ആദി അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി. അമ്മ ചിരിച്ച് അവനോട് എന്തോ പറയുകയാണ്. “നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള മസാല ഒക്കെ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്” എന്നൊക്കെ. ആദി അത് കേട്ടപ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നി.
ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ആദി പറഞ്ഞു,
“വാ, കുറച്ച് പുറത്തിറങ്ങാം. ടൗണിൽ ഒന്ന് നടക്കാം.”
രണ്ടുപേരും ബൈക്കിൽ പോയി. ഒരു ചെറിയ ടീ കടയിൽ ഇരുന്നു. സംസാരം പതിവുപോലെ കോളേജിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അജു പറഞ്ഞു,
“നമ്മുടെ ക്ലാസ്സിലെ ദിവ്യ… ഇപ്പോൾ നല്ലോണം മാറിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. അവളുടെ friend ആയ സ്വാതി കൂടി. രണ്ട് പേരും ഒന്നിച്ച് നടക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ…”
ആദി ചിരിച്ചു. “അവർ ഫൈൻ ആണ്. പക്ഷേ എനിക്ക് അത്ര താല്പര്യമില്ല ഇപ്പോൾ.”
അജു ഒരു നിമിഷം മൗനമായി. പിന്നെ പറഞ്ഞു,
“എനിക്ക് പെൺകുട്ടികളെക്കാൾ… കുറച്ച് മെച്യർ ആയ ആളുകളെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടമാണ്. അവർക്ക് ഒരു confidence ഉണ്ടാകും. നോക്ക്, ഇന്നലെ വഴിയിൽ ആ ആന്റി നിന്നിരുന്നല്ലോ — 35–40 വയസ്സ് ഉണ്ടാകും. അവർ എങ്ങനെ നടക്കുന്നു, എങ്ങനെ നോക്കുന്നു… അതൊക്കെ വേറെ ലെവലാണ്.”
ആദി ഒന്ന് നോക്കി. അജുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു തീവ്രത ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത തോന്നി.
അവൻ അമ്മയെ ഓർത്തു — ആശ ഇന്നലെ സാരി ഇട്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ അല്പം ഇടുപ്പ് കാണാൻ പറ്റിയിരുന്നു. അജു അപ്പോൾ നോക്കിയിരുന്നോ?
ആദി ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. പകരം ചിരിച്ചു.
അവർ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആശ വരാന്തയിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു. സാരിയുടെ പാവ് അല്പം ഇളകി, ഇടുപ്പിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം തെളിഞ്ഞു. അജു ഒരു സെക്കൻഡ് അങ്ങോട്ട് നോക്കി, പിന്നെ വേഗം മാറ്റി.
ആദി അത് കണ്ടു.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ, വിശദീകരിക്കാൻ പറ്റാത്ത അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടായി. അത് അസൂയയല്ല. എന്തോ വേറെ — ഒരു vague suspicion പോലെ. പക്ഷേ അവൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
രാത്രി മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അജു പറഞ്ഞു,
“ആന്റി നല്ല രീതിയിൽ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ കിട്ടുന്നത് കുറച്ചു നാളായി.”
ആദി “അതെ” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും ആ വഴിയിലെ ആന്റിയെ കുറിച്ചുള്ള അജുവിന്റെ വാക്കുകൾ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അതിനെ എന്തിനോടാണ് compare ചെയ്യുന്നത് എന്ന് അവന് തന്നെ കൃത്യമായി അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരു ചെറിയ, അസ്വസ്ഥമായ തോന്നൽ അവന്റെ ഉള്ളിൽ തങ്ങിനിന്നു.
രാവിലെ. ആശ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായ ഉണ്ടാക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ആദി ഉണർന്നത്. അവൻ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അജു ഇതിനകം വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് ഫോൺ നോക്കുകയാണ്.
ആശ അടുക്കള വാതിലിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു,
“ആദി, മോനെ… ചായ കുടിക്ക്. അജുവിനും കൊടുക്ക്.”
ആദി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അമ്മ ഇന്ന് ഒരു പഴയ പച്ച സാരി ഇട്ടിരിക്കുന്നു — വീട്ടുപയോഗത്തിനുള്ളത്, അതുകൊണ്ട് അല്പം നേർത്തത്. അവർ ചായ അരിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ സാരിയുടെ മുൻഭാഗം അല്പം ഇറങ്ങി, blouse-ന്റെ മുകൾ ഭാഗം തെളിഞ്ഞു. ആദി ഒരു നിമിഷം അവിടെ നോക്കിനിന്നു.
അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കുറച്ച് കൂടി.
ഇത് പുതിയതല്ല — കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി ആദിക്ക് അമ്മയോട് ഒരു വിചിത്രമായ താല്പര്യം ഉണ്ട്. അത് ഒരിക്കലും വാക്കുകളാക്കിയിട്ടില്ല. സ്വയം പോലും സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ രാത്രികളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോൾ, അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ വളവുകളോ, അവർ ചിരിക്കുമ്പോഴുള്ള കഴുത്തിന്റെ വരകളോ, അല്ലെങ്കിൽ വീട്ടുജോലി ചെയ്യുമ്പോഴുള്ള ചലനങ്ങളോ മനസ്സിൽ വരും.
അവൻ ഉടനെ നോട്ടം മാറ്റി.
“അമ്മേ, ഞാൻ കൊണ്ടുകൊടുക്കാം.”
ആശ ചിരിച്ചു. “വേണ്ട, നീ ഇരിക്ക്.”
അജു അപ്പോഴേക്കും വരാന്തയിൽ നിന്ന് അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി. അവൻ ആശയുടെ ചലനം കണ്ടു, പക്ഷേ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം ആദിയോട് ചോദിച്ചു,
“ഇന്ന് എന്താ പ്ലാൻ?”
ആദി ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. “വൈകുന്നേരം ഒരു പഴയ ക്ഷേത്രത്തിനടുത്ത് പോകാം. അവിടെ ഒരു ചെറിയ മാർക്കറ്റ് ഉണ്ട്. നടക്കാം.”