💖മംഗല്ല്യധാരണം – 3 22

 

 

“… ഈ മലയാണോ ഓടി തോൽപ്പിക്കേണ്ടത്..?”

 

 

“… അതെ. ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ…”

 

 

“… ഓ അത്രക്ക് രസം ഒന്നും വേണ്ട. വീഴുക വല്ലതും ചെയ്താൽ പിന്നെ എനിക്ക് മേല എടുത്തോണ്ട് ഓടാൻ…”

 

 

“… ബി പോസിറ്റീവ് മാൻ…”ഗായു വിടാൻ ഉദ്ദേശം ഇല്ല.

 

 

“…എനിക്ക് വയ്യേ…” അത് പറഞ്ഞു അവളെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തി

 

 

പിന്നെ ഓരോ കുറുമ്പും സംസാരവും ഒക്കെയായി മലയുടെ മുകളിൽ എത്തി. നല്ല ഒരു വ്യൂ തന്നായിരുന്നു അവിടെ നിന്നും കാണാൻ പറ്റിയത്. കുറെ ഫോട്ടോസ് ഒക്കെ എടുത്തു. കുറച്ച സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോ കോട വന്നു പിന്നെ ചുറ്റിനുള്ളത് ഒന്നും കാണാൻ പറ്റിയില്ല. ഏറെ സമയം അവിടെ ചിലവഴിച്ചതിനുശേഷം താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.

 

 

“… അയ്യോ…” മുന്നേ ഇറങ്ങിയ ഗായു സ്വന്തം കാലിൽ പിടിച്ചു അവിടെ ഇരിപ്പായി.

 

 

“… എന്ത് പറ്റിയടി…” ആശങ്കയോടെ ഞാൻ തിരക്കി.

 

 

“… കാൽ ഉളുക്കി എന്നാ തോന്നുന്നേ…”

 

 

“… എങ്ങനെ ഉളുക്കാതെ ഇരിക്കും തുള്ളി ചാടി അല്ലെ പോക്ക്…” ചാരു ദേഷ്യപെട്ടു.

 

 

“… സാരമില്ല കുറച്ചു ദൂരം കൂടിയല്ലേ ഉള്ളു പയ്യെ നടന്നാൽ മതി…”

 

 

“… ആയ്യോ എനിക്ക് നടക്കാൻ വയ്യ…”ഗായു അതും പറഞ്ഞു അവിടെ ഇരുപ്പായി.

 

 

“… നടക്കാതെ പിന്നെ…” ഞാൻ ചോദിച്ചു

 

 

“… ആദിയേട്ടാ എന്നെ എടുത്തോണ്ട് പോവോ…” ഗായു കൊഞ്ചൻ തുടങ്ങി.

 

 

“… പോടീ അവിടന്ന് എനിക്ക് വയ്യ നിന്നെയും ചുമന്നോണ്ട് നടക്കാൻ…”

 

 

“… ഇത്രക്ക് ജിം ആയിട്ടു എന്നെ എടുക്കാനുള്ള സ്റ്റാമിന പോലും ഇല്ലേ…” അവൾ എന്നെ എരിവ് കേറ്റി

 

 

അവൾ എന്റെ ഈഗോ ആണ് ഹെർട്ട് ചെയ്തത്. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല അവളെ തട്ടി തോളിൽ കേറ്റി.

 

 

“… ഗായു നീ കളിക്കാതെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങ്. നിന്നെ ഞാൻ പിടിച്ചോണ്ട് പോവാം…” ഗായുവിനെ ഞാൻ എടുത്തത് ചരുവിന് ഇഷ്ട്ടായില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.

 

 

“… ആദിയേട്ടന് കുഴപ്പം ഇല്ലല്ലോ പിന്നെ ചേച്ചിക്ക് എന്താ കുഴപ്പം…” ഗായുവും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല.

 

 

ഞാൻ പയ്യെ അവളെയും കൊണ്ട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. അമ്മുവും ചാരുവും നമുക്ക് മുന്നേ നടന്നു. ഇടക്ക് ഇടക്ക് ചാരു എന്നെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴിതാ അമ്മു തിരിഞ്ഞ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു.

 

 

“…ഏട്ടാ ഇനി എന്നെ എടുക്ക്…” രണ്ട് കൈയ്യും നീട്ടി അമ്മു നിൽക്കുന്നു

 

 

“…എന്റെ പൊന്ന് അമ്മു ഇതിനെയും ചുമന്നോണ്ട് ഇറങ്ങുന്ന പാട് എനിക്ക് അറിയാം. അതിന്റെ ഇടയിൽ നിന്നെയും എടുക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യടി…” ഞാൻ എന്റെ അവസ്ഥാ ബോധിപ്പിച്ചു.

 

 

ഒന്നാമത്തെ ഇതിനെയും കൊണ്ട് ഇറങ്ങുന്ന പാട് എനിക്ക് അറിയാം അപ്പോഴാ അടുത്തത്. ഇത് എന്തോ സുഖമുള്ള ഏർപ്പാട് ആണെന്ന ഇവളുടെ വിചാരം. വേദാളത്തെ പോലെ പിന്നിൽ ഇരുന്നു കാഴ്ചകാണുകയാ ശവം. എങ്ങനെയോ അതിനെ കാറിൽ കൊണ്ട് പ്രതിഷ്ഠിച്ചപ്പോഴാ ആശ്വാസം ആയെ.

 

 

“… Hmm അപ്പൊ സ്റ്റാമിന ഒക്കെ ഉണ്ട്…” ഗായുവിന്റെ കോംപ്ലിമെന്റ് എത്തി.

 

 

“… ഇതൊക്കെ ചെറുത്…” ഞാനും ആറ്റിട്യൂട് ഇട്ടു.

 

 

എന്റെ കഷ്ടപ്പാട് എനിക്ക് അല്ലെ അറിയൂ. ഞാൻ ഫ്രീ ആയിട്ടു ഒരു ഉപദേശം തരാം. ചില സമയങ്ങളിൽ ഈഗോ ഉണ്ടായാൽ അത് വേണ്ട എന്ന് വയ്ക്കണം ഇല്ലങ്കിൽ എന്നെപോലെ മൂഞ്ചത്തെ ഉള്ളു🥵. തിരിച്ചു വീട്ടിൽ എത്തി അമ്മുവും ചാരുവും ഗായുവിനെ താങ്ങി വീട്ടിൽ എത്തിച്ചു. ഞാൻ കുറച്ചു നേരം കാറിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. വല്ലാത്ത നടുവേദന. ഇഴഞ്ഞും വലിഞ്ഞും റൂമിൽ എത്തി കട്ടിലിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. ഹാളിൽ മാമി ചരുവിന്റെ കാൽ തിരുമുകയാ കൂട്ടത്തിൽ അവളെ നല്ല ചീത്തയും പറയുന്നുണ്ട്.

 

 

“…അതെ നല്ല നടുവേദന കാണും. ഈ തൈലം പുരട്ടിയാൽ എല്ലാം ശെരിയാവും…” വാതിൽക്കൽ നിന്നും ചാരു എന്നോട് പറഞ്ഞു.