ജനൽപാളികൾ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
അടുത്ത കാറ്റിന്റെ അടിക്ക്
“ധഡ്ഡം!” എന്ന് മുഴക്കി ജനൽപാളികൾ അടഞ്ഞു പോയി.
ഇടിയും മഴയും ചേർന്ന് വീടൊന്നാകെ നടുങ്ങുന്നുവെന്ന് തോന്നി.
ഞാനും കല്ല്യാണിയും ശ്വാസം പിടിച്ച് ആ മൂലയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
പക്ഷേ…
അവിടെ… ഒന്നുമില്ല.
അവസാനം കണ്ടത്
രണ്ട് ചുവന്ന കണ്ണുകളുമായി ഞങ്ങളേ നോക്കി നിന്ന ഭീകര രൂപം.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ, ആ മൂലയിലൊക്കെ വെറും ഇരുട്ടാണ്.
“അവൾ പോയി….. ”
യന്ദ്രികമെന്നോണം ഞാൻ പറഞ്ഞു പോയി….
കല്ല്യാണി ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വേഗം പോയി റൂമിലെ ലൈറ്റ് ഇട്ടു….
റൂമിലൊട്ടാകെ വെളിച്ചം പരന്നതും
കല്ല്യാണി വിറച്ച് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വീണ്ടും ഓടി വന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു തിളങ്ങുന്നു,
ശ്വാസം പിടിച്ചു നിന്ന അവസ്ഥ.
“സിദ്ധു… ആ രൂപം എന്താണ്, നിനക്ക് എങ്ങനെയറിയാം അത് അവളാണെന്ന്. നീ…നീ എന്താ എന്നിൽ നിന്നും മറച്ചുവെക്കുന്നെ…?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിനുമുന്നിൽ ഞാൻ പകച്ചു പോയി….അവളോടെന്തു പറയും ഞാൻ….
എനിക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല ഞാൻ ജനലിന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി
മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുകയാണ്.
എന്നാൽ ഓരോ മിന്നൽ വീഴുമ്പോഴും
അത് മതിലുകളിലും, നിലത്തും, കണ്ണാടിയിലും
ആ ഇരുണ്ട രൂപത്തിന്റെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ
ഒരു നിമിഷം മാത്രം തെളിഞ്ഞു മായുന്നതുപോലെ തോന്നി.
കല്ല്യാണി എന്റെ കൈ ശക്തമായി പിടിച്ചു,
“എടാ… നമ്മൾ ഇവിടെ നിന്നു പോകണം… എനിക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല…”
അവളുടെ ശബ്ദം നടുങ്ങി പൊട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോൾ,
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തരം ആശങ്കയാണ് ഉയർന്നത്
പോകാൻ കഴിയില്ല.
കാരണം ഇത് ഞങ്ങൾ ഇവിടേ നിന്നും പോയതുകൊണ്ട് മാത്രം അവസാനിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമല്ല…എന്ന് ആരോ എന്നോട് പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി….
“ആാാാാാ………………… ”
കല്ല്യാണിയേ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതിനു മുന്പേ മറ്റൊരു നിലവിളി ശബ്ദം കൂടേ ഞങ്ങൾ കേട്ടു….
അതൊരു പരിചയമുള്ള ശബ്ദമായിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്…..പുറത്ത് ഇങ്ങനെ മഴ പെയ്യുമ്പോഴും ആ നിലവിളി ശബ്ദം ഈ റൂമിൽ വരേ കേൾക്കണമെങ്കിൽ….
എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ആശങ്ക ഉയർന്നു…
“ആാാാാ………. ആാാാാ………… ”
വീണ്ടും ഞാനാ ശബ്ദം കേട്ടു…..
മായ….. ഇതവളുടെ ശബ്ദമല്ലേ…..
ഞാനും കല്ല്യാണിയും പരസ്പരം ഒന്ന് നോക്കി…..
ശേഷം അവളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് ഞാൻ മായയുടെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി…
അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടുക്കുന്തോറൂം വ്യത്യസ്ത ശബ്ദങ്ങൾ റൂമിനുള്ളിൽ നിന്നും കേട്ടുകൊണ്ടിരിന്നു…
ഡോറിനടുത്തെത്തിയതും ഞാൻ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു…
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ നിന്നും പൂട്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…..
ചവിട്ടിപൊളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും എന്നെകൊണ്ട് ഒറ്റക്ക് നടക്കുന്നകാര്യമാല്ലായിരുന്നു അത്. കാരണം പഴയ വീടും ഫർണിച്ചറുമൊക്കെയായതിനാൽ എല്ലാതും നിർമിച്ചിരിക്കുന്നത് നല്ല ബലമുള്ള തടികളിലാണ്…..
അങ്ങനെയുള്ള ഈ വാതിൽ ഒറ്റക്ക് ഒരു മനുഷ്യൻ ചവിട്ടി പൊളിക്കുക എന്നുള്ളത് അസാധ്യമായ കാര്യമാണ്…
എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ വെറുതെ ഒരു ശ്രമം നടത്തി…. പക്ഷേ ഒന്നും തന്നെ സംഭവിച്ചില്ല…
മുറിയിൽ നിന്നും വീണ്ടും ഒരു ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു…
“കല്ലു നീ പോയി ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചുകൊണ്ടുവാ… ”
അവൾ കേട്ടതും സഹായത്തിനു വേണ്ടി ഓടാൻ തുടങ്ങി…
പക്ഷേ അതിനു മുന്പേ എല്ലാവരും എത്തി തുടങ്ങിയിരുന്നു…
ആദ്യം എത്തിയത് അരുണും ആദിയുമാണ്…
അവരും നിലവിളി ശബ്ദം കേട്ടതുകൊണ്ട് വന്നതാവണം…
“മോളേ മായേ…. ”
ആദി വാതിലിൽ മുട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ നിന്നും ശബ്ദങ്ങൾ ഒന്നും വന്നില്ല…
അതെന്നെ കൂടുതൽ പേടിപ്പിച്ചു…. വലിയതെന്തോ വരുന്നതിനു മുമ്പുള്ള ശാന്തത പോലെയാണ് എനിക്ക് അത് തോന്നിയത്…