അവൻ അവളുടെ പിന്നിൽ വന്ന് തോളിലെ ആ ചെറിയ സ്ട്രാപ്പിൽ പതുക്കെ വിരൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശനം അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പായിച്ചു. “അർജുൻ… മതി… നമുക്ക് വർക്കൗട്ട് തുടങ്ങാം,” അവൾ വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. “അമ്മേ, ഇന്ന് കടുപ്പമേറിയ വ്യായാമങ്ങൾ ചെയ്യാം. ഈ വസ്ത്രത്തിൽ അമ്മയുടെ ഓരോ മസിലുകളും അനങ്ങുന്നത് എനിക്ക് കാണണം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി വർക്കൗട്ട് അതീവ തീവ്രമായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ വെളുത്ത ടൈറ്റ് ടോപ്പ് വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന് ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിന്നു. നനഞ്ഞ തുണിയുടെ ഉള്ളിലെ ഓരോ വടിവുകളും അർജുന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. ശാരീരികമായ വേദന അവൾക്ക് ഒരു ശുദ്ധീകരണം ആയി തോന്നി; ഓരോ തുള്ളി വിയർപ്പിലൂടെയും തന്റെ പഴയ വീട്ടമ്മയുടെ അടയാളങ്ങൾ ഒലിച്ചുപോകുന്നു.
വിയർപ്പിന്റെ നനവിൽ അവളുടെ നിപ്പിളുകൾ ടോപ്പിന് പുറത്തേക്ക് മുന്തിരിമണികൾ പോലെ തള്ളിനിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അർജുൻ സ്തംഭിച്ചു പോയി. “അമ്മേ… ഇങ്ങനെ താഴേക്ക് പോകാൻ പറ്റില്ല. ഈ വിയർപ്പ് നൈറ്റിക്കുള്ളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് തെളിയും,” അവൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
“അതെ അർജുൻ, എനിക്ക് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നു.” സന്ധ്യ പറഞ്ഞു. “അമ്മ ഇവിടെ കുളിച്ചിട്ട് പോകാം. ഈ ജിം വെയർ ഇവിടെ കഴുകി ഉണങ്ങാൻ ഇടാം,” അവൻ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
സന്ധ്യ ജിം വെയറുകൾ അഴിച്ചുമാറ്റി ഷവറിന് താഴെ നിന്നു. കുളി കഴിഞ്ഞ് നൈറ്റി ധരിച്ച് പുറത്തേക്ക് വരാമായിരുന്നെങ്കിലും, അർജുന്റെ ഭാവം അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹം കാരണം അവൾ ഒരു ടവ്വൽ മാത്രം ചുറ്റി പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഇത് അവളുടെ “Maternal Modesty” (മാതൃപരമായ ലജ്ജ) എന്ന സാമൂഹിക കൂടിൽ നിന്നുള്ള പൂർണ്ണമായ മോചനമായിരുന്നു. അർജുൻ അവിടെ സോഫയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
നനഞ്ഞ മുടിയിഴകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ വെളുത്ത തോളിലൂടെ വഴുതി വീഴുന്നത് കണ്ട് അവൻ വീണ്ടും സ്തംഭിച്ചു. സന്ധ്യ അവന്റെ സാന്നിധ്യം വകവെക്കാതെ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിന് മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ഒതുക്കി. കണ്ണാടിയിലൂടെ അവന്റെ നോട്ടം ആസ്വദിച്ച ശേഷം അവൾ ഫാനിന് താഴെ പോയി നിന്നു. കാറ്റിൽ അവളുടെ നനഞ്ഞ ചർമ്മം ഉണങ്ങുമ്പോൾ അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“എന്താടാ നീ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? നീ പറഞ്ഞതല്ലേ ഇവിടെ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന്. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു മറയുടെയും ആവശ്യമില്ല,” അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. “നിന്റെ ഈ നോട്ടം എന്നെ തളർത്തുന്നുണ്ട്, എങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക സുരക്ഷയും തോന്നുന്നു.” കുറച്ചു സമയം കൂടി ആ വേഷത്തിൽ ചിലവഴിച്ച ശേഷം അവൾ നൈറ്റി ധരിച്ചു. “ഞാൻ പോകുന്നു. അച്ഛൻ വരാൻ സമയമായി,” അവൾ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
മുറിയിലെത്തി ബാലചന്ദ്രനെ കാത്തിരിക്കുമ്പോഴും സന്ധ്യയുടെ മനസ്സ് ഔട്ട്ഹൗസിലായിരുന്നു. അവൾ പതിവുപോലെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഫോൺ എടുത്തു.
അർജുൻ: “അമ്മേ… ഉറങ്ങിയോ?” സന്ധ്യ: “പോടാ കുസൃതി! ഞാൻ അച്ഛനെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.” അർജുൻ: “എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല. ആ ടവ്വലിൽ അമ്മ നിന്ന കാഴ്ച കണ്ണിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല. അമ്മേ…
അച്ഛൻ വന്നാൽ അമ്മയെ തൊടാറില്ലേ? ഈ രാത്രികളിൽ അമ്മ ഇത്രയും സുന്ദരിയായി അടുത്തു കിടക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ ഒന്നും ചെയ്യാറില്ലേ?” സന്ധ്യ: (നെഞ്ചിടിപ്പോടെ) “അർജുൻ! അച്ഛൻ വന്നാൽ ഉടനെ ഉറങ്ങും. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഇപ്പോൾ അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല.” അർജുൻ: “അമ്മേ… ആരും ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ വാതിൽക്കൽ വന്ന് വിളിച്ചാൽ അമ്മ എന്റെ കൂടെ വരുമോ?”
സന്ധ്യ: (ശ്വാസമടക്കി) “വരാം… ജിമ്മിലേക്ക് വരാം. അവിടെയാകുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം തോന്നും.” അർജുൻ: “അമ്മേ… ജിമ്മിൽ വെച്ച് കാണാം. പക്ഷേ അവിടെ വന്നാൽ അമ്മ എന്റെ ട്രെയിനിംഗിൽ ആയിരിക്കും. ഞാൻ പറയുന്നത് അനുസരിക്കേണ്ടി വരും.” സന്ധ്യ: “ഞാൻ നിനക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റു തരാൻ തയ്യാറാണ്… ഉമ്മ.”