സംസാരം നിർത്തി മൊബൈൽ സീറ്റിൽ നിക്ഷേപിച്ചു വിൻസന്റ് അവരെ രണ്ട് പേരെയും കൂട്ടി കൂടാരത്തിന്റെ അകത്തേക്ക് നടന്നു. എലിസബത്ത് അവനെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു മുടി കൊതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ആഹാ, മാഡം ബ്യൂട്ടി കെയറിങ്ങിന്റെ തിരക്കിൽ ആണല്ലേ.” അവൻ പരിഹാസത്തോടെ അവളെ സമീപിച്ചു.
എലിസബത്ത് കേട്ടതായി നടിച്ചില്ല. ആ അവഗണന അയാളെ ചൊടിപ്പിച്ചു. മേശയിൽ വച്ചിരുന്ന സ്റ്റീൽ മഗ്ഗ് കൈയിൽ എടുത്ത് എലിസബത്തിന്റെ മുഖം പിടിച്ചു തന്റെ നേരെ പിടിച്ച് നെറ്റിയിലെ വലിയ മുറിപ്പാടിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. പ്രാണൻ വെടിയുന്ന വേദനയോടെ അവൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.
ബംഗാളികൾ അത് കണ്ട് ഞെട്ടി വിറച്ചു നിന്നു. വിൻസന്റ് അവളെ മലർത്തി കിടത്തി വസ്ത്രം ഊരിയെറിഞ്ഞിട്ട് പൂറിലേക്ക് വിരൽ ഇറക്കി ഒന്ന് കറക്കി. എലിസബത് വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു നിലവിളിച്ചു. ഉടുതുണി ഇല്ലാതെ, ഇത്ര മനോഹരിയായ ഒരു പെണ്ണിനെ മുതലാളി തങ്ങളുടെ മുന്നിലിട്ട് ചെയ്യുന്നത് കണ്ട ആ രണ്ട് പേരും ഒരു ഭ്രാന്തനെ കണ്ടത് പോലെ വിൻസന്റിനെ തുറിച്ചു നോക്കി.
“നായിന്റെ മോളെ. ഇതിനുള്ളിൽ അല്ലേ നിന്റെ ആ പന്ന വാഹിദ് ഒരു പകലും രാത്രിയും മുഴുവൻ കേറിമേഞ്ഞത്. തന്റെ അവസാന സുഖിക്കൽ ഓർമ്മയില്ലേ ടീ മൈരേ.” അയാൾ വെറുപ്പോടെ പല്ല് ഞെരിച്ചു മുരണ്ടു. അവൾ കാറികരഞ്ഞു.
“ആ നായിന്റെ മോൻ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട്. നിന്നെ തിരഞ്ഞു വന്നതാവും. ഇവിടെ, ഈ മരുഭൂമിയിൽ നിന്റൊപ്പം അവനും ഉണങ്ങി വരണ്ടു ചാവും, നോക്കിക്കോ ” അയാൾ കൈപത്തി ചുരുട്ടി പൂറിലേക്ക് തള്ളിയിറക്കി ഒന്ന് ഇളക്കിമറിച്ചു. പിന്നെ ആ വൃത്തികെട്ട ബംഗാളികളോട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു.
മടിച്ചു മടിച്ചു നിന്ന അവരെ അവൻ കണ്ണുരുട്ടി ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. രണ്ട് പേരും ആ കട്ടിലിൽ ചെന്നിരുന്ന് എലിസബത്തിന്റെ മുലയിലും തുടയിലും തടവി. പതിയെ അവരുടെ ശരീരം ചൂട് പിടിക്കുകയും എല്ലാം മറന്ന് അവളിലെക്ക് പടർന്നു കയറുകയും ചെയ്തു. ഗുഡ്ക ചവക്കുന്ന വായിലെ കൊഴുത്ത തുപ്പൽ ജലവും മഞ്ഞ നിറം കലർന്ന ഉമിനീരും പൂറിലും മുലയിലും നിറഞ്ഞു ദുർഗന്ധം വമിച്ചു.
അറപ്പോടെ എലിസബത് എല്ലാം സഹിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കിടന്ന്. ആ ദൃശ്യം വല്ലാത്തൊരു നിർവൃതിയോടെ വിൻസന്റ് ആദ്യാവസാനം നോക്കിക്കണ്ടു അവിടത്തന്നെ നിന്നു. ഒടുവിൽ നേരം ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ജീവച്ഛവമായ എലിസബത്തിനെ ഒരു നോക്ക് നോക്കിയിട്ട്, അവളെ മാറിമാറി അടിച്ചു തളർന്നു കുഴഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ബംഗാളികളെയും കൂട്ടി വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി ഓടിച്ചു പോയി.
ഇരുട്ട് മൂടിയ വിശാലമായ മണൽ ഭൂമി.
പൊങ്ങിയും താഴ്ന്നും തിരമാലകണക്കെ രൂപപ്പെട്ട മണൽതിട്ടകളിൽ ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയ പകലിന്റെ അവസാന വട്ട വെട്ടം സമയം കാത്തിരിക്കുന്നത് പോലെ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ചെറിയ മണൽകൂനകളിലും തിട്ടകളിലും കയറിയിറങ്ങി ആടിയുലഞ്ഞും നിരപ്പായ മണൽപരപ്പിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞും മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനിടയിൽ വിൻസെന്റ് ഫോണെടുക്കാൻ വേണ്ടി സീറ്റിൽ തപ്പിനോക്കി.
ഫോൺ കൈയിൽ തടയാത്തത് കൊണ്ട് വണ്ടി നിർത്തി അകം മുഴുവൻ പരിശോധിച്ചു. ബംഗാളികളോട് ചോദിക്കുകയും അവരെ അടിമുടി പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും ഫലം കിട്ടാതായപ്പോൾ അയാൾ വണ്ടി തിരിച്ചു മസ്രഅയിലേക്ക് കുതിച്ചു.
അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ പതിയിരിക്കുന്ന കൂടാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ വണ്ടി നിർത്തി ചാടിയിറങ്ങി വിൻസന്റ് അകത്തേക്ക് കുതിച്ചു. മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന വിളക്കിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ, മൗനം തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന കൂടാരം ശൂന്യമായിരുന്നു.
എലിസബത്തിനെ വിളിച്ച് അലറിക്കൊണ്ട് അയാൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ആവുകയും മണലിൽ ചക്രം ഉരഞ്ഞു പൊടിപടലം ചീറ്റിക്കൊണ്ട് കാർ കുതിച്ചു പാഞ്ഞുപോവുകയും ചെയ്തു. കുറേ ദൂരം അയാൾ വാഹനത്തിന് പിന്നാലെ ഓടിയെങ്കിലും, ഇരുണ്ട അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പൊടിപറത്തിക്കൊണ്ട് ആ വാഹനം അതിവേഗം അയാളുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി. കിതച്ചു കൊണ്ട് മണലിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു വിൻസന്റ് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഫോൺ പുറത്തേക്ക് എടുത്തു പോലീസ് ഹെല്പ്ലൈൻ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു.