ഉച്ചസമയം. വീടിനുള്ളിൽ നല്ല ചൂടാണ്. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഭവാനി ചോറും കറികളുമായി ഊണുമേശയിലേക്ക് വന്നു. രാഘവൻ പിള്ള തന്റെ സ്ഥിരം കസേരയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. സുഗുണൻ വലതു വശത്തു ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.. മായ പതുക്കെ വന്നു രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ഇടതു വശത്തെ
കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
ഭവാനി എല്ലാവർക്കും ചോറ് വിളമ്പി. “മായേ, ആ മീൻ കറി ഇങ്ങോട്ട് എടുത്തേ മോളെ,” ഭവാനി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് ഒന്നു കൂടി പോയി. ആ നിമിഷം…
മേശയ്ക്ക് താഴെ, മായയുടെ കാലിൽ എന്തോ ഒന്ന് തട്ടുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. നോക്കുമ്പോൾ രാഘവൻ പിള്ള വളരെ ഗൗരവത്തിൽ ചോറ് കഴിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ, അയാളുടെ ഒരു കാല് പതുക്കെ മായയുടെ കാലിൽ ഇഴയുന്നു.
മായ വിറച്ചുപോയി. അവൾ കാല് പതുക്കെ പുറകിലേക്ക് വലിക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ രാഘവൻ പിള്ളയുടെ തഴമ്പിച്ച കാൽപാദങ്ങൾ അവളുടെ കണങ്കാലിൽ പതുക്കെ ഉഴിയാൻ തുടങ്ങി. ഭവാനി അകത്തുനിന്ന് പാത്രങ്ങളുമായി തിരിച്ചു വരുന്നത് അവൾ കാണുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ രാഘവൻ പിള്ളയ്ക്ക് ഒരു കുലുക്കവുമില്ല.
അയാൾ ഗൗരവത്തിൽ ഭവാനിയോട് ചോദിച്ചു, “ഭവാനി… ഇന്ന് കറിക്ക് ഉപ്പ് അല്പം കുറവാണോ?”
ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോഴും മേശയ്ക്ക് താഴെ അയാളുടെ കാലുകൾ മായയുടെ കാലിൽ വന്യമായി തലോടുകയായിരുന്നു. മായയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. അവൾക്ക് ഭക്ഷണം തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് പോകുന്നില്ല. ഭവാനി തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്നു, എന്നിട്ടും ഈ മനുഷ്യൻ ഇത്രയും ധൈര്യത്തോടെ…!
മായ പതുക്കെ കണ്ണുയർത്തി രാഘവൻ പിള്ളയെ നോക്കി. അയാൾ പതുക്കെ കണ്ണിറുക്കി അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ആധിപത്യമുണ്ടായിരുന്നു. മായയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടും പേടി കൊണ്ടും ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾക്ക് അയാളെ ചവിട്ടി മാറ്റണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ഭവാനി കാണുമോ എന്ന പേടി അവളെ തളർത്തി.
അവൾ പതുക്കെ ചോറ് വാരി വായിൽ വെച്ചു, പക്ഷേ രുചി ഒന്നും അറിയുന്നില്ല. രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ കാലുകൾ അവളുടെ കാലിൽ ഇപ്പോഴും ആവർത്തിച്ചു ഉഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന സമയം. ആകാശം പതുക്കെ ചുവന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഭവാനി കുളിക്കാൻ പോയ നേരമാണ്. മായ മുറ്റത്തെ അയയിൽ നിന്ന് ഉണങ്ങിയ തുണികൾ ഓരോന്നായി മടക്കി കയ്യിലേക്ക് വെക്കുകയായിരുന്നു. സുഗുണൻ എവിടെയാണെന്ന് ഒരു നിശ്ചയവുമില്ല.
തുണികളെല്ലാം കയ്യിലെടുത്ത് ഒരു വലിയ കൂമ്പാരവുമായി മായ പതുക്കെ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി. വാതിൽക്കൽ എത്തിയതും പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരാൾ ആഞ്ഞു പിടിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. രാഘവൻ പിള്ളയായിരുന്നു അത്!
അയാൾ ഒട്ടും വൈകാതെ തന്റെ കനത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് മായയുടെ ചന്തിയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ വലിയ കൈകളുടെ കരുത്തിൽ മായയുടെ ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ അമർത്തലിൽ അവൾക്ക് നല്ല വേദന തോന്നി. അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് ഞരങ്ങിപ്പോയി.
പക്ഷേ, ആ വേദനയ്ക്കൊപ്പം തന്നെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക സുഖവും പടർന്നു കയറി. ഇത്രയും കാലം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വന്യമായ പുരുഷസ്പർശനം! മായയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. കയ്യിലിരുന്ന തുണികൾ താഴെ വീഴാൻ പോയി.
രാഘവൻ പിള്ള അവളുടെ കാതോരം ചെന്നു പതുക്കെ ഒന്ന് മൂളി. അയാളുടെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ മായ ആകെ തളർന്നു പോയി. എങ്കിലും അവൾക്ക് അയാളോട് വലിയ ദേഷ്യം തോന്നി. സ്വന്തം മരുമകളോട് ഇത്രയും തരംതാഴ്ന്ന രീതിയിൽ പെരുമാറുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ അവൾക്ക് വെറുക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”അച്ഛാ… വിടൂ…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് വലിയ ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു.
രാഘവൻ പിള്ള കൈ വിട്ടില്ല. അയാൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈ ചുറ്റി അവളെ തന്നിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചേർത്തു പിടിച്ചു. “മോളെ… നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്?” അയാൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
മായ സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച് അയാളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി അകത്തേക്ക് ഓടി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ സ്പർശനത്തിന്റെ വേദനയും ആ സുഖവും ഒരുപോലെ ആളിപ്പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കിതച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയ മായ വേഗം വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിട്ടു. അവളുടെ നെഞ്ച് പടപടാ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ സ്പർശനം ഇപ്പോഴും അവളുടെ ശരീരത്തിൽ പൊള്ളൽ ഏല്പിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
അവൾ വേഗം അലമാരയുടെ മുകളിലെ വലിയ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ സാരിയും പാവാടയും അല്പം പൊക്കി ഷഡ്ഢി ഊരിയെടുത്തു..അവൾ തന്റെ ചന്തിയിൽ
നോക്കി. കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞ ആ കാഴ്ച കണ്ട് അവൾ ഒന്ന് ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു.
അവിടെ, അവളുടെ വെളുത്ത ചർമ്മത്തിൽ രാഘവൻ പിള്ളയുടെ അഞ്ചു വിരലുകളുടെയും അടയാളം ചുവന്നു തടടിച്ചു കിടക്കുന്നു!
അയാൾ അത്രയ്ക്കും ആഞ്ഞു അമർത്തിയിരുന്നു. വിരലുകൾ അമർന്ന ഇടങ്ങളിൽ നല്ല നീറ്റലും വേദനയുമുണ്ട്. അവൾ പതുക്കെ ആ അടയാളത്തിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു നോക്കി. വേദന കൊണ്ട് അവൾ ഒന്ന് മുഖം ചുളിച്ചെങ്കിലും, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത വികാരം ഇരച്ചു കയറി.
. “ഈ മനുഷ്യൻ ഇത് എന്തൊരു കരുത്താണ്…” അവൾ അറിയാതെ ഓർത്തുപോയി. ആ വിരലടയാളങ്ങൾ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് അയാളോട് തോന്നിയ ദേഷ്യം പതുക്കെ ഒരു തരം കീഴ്പ്പെടലായി മാറുകയായിരുന്നു.
വേദനയുണ്ടെങ്കിലും ആ അഞ്ചു വിരലുകളുടെ പാട് മായയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. പുറത്ത് രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ചിരി അപ്പോഴും കേൾക്കാമെന്നു അവൾക്ക് തോന്നി. ആ അടയാളം മായയുടെ ശരീരത്തിൽ മാത്രമല്ല, അവളുടെ മനസ്സിലും ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുകയായിരുന്നു