🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 7 23

ആ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്ത ദേഷ്യം.

 

ജിനി ഒന്ന് പിന്മാറി.

സാറ ഫോൺ സ്പീക്കറിൽ വെച്ചു.

സാറ ഫോൺ കുറച്ച് കൂടെ മുറുക്കി പിടിച്ചു.

“അപ്പച്ചാ..actually…”

 

“നിങ്ങളുടെ ആക്ച്വലി അല്ല കേൾക്കേണ്ടത്, നിങ്ങൾ പോവുന്നതിനു മുൻപ് ഇതൊന്നും പറയാനായില്ലേ?”

ജോസഫിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.

“ഇത് തമാശയാണോ? ഇങ്ങനെ പറ്റിക്കാമോ?. എന്താണ് രണ്ടാളും കരുതിയെക്കുന്നത്.?”

 

ജിനി പെട്ടെന്ന് ഫോൺ എടുത്തു.

“അപ്പച്ചാ…listen.”

 

“നീ ഒന്നും പറയണ്ട ജിനി!”

 

ജോസഫ് നന്നായി shout ചെയ്തു.

ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ. ജിനിയുടെ കണ്ണ് ഒന്ന് നനഞ്ഞു.

 

“ഞങ്ങൾ പേടിച്ചാണ് പറയാത്തത്.”

ജിനി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

സാറ വീണ്ടും ഫോൺ എടുത്തു.

“അപ്പച്ചാ…പ്ലീസ്.. ദേഷ്യപ്പെടല്ലേ.”

അവളുടെ ശബ്ദം തകരുന്ന പോലെ.

“ഞങ്ങളെ നേരെത്തെ വരാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് കരുതി”

 

“സമ്മതിക്കില്ല. എന്തിനാ ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്”

ജോസഫ് നന്നായി ദേശ്യപ്പെടുന്നത് ഫിലിപ്പ് തൊട്ടപ്പുറത്തു നിന്ന് കേട്ടു നിന്നു.

 

അവിടെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

അന്നാമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇടയിൽ വന്നു.

“സാറ..ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണോ മോളെ”

“അമ്മച്ചീ”

സാറയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.

“ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ വരാൻ നല്ലോണം ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു.”

 

ജിനി അടുത്ത് നിന്നു അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.

“ഞങ്ങൾ safe ആണ് അമ്മച്ചി”

ജിനി കൂടി പറഞ്ഞു.

 

“എന്റെ മക്കൾ safe ആന്നോ. ഇങ്ങോട്ട് വാ രണ്ടും. ശെരിയാക്കി തരുന്നുണ്ട്.”

 

 

ജോസഫിന്റെ ശ്വാസം ഫോണിൽ കേൾക്കാം.

അവന്റെ ദേഷ്യം അടങ്ങി.

 

“ഫിലിപ്പ് ഉണ്ടോ നിങ്ങളോടൊപ്പം?”

അവൻ ചോദിച്ചു.

“ഉണ്ട് അപ്പച്ചാ”

സാറ ഉടൻ പറഞ്ഞു.

 

“അവന് ഫോൺ കൊട്”

ഫിലിപ്പ് ഒരു നിമിഷം ഭയന്നു.

പിന്നെ ഫോൺ എടുത്തു.

“ചേട്ടാ.”

അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“നിനക്കറിയാമായിരുന്നോ ഇത്?”

ജോസഫിന്റെ ശബ്ദം ഗാഭീരത്തോടെ.

“ഇല്ല ചേട്ടാ”

ഫിലിപ്പ് സത്യമായി പറഞ്ഞു.

“ഇവിടെ എത്തിയതിന് ശേഷമാണ് ഇവർ പറഞ്ഞത്”

അവിടെ വീണ്ടും സൈലെൻസ്.

ഫിലിപ്പ് തുടർന്നു.

“ഞാൻ ശ്രേദ്ധിച്ചോളാം ഇവരെ.. ഇല്ലേൽ അങ്ങോട്ട് തിരിക്കാം”

അവൻ മറുപടി കൊടുത്തു.

ആ ഒരു വാക്ക്…

ജോസഫിന്റെ ദേഷ്യം ഒന്ന് താഴ്ന്നു.

“മ്മ്…നോക്കിക്കോണം.”

ജോസഫ് പറഞ്ഞു.

“പെൺകുട്ടികൾ ആണ്. രണ്ടിനേം ശ്രേദ്ധിച്ചോണം.”

 

അന്നാമ്മ ഫോൺ എടുത്തു.

“സാറ”

“മ്മ് അമ്മച്ചീ”

“നല്ലോണം ദേഷ്യം ഉണ്ട് പക്ഷേ..ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത് പ്രയോജനം”

അവളുടെ ശബ്ദം സോഫ്റ്റ്‌ ആയി.

“ശ്രദ്ധയോടെ ഇരിക്കണം”

 

സാറ കണ്ണ് അടച്ചു.

ഒരു വലിയ ആശ്വാസം.

“ശരി അമ്മച്ചീ”

“എവിടെയെങ്കിലും പോകുമ്പോൾ ഫിലിപ്പിനോട് പറഞ്ഞ് പോണം… ഫോൺ എടുക്കണം”

അന്നാമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“ശരി”

കോൾ cut ആയപ്പോൾ മൂന്നുപേരും കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ജിനി ആദ്യം ശ്വാസം വിട്ടു.

“ഞാൻ literally മരിച്ചുപോയി എന്ന് തോന്നി”

അവൾ പറഞ്ഞു.

സാറ ഒന്ന് ചിരിച്ചു..കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.

“അപ്പച്ചൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ, നല്ലോണം പേടിയുണ്ടല്ലേ രണ്ടിനും”

ഫിലിപ്പ് അവരെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

“ഇത് അവസാനത്തെ പറ്റിക്കൽ ആയിരിക്കണം”

അവൻ പറഞ്ഞു.

സാറ അവനെ നോക്കി.

“മ്മ്”

അവൾ ഒന്ന് മൂളി.

പിന്നെ ചെറിയൊരു ചിരി.

“പക്ഷേ, ക്യാൻസൽ ആകാത്തത് ഭാഗ്യം”

ജിനി ഉടൻ പറഞ്ഞു.

 

“അതെ,”

 

അവിടെ മൂന്നുപേരും ചിരിച്ചു.

ആ ടെൻഷൻ പതുക്കെ അലിഞ്ഞു പോയി.

 

ചേട്ടാ… വിശക്കുന്നുണ്ട്. വല്ലതും കഴിച്ചാലോ?.”

ജിനിയായിരുന്നു പറഞ്ഞത്.

“നല്ല ഫുഡ്‌ സ്പോട്ടിലേക്ക് പോ. കോഴിക്കോട് വന്നിട്ട് മോശം ഫുഡ്‌ കഴിച്ചാൽ ഞാൻ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞ് കളയും.” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കുട്ടിത്തം ഉണ്ടായിരുന്നു. കൂടെ സത്യസന്ധമായ വിശപ്പും.

ഫിലിപ്പ് സ്റ്റിയറിംഗിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം കൈ നീക്കി വാച്ച് നോക്കി.

“അപ്പോ ആദ്യം ഫുഡ്‌ ബാക്കിയെല്ലാം പിന്നെ,”

അവൻ പറഞ്ഞു.

സാറ ചിരിച്ചു.

“ഇതാണ് ശരിയായ തീരുമാനം കോഴിക്കോട് വന്നിട്ട് വിശന്നിരിക്കണ്ട. ഫിലിപ്പേ അതുകഴിഞ്ഞു കുറച്ചു ഡ്രസ്സ്‌ വാങ്ങിക്കണം”