“ആഹ്..ആഹ്..ഊം..ഹാവൂ..പൊളിക്കല്ലേ ഇക്കാ..”
“ഊഊഹ്..ഹില്ലാഹ്….ഇറുക്കല്ലേ വാവേ..ആഹ്..”
“നന്നായി പിളർത്തി വച്ചിരിക്കുവാ..ആഹ്.. ന്റിക്കാ…ഇറുക്കിയില്ല മുത്തേ..”
“ഇനി പിളർത്താൻ വയ്യേ..ഓഹ്..ആഹ്..പെണ്ണെ..ഊം..ആഹ്..ന്റെ കുഞ്ഞാവേ..ഓഓഓഓഓഹ്..”
പ്രണയത്തിന്റെ താമരപ്പൊയ്കയിൽ ജലകേളിയുടെ താളമേളം നീണ്ടുപ്പോയി. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന രണ്ടു യുവദേഹങ്ങൾ പരസ്പരം വാരിപ്പുണർന്നു തടവിയും തലോടിയും കടിച്ചു വലിച്ചും മൂഞ്ചിക്കൂടിച്ചും ചപ്പിനനച്ചും കിടക്കയിൽ കിടന്നു പുളഞ്ഞു. മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ഞരക്കങ്ങളും മൂളലുകളും നിലവിളികളും കൊണ്ട് മുഖരിതമായപ്പോൾ പൂറിടുക്കിൽ അവന്റെ തുടയിടുക്ക് ചെന്നിടിക്കുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.
പ്ലക്ക്പ്ല…പ്ലക്പ്ല..പ്ലക്..പ്ലക്..!
(അദ്ധ്യായം 2)
നൂറ ദുബായ്ലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് പോകാതെ വയ്യായിരുന്നു. അവൾ മുന്നോട്ട് വച്ച നിർദ്ദേശമായിരുന്നു അവിടെ രണ്ടുപേരുടെയും പേരിൽ സ്വന്തമായൊരു കമ്പനി തുടങ്ങുക എന്നത്. വാഹിദ് തിരികെ വരും എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അവൾ ലൈസെൻസ് എടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. കുറച്ചുനാൾ നാട്ടിൽ നിൽക്കണം, കുറച്ച് യാത്രകൾ പോകണം എന്നൊക്കെ വാഹിദ് പറഞ്ഞപ്പോൾ രണ്ടുമൂന്നു ദിവസത്തിനകം അവൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി തിരിച്ചു പോയി. പുഴവക്കത്തെ ഒരാൾ പൊക്കമുള്ള നീളൻ പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ കിടത്തി എത്ര പ്രാവശ്യമാണ് താൻ അവളെ കളിച്ചു മഥിച്ചത്. മാളവികയുടെ പൂറിനോട് വല്ലാത്തൊരു മതിപ്പ് തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷെ നൂറയോളം സുഖവും അഴകും ഭ്രാന്തും മറ്റൊരു പൂറിനോടും തനിക്ക് തോന്നില്ലന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ഏത് പെണ്ണിനും ഉണ്ടാകുന്ന എല്ലാ ഗുണങ്ങളും പരമാവധി അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്.
കളിയുടെ ഭ്രാന്തിൽ ഓരോ പൂറും മികച്ചതാണെന്ന് തോന്നുന്നതാണെന്നും, എന്നാൽ നൂറയോളം ലക്ഷണമൊത്ത പെണ്ണ് അപൂർവ്വമാണെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നൂറ തന്റെ എല്ലാമാണെന്നും പരസ്പരം ആഗ്രഹം തോന്നുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആർത്തിയല്ല പ്രണയമെന്നും അതിൽ രണ്ട് ആത്മാക്കൾ പരസ്പരം അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരിക്കണം എന്നും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. നൂറ യാത്രപറഞ്ഞു പോയപ്പോൾ ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അതുകണ്ടു നൂറയും അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കുറേനേരം കരഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവളെയും കൊണ്ട് വിമാനം സ്വർണ്ണമേഘങ്ങളിലൂടെ പറന്നുപോയി.
നൂറ യാത്രയായി.!
താൻ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കായി. മൗനം ശ്വസിച്ചു നിശ്ചലനായി നിൽക്കുന്ന മലനിരകളിൽ നൂറയുടെ ആലിംഗനം പോലെ പുതഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വെൺമേഘങ്ങളെ നോക്കി പുഴവക്കിലെ പുൽക്കാടിനുള്ളിൽ അവളെ മലർത്തിയും കമിഴ്ത്തിനും മുട്ടുകാലിൽ ഡോഗി സ്റ്റൈലിൽ നിർത്തിയും പൂറിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് താൻ അടിച്ചു തുളച്ച സ്ഥലത്തു ചെന്നിരുന്നു ദിവസങ്ങൾ തള്ളിനീക്കി. കാറ്റിൽ പുളഞ്ഞു കളിക്കുന്ന നീളൻ പുൽനാമ്പുകൾ അവളുടെ കുഞ്ഞുചർമ്മത്തിൽ ചുവന്ന വരകൾ തീർത്തു. പിന്നിലൂടെ മലയിടിഞ്ഞു വീഴുന്ന ആസുരമായ ശക്തിയിൽ ആ ഇറുകിയ ചുവന്ന വെണ്ണക്കുളം പോലെ വഴുതുന്ന പൂറിലേക്ക് താൻ ആഞ്ഞു കുത്തിയിളക്കിയപ്പോൾ മേനിയിൽ പുൽനാമ്പുകൾ ഉരഞ്ഞു കോറിയതും മുറിഞ്ഞതും അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല.
“ഊഊ..ആരെങ്കിലും…ആഹ്..കാണും കുട്ടാ..അയ്യേ..വേഗം അടിക്ക്..ആഹ്..ആഹ്.. ഊഊഹ്.. ഇക്കാ ന്ത് രസാ..ഓഓഓഹ്..”
തുറന്ന ആകാശത്തിന് കീഴെ, വൈകുന്നേരത്തിന്റെ ഇളം മഞ്ഞനിറം കലർന്ന തളർന്ന പോക്കുവെയിൽ വീഴുന്ന വിശാലമായ നീളൻ പുല്ലുകൾ വളർന്ന് നിൽക്കുന്ന വെളിമ്പ്രദേശത്തു പുഴയുടെ ആരവവും പുഴക്കാറ്റിന്റെ കുളിരും ആസ്വദിച്ചു മലർന്ന് കിടന്ന് കാലുകൾ മടക്കി മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി പിടിച്ചു പൂറ് മലർക്കേ തുറന്നു പിടിച്ചും, അല്പം അകത്തിയ മുട്ടുകാൽ കുത്തി നാലുകാലിൽ കമിഴ്ന്നു നിന്നു പൂറ് അധികം പിളർത്താതെയും അവൾ അവളുടെ ഇക്കയുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ കളിച്ചു മെതിച്ചപ്പോൾ ആഹ്ലാദവും അത്ഭുതവും കൊണ്ട് നൂറ കൊടുമ്പിരി കൊണ്ടു. അവൾക്ക് വാഹിദല്ലാതെ മറ്റൊരു ലോകവും പിറവിയും ജീവിതവും ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പായി. ഓരോ കളി കഴിഞ്ഞപ്പോഴും അവനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി കവിളിലും നെഞ്ചിലും കുറുമ്പോടെ കടിച്ചു വലിച്ചു. തിരികെ പോവില്ലെന്നു കുഞ്ഞിനെ പോലെ വാശിപിടിച്ചു കുറുകി. ഇടക്ക് അടക്കിപ്പിടിച്ചു തേങ്ങി. എന്നിട്ടും അവൾക്ക് പറിച്ചെറിഞ്ഞത് പോലെ തിരികെ പോകേണ്ടി വന്നു. പോയതിൽ പിന്നെയാണ് അവളുടെ അഭാവം എന്തുമാത്രം ശൂന്യതയാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവശേഷിപ്പിച്ചത് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായത്.