ആ കരിമ്പാറക്കെട്ടുകളിൽ നിന്ന് സാമുവൽ ലിൻഡയെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. തളർന്നു വശായ ലിൻഡ അവന്റെ കറുത്ത മാറിലേക്ക് മുഖമമർത്തിക്കിടന്നു. സാമുവൽ പതുക്കെ പാറയിൽ നിന്നിറങ്ങി, തിരമാലകൾ പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആഴമില്ലാത്ത കടൽവെള്ളത്തിലേക്ക് നടന്നു.
തിരമാലകൾക്കിടയിലെ ലഹരി
തണുത്ത കടൽവെള്ളം അരയ്ക്കൊപ്പം എത്തിയപ്പോൾ സാമുവൽ ലിൻഡയെ താഴെയിറക്കി. നഗ്നമായ ലിൻഡയുടെ വെളുത്ത ഉടലിൽ ഉപ്പുവെള്ളം തട്ടിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് പുളഞ്ഞു. സാമുവൽ അവളെ പിന്നിൽ നിന്ന് പുണർന്നു. അവന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ ലിൻഡയുടെ നനഞ്ഞ മാറിടത്തിലും വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടിലും മുറുകി.
“Samuel, the water is so cold… but I feel like I’m burning,” ലിൻഡ കിതച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.
തിരമാലകൾ ആഞ്ഞു വന്നടിച്ച് അവരുടെ ശരീരങ്ങളെ ഒന്നിച്ചു ചേർത്തു. സാമുവൽ ലിൻഡയെ ഒരു തിരമാലയുടെ ആഘാതത്തിൽ തന്റെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് ഉയർത്തി ഇരുത്തി. അവൾ അവന്റെ കറുത്ത തോളുകളിൽ വന്യമായി കടിച്ചു. കടൽവെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങിക്കൊണ്ട് അവർ തങ്ങളുടെ ആവേശം പൂർത്തിയാക്കി. സാമുവലിന്റെ ഓരോ ആഞ്ഞുള്ള ചലനത്തിലും ലിൻഡയുടെ നവ്യ നായർ ലുക്കുള്ള ആ വടിവൊത്ത ശരീരം കടൽവെള്ളത്തിൽ ആടി ഉലഞ്ഞു.
അച്ചായന്റെ രോമാഞ്ചം
ബാല്ക്കണിയിലിരുന്ന് ബൈനോക്കുലറിലൂടെ ഈ കാഴ്ച കണ്ട ഐസക്ക് അച്ചായന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. കടലിലെ വെള്ളിപ്പതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു കറുത്ത രൂപവും വെളുത്ത രൂപവും ഒന്നുചേർന്ന് പിടയുന്നത് അദ്ദേഹം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നോക്കിനിന്നു. സാമുവൽ ലിൻഡയെ വെള്ളത്തിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് ആഞ്ഞു അടിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ വന്യമായ താളം അച്ചായന് ദൂരെയിരുന്ന് പോലും അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
“ഇത് മതി… ഷൈജുവിന് ഒരിക്കലും കൊടുക്കാൻ പറ്റാത്തത് ഇവൾ അനുഭവിച്ചു തീർക്കട്ടെ,” ഐസക്ക് അച്ചായൻ ഒരു സംതൃപ്തിയോടെ മന്ത്രിച്ചു.
തളർന്ന മടക്കം
ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറോളം കടൽവെള്ളത്തിൽ ആറാടിയ ശേഷം അവർ തളർന്നു കരയിലേക്ക് കയറി. മണലിൽ ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന നനഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ അവർ എടുത്തു. ലിൻഡയ്ക്ക് നടക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാമുവൽ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പതുക്കെ ബംഗ്ലാവിന്റെ പിൻവാതിൽ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
മുറ്റത്തെ പൈപ്പിനടുത്ത് നിന്ന് മണലും ഉപ്പും കഴുകിക്കളയുമ്പോൾ അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഒരുപാട് വന്യമായ രാത്രികളുടെ രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
നനഞ്ഞു കുതിർന്ന വസ്ത്രങ്ങളും തളർന്ന ഉടലുമായി ലിൻഡയും സാമുവലും പിൻവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി. മണലും ഉപ്പുവെള്ളവും പുരണ്ട ആ അവസ്ഥയിൽ അവർ നേരെ ഹാളിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചു. ഹാളിലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു, ചാരുകസേരയിൽ ഐസക്ക് അച്ചായൻ വളരെ ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്നു.
അച്ചായന്റെ ‘അറിയാത്ത’ ഭാവം
അച്ചായന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ബൈബിളോ പത്രമോ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം കണ്ണട പതുക്കെ താഴ്ത്തി അവരെ നോക്കി. മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവമാറ്റവുമില്ല, കടൽത്തീരത്ത് നടന്ന വന്യമായ രംഗങ്ങളൊന്നും കണ്ട ഭാവമേ അദ്ദേഹത്തിനില്ല.
“ഓ… നിങ്ങൾ എത്തിയോ? പുറത്ത് നല്ല മഴയായിരുന്നല്ലോ. ഞാൻ കരുതി നിങ്ങൾ എവിടെയെങ്കിലും മഴ നനഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണെന്ന്,” അച്ചായൻ വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.
ലിൻഡയുടെ ശ്വാസം ഇപ്പോഴും നേരെ വീണിരുന്നില്ല. അവളുടെ കുതിർന്ന കുർത്ത ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്നു, മുടിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം തറയിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സാമുവലിന്റെ നഗ്നമായ നെഞ്ചിലെ പേശികൾ ഇപ്പോഴും ആവേശത്തിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
സൂക്ഷ്മമായ കളിയാക്കൽ
“സാമുവൽ, കടൽ കണ്ടപ്പോൾ ലണ്ടൻ മറന്നു പോയോ? ലിൻഡയെയും കൂട്ടി ഇത്ര നേരം അവിടെ നിൽക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു, അവൾക്ക് വല്ല പനിയും പിടിച്ചാലോ?” അച്ചായൻ എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു.
ലിൻഡ പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു, “അത്… അച്ചായാ… ഞങ്ങൾ ജസ്റ്റ് ഒന്ന് കാറ്റ് കൊള്ളാൻ പോയതാ… പെട്ടെന്ന് മഴ പെയ്തു.”
“ശരി ശരി… നീ പോയി ആദ്യം ഡ്രസ്സ് മാറാൻ നോക്ക്. കണ്ടില്ലേ, നിന്റെ മുഖമൊക്കെ ആകെ വിയർത്ത് വിറച്ചിരിക്കുന്നു. സാമുവൽ, നീയും പോയി ഒരു ചൂടുവെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ ജലദോഷം പിടിക്കും,” അച്ചായൻ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
നിഗൂഢമായ ആ കണ്ണുകൾ
അവർ പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് പോകുന്നത് നോക്കി ഐസക്ക് അച്ചായൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. ലിൻഡ പടികൾ കയറുമ്പോൾ അവളുടെ നനഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലെ ആ വിരിഞ്ഞ ഉടലിലെ ചലനങ്ങൾ അച്ചായൻ ആസ്വദിച്ചു. അവർ മുകളിലെത്തിയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അച്ചായൻ തന്റെ ബൈനോക്കുലർ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:
“പനി പിടിക്കില്ല ലിൻഡാ… നിനക്ക് കിട്ടിയ ആ ചൂട് മാറാൻ ദിവസങ്ങൾ എടുക്കും.”
അച്ചായൻ ഒരു സംതൃപ്തിയോടെ ലൈറ്റ് അണച്ചു. നാളെ പുലരുമ്പോൾ ഈ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം പഴയതുപോലെയാകില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പായിരുന്നു.