചനോ?” സമ്മതിക്കോ?

 

“അപ്പച്ചൻ innocent ആണ്…”

സാറ പറഞ്ഞു.

“ഒരാൾ നല്ലവനാണെന്ന് മനസ്സിലായാൽ, അപ്പച്ചൻ ഒരിക്കലും എതിർക്കില്ല.”

കുറച്ച് നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ ജിനി പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു.

“അപ്പോ ഇത് confirmed love story ആണല്ലോ.”

അവൾ ഇരുവരെയും നോക്കി.

“ഞാൻ officially സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു.”

സാറ ചിരിച്ചു.

ഫിലിപ്പ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ആ ചോദ്യങ്ങൾ. “accept ചെയ്യും” എന്ന വിശ്വാസം അവന്റെ ഉള്ളിൽ പതുക്കെ വേരുറക്കാൻ തുടങ്ങി.

 

സാറാമ്മേ ഞാൻ കാറിലുണ്ടാവും.

പൈസ കൊടുത്ത് പോരെന്നും പറഞ്ഞു ജിനി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വണ്ടിയിൽ കയറി. സാറ പൈസ കൊടുക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ ഫിലിപ്പ് തടഞ്ഞു.

‘ചെല്ല്, ഞാൻ കൊടുത്തോളം.’

 

സാറ ബാഗിൽ നിന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു..കാറിലേക്ക് നടന്നു. കാറിലേക്കു നടന്ന് കയറുമ്പോൾ ആ ചെറിയ ചായക്കടയിലെ നിമിഷങ്ങൾ പോലും അവർക്കു ഒരു ഓർമ്മയായി മാറിയിരുന്നു. സാറ സീറ്റിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, അവൾ ഒന്ന് പിന്നിലേക്ക് ചായ്ച്ച് കണ്ണടച്ചു. ഒരു ചെറിയ ചിരി അവളുടെ ചുണ്ടിൽ തങ്ങി നിന്നു. കാർ കോഴിക്കോട് ലക്ഷ്യം വെച്ച് യാത്രയായി.

 

അവർ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തി. പക്ഷേ ഒരു pending കാര്യം മൂവരെയും അലട്ടിയിരുന്നു.

 

“വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കണം”

ഫിലിപ്പ് പറഞ്ഞു.

 

ജിനി മുഖം ചുളിച്ചു പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോഴോ? സാറ മോളേ നീ പറഞ്ഞേക്കണം.”

സാറ ഫോൺ കൈയിൽ എടുത്തു.

അവളുടെ വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. “ഇപ്പൊ തന്നെ പറയുന്നതാവും നല്ലത്, ലേറ്റ് ആക്കണ്ട.”

അവൾ പറഞ്ഞു.

 

കോൾ connect ആയി.

“അമ്മച്ചീ”

സാറയുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ.

“എത്തിയോ മക്കളെ?”

അന്നാമ്മ ചോദിച്ചു.

 

“എത്തി.”

സാറ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി.

 

ജിനി അവളെ നോക്കി. ചെവി അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

“അമ്മച്ചീ…ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”

അന്നാമ്മയുടെ ശബ്ദം അല്പം മാറി.

“എന്താണ്?”

സാറ ഒരു ശ്വാസം എടുത്തു. പിന്നെ രണ്ടും കല്പിച്ച് അങ്ങ് പറഞ്ഞു.

“കല്യാണം നാളെ അല്ല അമ്മച്ചി. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ്. ഞങ്ങൾ ഇവിടെയൊക്കെ ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടി കള്ളം പറഞ്ഞതാ.”

 

അവിടെ ഒരു വലിയ നിശ്ശബ്ദത.

പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ജോസഫിന്റെ ശബ്ദം.

“എന്താണ് മക്കളെ പറഞ്ഞത്?”