“ഉമ്മ്മ്മ…”
“എന്നെ കുളിപ്പിക്കാൻ ആ പണിക്കാരി വരുമ്പോൾ സൂക്ഷിക്കണം. അവൾക്കെല്ലാം തലക്കു ചുറ്റും കണ്ണാണ്. അവൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞ് രാത്രി ഇവിടെ കിടന്നാൽ മതി. അവൾ ഉള്ളപ്പോൾ മുലകുടിക്കാനൊന്നും വന്നേക്കരുത്.“
“ശരി ഉമ്മാ….”
“ഉമ്മ്മ്മ…”
“ഉമ്മ്മ്മ…”
***
അജ്മൽ വീഡിയോ കോൾ ചെയ്തപ്പോൾ…
“ഷാഹൂ, മുലയൊക്കെ മുഴുപ്പായല്ലോ? കണ്ടിട്ട് കമ്പിയാവണ്. മോൾ മുഴുവൻ കുടിക്കണുണ്ടോ?“
“ഇല്ലിക്കാ… ബാക്കി പിഴിഞ്ഞു കളയാണ്.”
“ഷാനു ഉണ്ടായപ്പോ ഞാൻ ബാക്കി കുടിച്ചു തീർക്കുകാരുന്നു.“
“ഹഹഹ… എന്നാലിങ്ങു പോരെ. കുടിച്ചു തീർക്കാം.”
“തൽക്കാലം പറ്റില്ലല്ലോ. നീ ഷാനുവിനോട് പറ ബാക്കി കുടിക്കാൻ.“
“ഒന്നു പോ ഇക്കാ.. അവൻ വല്യ ചെക്കനായി. മോളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കിത്തരുന്നതു തന്നെ ഭാഗ്യം. ഇനി ഇതും കൂടെ പറഞ്ഞാൽ അവൻ ഓടും.”
“ഹഹഹ അതു ഞാൻ ഓർത്തില്ല.“
“സാരമില്ലിക്കാ… ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.“
“ശരി മുത്തേ…“
“ങാ.. പിന്നേയ്, ഇക്കാ മോൾക്ക് ഷംനാന്ന് പേരിട്ടാലോ?”
“ഷാനുവിനോട് ചോദിയ്ക്ക്. അവനും കൂടെ ഇഷ്ടോള്ളതിട്.”
“അവനിഷ്ടായി.”
“എന്നാപ്പിന്നെ അതുമതി.”
“ശരി ഇക്കാ…“
***
“ഷാനു, ഷംന മോളെ താഴത്ത് വെയ്ക്കണില്ലല്ലോ മോളെ ഷാഹിനാ… എന്തൊരു സ്നേഹാണ്! ഞാൻ കരു തീത് അവന്റെ പ്രായത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും കുഞ്ഞുണ്ടായതിന് ചിലപ്പോൾ അവന് വല്ല ഇഷ്ടക്കേടും തോന്നിയേക്കുംന്നാണ്. ഇക്കാലത്തെ പിള്ളേരുടെ മനസ്സല്ലേ.”
“ഏയ്.. അങ്ങനെ ഒന്നും അവന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ പണ്ടും ഇല്ല രശ്മിച്ചേച്ചി… കുഞ്ഞെങ്ങാനും കരഞ്ഞാൽ, അവനത് അവന്റെ കുട്ടിയാണെന്നും, കരയിക്കല്ലേന്നും പറഞ്ഞ് എന്നോട് കലമ്പാൻ വരും ചേച്ചി!”
“ഹ ഹ ഹ അതുകൊള്ളാമല്ലോ? അവനിപ്പോ കുഞ്ഞിന്റെ ഉപ്പയായോ?”
“അതേ ചേച്ചി. ഇങ്ങനെ ഒരു മോനുണ്ടായത് ഭാഗ്യം. ‘ഉമ്മ വേണേൽ ഇനീം കുഞ്ഞിനെ തന്നോ, ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം’ എന്നാണ് അവന്റെ ലൈൻ. പ്രാന്തൻ ചെക്കൻ.”
“നിന്റെ ഭാഗ്യം…!”
“പിന്നേയ്, അർച്ചനമോളും കുഞ്ഞും എന്തുപറയുന്നു?”
“എന്റെ ഷാഹിനാ… കുഞ്ഞിന് പ്രഭാകരേട്ടനെ മതി. പ്രഭാകരേട്ടനും അങ്ങനെ തന്നെ.”
“ഇപ്പൊ എത്രമാസമായി?”
“ആർക്ക്?”
“കുഞ്ഞിന്.”
“കുഞ്ഞിന് ഒരു വയസ്സായിട്ടില്ല. മുലകുടീം മാറിയിട്ടില്ല. പാല് കെട്ടി വേദനയെടുക്കുമ്പോ പിഴിയാൻ പ്രഭാകരേട്ടൻ അർച്ചനമോളെ സഹായിക്കും.”
“അതു പിന്നെ അച്ഛൻ സഹായിക്കണമല്ലോ.”
“അതേ മോളെ. അർച്ചനയെ പ്രസവിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ എനിക്കും ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. പ്രഭാകരേട്ടൻ വലിച്ചു കുടിയ്ക്കും. ഹ ഹ ഹ…”
“ഹ ഹ ഹ.. എന്നാപ്പിന്നെ അച്ഛനോട് അങ്ങനെയൊന്ന് മോളെ സഹായിക്കാൻ പറ. ഹ ഹ ഹ”
“ഹ ഹ ഹ… പിന്നെ, കഴിഞ്ഞ മാസം രൺജിത്ത് അവധിയ്ക്ക് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്തുപറയാൻ മോളേ…”
“എന്തുപറ്റി ചേച്ചി?”
“അർച്ചനയ്ക്കിപ്പോൾ വീണ്ടും കുളി തെറ്റി!”
“ഏങ്ഹ്?”
“അതേന്നേ… ഇങ്ങനെയുണ്ടോ പിള്ളേർക്ക് ആക്രാന്തം?”
“ഹ ഹ ഹ… എന്നിട്ട് പ്രഭാകരേട്ടൻ എന്തുപറയുന്നു?”
“പ്രഭാകരൻ മുത്തച്ഛന് വളരെ സന്തോഷം. ആളിപ്പോൾ നിലത്തൊന്നും അല്ല. സാരമില്ല, നോക്കിക്കോളാമെന്നാണ് പ്രഭാകരേട്ടൻ പറയണത്.”
“അതു നല്ലതല്ലേ? പ്രഭാകരേട്ടന് നല്ല ആരോഗ്യമുണ്ടല്ലോ? അവർ രണ്ടോ, മൂന്നോ പിള്ളേരുണ്ടാക്കിയാലും ആൾ നോക്കിക്കോളും. ചേച്ചി വിഷമിയ്ക്കണ്ടാന്ന്.”
“അതു തന്നെയാണ് അർച്ചനയും പറയണെ. അവർ ഇപ്പോൾ അച്ഛനും മോളും ഒന്നായി!”
“അതു പിന്നെ അങ്ങനെയല്ലേ വേണ്ടത്?”
“രാത്രി കുഞ്ഞെങ്ങാനും അനങ്ങിയാൽ പ്രഭാകരേട്ടൻ അർച്ചനേടെ മുറിയിൽ എത്തും. പിന്നെ എന്നെ ഉണർത്താതിരിയ്ക്കാൻ അവിടെത്തന്നെ കിടന്നോളും. അർച്ചനയ്ക്കും വളരെ സന്തോഷം. മൊലകൊടുക്കാൻ അലാറം വെച്ച് എഴുന്നേൽക്കണ്ട. അച്ഛൻ അതെല്ലാം നോക്കിക്കോളും. അവളെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് മൊല കൊടുപ്പിച്ചോളും. ബാക്കിയുള്ളത് പിഴിഞ്ഞുകളഞ്ഞ് അവൾക്ക് പാലുകെട്ടി വേദനിക്കാതെ നോക്കി, ഉറക്കിക്കോളും.”
“അതു വളരെ നന്നായി.”
“അതു ശരിയാ… അതുകൊണ്ട്, പകലത്തെ പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് എനിയ്ക്കൊന്ന് നടു നിവർത്താൻ പറ്റണൊണ്ട്.”