അവർക്ക് വലിയ സർപ്രൈസ് ആകും.” മനു തലയാട്ടി. “അവരെ വിളിച്ചു പറയാം.” പക്ഷേ പാക്കിങ് തുടങ്ങി—രണ്ടു ഷർട്ടുകൾ, ഒരു ജീൻസ്, ലാപ്ടോപ്പ് ചാർജർ, ടൂത്ത് ബ്രഷ്, ഒരു ചെറിയ പെർഫ്യൂം. ഡിന്നർ കഴിച്ചു—അനു ഉണ്ടാക്കിയ ചിക്കൻ ബിരിയാണി, അതിനൊപ്പം റെയ്ത. രണ്ടുപേരും സോഫയിൽ ഇരുന്ന് അല്പം സംസാരിച്ചു, പിന്നെ ഫ്ലൈറ്റിന് പോകാൻ തയ്യാറായി.
അനു അച്ഛനമ്മമാരെ വിളിച്ചത് മനു എയർപോർട്ടിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് ബോർഡിങ് പാസ് ചെക്ക് ചെയ്യുമ്പോഴാണ്. “അമ്മേ, മനു നാളെ കൊച്ചിയിലെത്തും. മീറ്റിംഗിന് ശേഷം വീട്ടിലേക്ക് വരും. അവനെ കാത്തിരിക്കണം.”
ഫ്ലൈറ്റ് ടേക്ക് ഓഫ് ചെയ്തപ്പോൾ മനു ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ദുബായിലെ വെളിച്ചങ്ങൾ പതിയെ അകലുന്നത് കണ്ടു. മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ സന്തോഷം പടർന്നു—മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞാൽ രണ്ടു ദിവസമെങ്കിലും വീട്ടിൽ തങ്ങാം.
അച്ഛനമ്മമാരുടെ കൂടെ ഇരുന്ന് ചായ കുടിക്കാം, പഴയ കഥകൾ കേൾക്കാം, മുറ്റത്ത് നടക്കാം, മഴയുടെ മണം ആസ്വദിക്കാം. അവൻ അനുവിന് മെസേജ് അയച്ചു: “ഫ്ലൈറ്റ് ടേക്ക് ഓഫ് ചെയ്തു. എത്തിയാൽ വിളിക്കാം. മിസ് യു.”
കൊച്ചി വിമാനത്താവളത്തിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഈർപ്പമുള്ള കാറ്റ് അവന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി—പരിചിതമായ, നനഞ്ഞ മണം. ക്യാബ് എടുത്ത് മീറ്റിംഗ് വേദിയിലേക്ക് പോയി. മീറ്റിംഗ് രാവിലെ പത്തുമണി തുടങ്ങി.
ക്ലയന്റിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി വന്നു, പ്രസന്റേഷൻ സ്ക്രീനിൽ തിളങ്ങി, ഡിസ്കഷൻ നീണ്ടു. ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് രണ്ടരയ്ക്കാണ് തീർന്നത്. മനു ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു—കണ്ണുകൾ അല്പം ചുവന്നു, തലയ്ക്ക് ചെറിയ വേദന. പക്ഷേ മനസ്സ് ഉന്മേഷത്തോടെ നിന്നു. അവൻ ഫോണെടുത്ത് അച്ഛനെ വിളിച്ചു.
“അച്ഛാ, ഞാൻ കൊച്ചിയിലെത്തി. മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെടാം.”
അച്ഛന്റെ ശബ്ദം അല്പം ഖേദത്തോടെ വന്നു. “മോനെ… ഞങ്ങൾ വീട്ടിലില്ല. ചെന്നൈയിൽ ഒരു വിവാഹത്തിന് പോയി. ഇന്നലെ രാത്രി തന്നെ ട്രെയിൻ കയറി. അനു വിളിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇതിനകം യാത്രയിലായിരുന്നു. ക്ഷമിക്കണം, മോനെ.”
മനു ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു. “അയ്യോ… അച്ഛാ, പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും? ഹോട്ടലിൽ ഒരു റൂം എടുക്കാം.”
“വേണ്ട, മോനെ. അടുത്ത വീട്ടിലെ സാറാ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നീ അവിടെ തങ്ങാമോ . അവളും ഭർത്താവിന്റെ അമ്മച്ചിയും മാത്രം ആണ് അവിടെ താമസം നിനക്കറിയാമല്ലോ. നിന്നെ കണ്ടാൽ ചേച്ചിക്ക് വളരെ സന്തോഷമാകും.
ആണ് മോൾ അവർക്കു മോളെ പോലെ തന്നെ ആണ്. നീ വരുന്നുണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ സാറ സന്തോഷത്തോടെയാണ് പറഞ്ഞത്, ജോൺ അച്ചായാ അവൻ ഇവിടെ നിന്നോട്ടെ നമ്മുടെ കൊച്ചൻ അല്ലെ എന്ന്.”
മനു ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു. സാറാ ചേച്ചി—അമ്പത് വയസ്സ്. ഉയരമുള്ള, വമ്പിച്ച ശരീരമുള്ള സ്ത്രീ. കുട്ടിക്കാലത്ത് അവരെ ഓർമ്മയുണ്ട്—എപ്പോഴും ചിരിച്ചു നടക്കുന്ന, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പലഹാരങ്ങൾ തരുന്ന, ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട ചേച്ചി. മനുവിന് അവരെ കാണാൻ ഒരു ചെറിയ ആകാംക്ഷ തോന്നി—പഴയ ഓർമ്മകൾ മെല്ലെ, വളരെ മെല്ലെ ഉണരാൻ തുടങ്ങി.
“ശരി, അച്ഛാ… ഞാൻ സാറാ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം,” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. ക്യാബ് ബുക്ക് ചെയ്തു, കോന്നിയിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങി. വഴിയിൽ മലനിരകൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, മഴയുടെ ചെറിയ തുള്ളികൾ ജനാലയിൽ പതിഞ്ഞു.
മനസ്സിൽ ഒരു നേരിയ, മൃദുലമായ ആകാംക്ഷ—ഈ അപ്രതീക്ഷിത രാത്രി എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് അവനറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് അനുവിന്റെ വീടിനടുത്താണ്, സാറാ ചേച്ചിയുടെ വീട്—അത് തനിക്ക് സുരക്ഷിതവും പരിചിതവുമായിരിക്കുമെന്ന് അവന് തോന്നി.
***************************************
ക്രമേണ, വളരെ മെല്ലെ, ക്യാബിന്റെ ടയറുകൾ കോന്നിയിലെ പഴയ റോഡിലെ കല്ലുകളിലൂടെ ഉരസി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. മനു ജനാലയ്ക്കരികിൽ തല ചായ്ച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ ഇപ്പോൾ നിന്നിരുന്നു, പക്ഷേ വായുവിൽ ഈർപ്പവും മണ്ണിന്റെ നനഞ്ഞ മണവും നിറഞ്ഞു നിന്നു. വഴിയരികിലെ തെങ്ങോലകൾ ഇപ്പോഴും താഴ്ന്നു തൂങ്ങി നനവ് പുലർത്തി നിന്നു, ഇടയ്ക്ക് ഒരു കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ ചെറിയ തുള്ളികൾ ജനാലയിൽ പതിച്ചു.