“ആരാന്ന് പറഞ്ഞില്ല… ” ആളനക്കമില്ലാത്ത വരാന്തയിലെ തൂണിൽ മാറമർത്തി അവർ ചോദിച്ചു. “ഞാനൊരു വഴിപോക്കൻ.. ഈ വഴി പോയപ്പോൾ ഒന്ന് കയറി…
അത്രേയുള്ളൂ.. ” രവി ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞു. “ഒന്ന് നിൽക്കൂ.. ” അവരുടെ കിളിനാദം.
“ഉം… ” രവി തിരിഞ്ഞ് നിന്നു. “രവിയണ്ണൻ ആണോ …. ” അവർ ചോദിച്ചു.
“ആണെങ്കിൽ… ” രവി ഗൗരവം നടിച്ചു. “പൊന്നമ്മചേച്ചി പറഞ്ഞിരുന്നു… ” അവരുടെ നോട്ടം നിലത്തേക്കായി.
രവി അവരെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് നന്നായി ഉഴിഞ്ഞു. കൊച്ച് കൊള്ളാം. ഏറിയാൽ പതിനെട്ട് ഇരുപത് പ്രായം. ആവശ്യത്തിന് മുഖ കാന്തി.
തള്ളി നിൽക്കുന്ന മാറിടം. പാവാടയ്ക്കുള്ളിൽ വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ട്. അൽപ്പം വീർത്ത വയർ. കണ്ണിൽ ഏതോ കനൽ എരിയുന്നുവെന്ന് പറയാതെ പറയുന്നു.
“പൊന്നമ്മ എന്താണ് പറഞ്ഞത്… ” രവി ഗൗരവം ഒന്ന് കുറച്ചു. “ഒരുപാട് സഹായം ചെയ്യുന്ന ആളാണ് എന്ന്.. ” അവർ തൂണിൽ കൈ ചുറ്റി ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും ആടി.
അഞ്ച് പൈസയുടെ കുറവ് ഇവൾക്കുണ്ടോ എന്ന് രവി സംശയിച്ചു. “എന്താ പെണ്ണെ നിൻ്റെ പേര്… ” രവി അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ചോദിച്ചു. “വിനയ….
” അവൾ കൊഞ്ചിപ്പറഞ്ഞു. “എന്നിട്ട് അത്രയ്ക്ക് വിനയം കാണുന്നില്ലല്ലോ.. ” രവി തിരിച്ച് അവളുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. അവൾ ചിരിച്ചു.
“ആട്ടെ… നീ എന്നാ ഇവിടെ വന്നത്?? എന്താണ് പണി.. ” ലിജിക്ക് മനസ്സിൽ കരുതിയ പണിക്കാനോ ഇവൾ വന്നത്?
രവിയിൽ സംശയം ഉണർന്നു. “വന്നിട്ട് രണ്ടാഴ്ചയായി. പണി… ചേച്ചിയെ സഹായിക്കണം…
” അവൾ അലസമായി പറഞ്ഞു. “എന്തൊക്കെ പണികളാണ് നിനക്ക് അറിയുന്നത്.. ” അവരെ കുറച്ച് നേരം കളിപ്പിക്കാൻ രവി നിശ്ചയിച്ചു. “ചേച്ചി പറയുന്ന പണികൾ എല്ലാം…
” അവൾ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എന്തോ നിഗൂഢത ഒളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്ന് രവിക്ക് തോന്നി. “എന്നുവച്ചാൽ…. ” രവി വിടാനുള്ള മട്ടില്ല.
“ഇവിടുത്തെ പണികൾ.. പിന്നെ വീട്ടിലെ പണികൾ.. പിന്നെ… ” അവൾ നിർത്തി.
“പിന്നെ… ” രവി അവളെ ഇളക്കി. “ഈ അണ്ണൻ്റെ ഒരു കാര്യം… ” അതും പറഞ്ഞ് അവൾ ഓടിയകന്നു.
രവി അധികനേരം അവിടെ നിന്നില്ല. കോവിലകത്തേക്ക് തന്നെ നയിച്ചത് മായ എന്ന മായമ്മയല്ലേ. ആഴ്ചകൾ നീണ്ട കോവിലകവാസത്തിൽ മൂന്നുനാല് സ്ത്രീകളുടെ രുചിയറിയാൻ വഴികാട്ടിയത് മായയെന്ന, താൻ “പുടവ” കൊടുത്ത്, തന്നെ പങ്കാളിയായി കരുതുന്ന ആളല്ലേ. ഒന്ന് അവിടം വരെ പോയി, ദേവിയെ കണ്ട കാര്യവും മറ്റ് വിശേഷങ്ങളും പറയാം എന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ച്, ബൈക്ക് നേരെ മായയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു….
മായയുടെ വീട്ടിൽ എത്തി, ബൈക്ക്
പാർക്ക് ചെയ്ത്, രവി കതകിൽ മുട്ടി. “ആരാ ദ്… വരിക… ” മായമ്മ കതക് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.
രവി ചെരുപ്പ് ഊരിവച്ച് അകത്തേക്ക് കടന്നതും, മായ രവിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “എത്ര നാളായി കുട്ടാ കണ്ടിട്ട്… ” അവർ ഉപ്പൂറ്റിയിൽ നിന്ന് രവിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഉമ്മവച്ചു. രവിയും അവരെ കരവലയത്തിൽ ഒതുക്കി.
“മാസം ഒന്നാവുന്നു… ഇവിടെനിന്നും പോയിട്ട്… ” രവി അവരെ ഒരു കൈകൊണ്ട് ഒന്നുകൂടി ശരീരത്തിലേക്ക് ചേർത്ത്, മറുകൈക്കൊണ്ട് അവരുടെ വലിയ ചന്തികളെ അമർത്തി. മായയുടെ കിടുക്കാച്ചി മുലകൾ രവിയുടെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നു.
“എൻ്റെ കുട്ടിയൊന്ന് കൊഴുത്തു ട്ടോ… ദേവിയുടെ വെപ്പും കുടിയും ദാ… ഇവിടെ കാണാനുണ്ട്… ” മായ രവിയുടെ ദേഹത്ത് തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“കോവിലകത്തെ ഭക്ഷണമല്ലേ… അതിൻ്റെ ഗുണം ഊഹിക്കാമല്ലോ… ” രവി അവരെ സ്വതന്ത്രയാക്കി. “രവിക്ക് കുടിക്കാൻ എന്താ വേണ്ടത്…
കാപ്പിയോ അതോ സംഭാരമോ… ” അവർ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. “രണ്ടുമല്ല…. ” രവി അവരുടെ കൈപിടിച്ച് പറഞ്ഞു.
“പിന്നെന്താ എൻ്റെ കുട്ടിക്ക് വേണ്ടത്… ” അവർ തിരിഞ്ഞ് രവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി ചോദിച്ചു. “എനിക്ക് വേണ്ടത്… ദാ..
ഇവിടെയുണ്ട്… ” രവി മായമ്മയുടെ കവക്കൂട്ടിൽ കൈപ്രതലം ചേർത്തു. “എങ്കിൽ എനിക്കുള്ളതോ…. ” അവർ രവിയുടെ കണയിൽ കൈ ചേർത്ത് ചോദിച്ചു.