താഴെ ചെന്ന് അമ്മ വിളമ്പിക്കൊടുത്ത ചോറ് കഴിച്ച് അവൾ വേഗം മുറിയിൽ തിരിച്ചെത്തി കട്ടിലിൽ കിടന്നു. വയറുവേദന പതുക്കെ കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഫോണെടുത്തു രാഹുലിനെ വിളിച്ചു.രാഹുൽ ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ സംസാരത്തിൽ ഒരുതരം അക്ഷമയുണ്ടായിരുന്നു.
”രാഹുൽ… എനിക്ക് ഒട്ടും വയ്യ. പിരീഡ്സ് ആയി. നല്ല വയറുവേദനയുണ്ട്. എനിക്ക് നീ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നുന്നു.” മാളവിക വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
”ഓ… അതല്ലേ എല്ലാ മാസവും ഉള്ളതല്ലേ. നീ വല്ല ഗുളികയും കഴിച്ച് കിടക്കാൻ നോക്ക്. എനിക്ക് ഇവിടെ തിരക്കാണ്. പിന്നെ, വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ ശല്യം ചെയ്യരുത്. എനിക്ക് നൂറു പണിയുണ്ട്.” രാഹുൽ പരുഷമായി പറഞ്ഞു.
അവന്റെ ആ അവഗണന മാളവികയെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിച്ചു. അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. തന്റെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ ആരുമില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് അവൾ ആ തണുത്ത കട്ടിലിൽ കിടന്നു തേങ്ങി.മാളവിക കട്ടിലിൽ കിടന്ന് രാഹുലിന്റെ അവഗണനയോർത്ത് വിങ്ങുമ്പോഴാണ് ഫോൺ വീണ്ടും വെളിച്ചം വച്ചത്. വിനോദ് സാറാണ്.അവൾ വേഗം ഫോൺ എടുത്തു.
മാളവിക: “ഹലോ… സാർ.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഇടർച്ച അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
വിനോദ് സാർ: “മാളവിക… നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ? നിന്റെ സൗണ്ട് എന്താ ഒരുമാതിരി ഇരിക്കുന്നത്? നീ കരയുകയായിരുന്നോ?”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആർദ്രമായ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ നിയന്ത്രണം പാടെ പോയി. അവൾ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ തലപ്പുകൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു.
മാളവിക: “അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് സാർ? ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആരെങ്കിലും കൂട്ടിനുണ്ടോ? സർ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?”
വിഷയം മാറ്റാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിനോദ് സാർ അവളെ വിട്ടില്ല.
വിനോദ് സാർ: “അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമില്ല മുത്തേ, ഐസിയുവിൽ നിന്നും വാർഡിലേക്ക് മാറ്റി. വൈഫിന്റെ അനിയൻ അവിടെയുണ്ട്, ഞാൻ ഇപ്പോൾ വീട്ടിലെത്തി. പക്ഷേ നിന്റെ കാര്യം പറ…മാളവിക പതുക്കെ തന്റെ വയറിൽ കൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ നേർത്ത നൈറ്റിക്കുള്ളിലൂടെ അവളുടെ വിരലുകൾ ചർമ്മത്തിൽ ഉരസുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാളവിക: “നല്ല വയറുവേദനയുണ്ട് സാർ. അതിന്റെ കൂടെ മനസ്സിനും ഒരു സുഖമില്ല. രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ എന്നെ പരിഹസിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഈ ലോകത്ത് എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു.”
വിനോദ് സാർ: “അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത് മാളവിക. നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഞാനുണ്ട്.നാളെ നിനക്ക് ഒട്ടും വയ്യെങ്കിൽ സ്കൂളിൽ വരണമെന്നില്ല, ഒരു ലീവ് എടുത്തോ. നിന്റെ ആരോഗ്യം നോക്കണം.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ വാക്കും മാളവികയ്ക്ക് ഒരു തണുത്ത നീരുറവ പോലെ തോന്നി. തന്റെ ഭർത്താവിൽ നിന്നും ലഭിക്കാത്ത ആ കരുതൽ വിനോദ് സാറിൽ നിന്നും ലഭിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള അനുരാഗം കൂടുകയായിരുന്നു.
വിനോദ് സാർ: “നീ ഇപ്പോൾ പോയി സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്. വയറിൽ കുറച്ച് ചൂടുവെള്ളം പിടിച്ചാൽ ആശ്വാസം കിട്ടും.അദ്ദേഹം ഫോൺ വെച്ചതിനു ശേഷവും മാളവിക ആ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കുറെ നേരം കിടന്നു. രാഹുലിന്റെ ക്രൂരതയേക്കാൾ വിനോദ് സാറിന്റെ ആർദ്രത അവളെ കീഴടക്കിയിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ നേർത്ത നൈറ്റിക്കുള്ളിലെ അവളുടെ ശരീരം പതുക്കെ ശാന്തമായി.പിരീഡ്സിന്റെ അസ്വസ്ഥതകൾ കാരണം മാളവിക കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസമായി സ്കൂളിൽ പോയിരുന്നില്ല. മുറിയിലെ ജനലഴികളിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചം നോക്കി അവൾ കട്ടിലിൽ തന്നെ കിടന്നു. വയറ്റിലെ ആ വല്ലാത്ത വലിച്ചിലും വേദനയും അവളെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അമ്മ ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”എന്താ മോളെ, മുഖമൊക്കെ ആകെ വാടിയിരിക്കുന്നല്ലോ? വയ്യേ?” അമ്മ അരികിൽ വന്നു ചോദിച്ചു.
”ഒന്നുമില്ല അമ്മേ… ഡേറ്റ് ആയതിന്റെ ആ വേദനയുണ്ട്. നല്ല തളർച്ച തോന്നുന്നു,” മാളവിക തന്റെ നൈറ്റി ഒന്ന് ശരിയാക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.”നീ പോയി ചായ കുടിക്ക്, എന്നിട്ട് വന്ന് കുറച്ചു നേരം കൂടി കിടന്നോ. പണികളൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം,” അമ്മ ആശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.