രാത്രി എട്ടു മണി. പുറത്ത് മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് ചുറ്റും എല്ലാവരും ഇരിപ്പുണ്ട്. വിളക്കിലെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ സുഗുണന്റെ മുഖത്തെ ആ ചുവന്ന അടയാളം അപ്പോഴും മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവൻ തല കുനിച്ചു ചോറ് ഉണ്ണുകയാണ്. രാഘവൻ പിള്ള രാജാവിനെപ്പോലെ തന്റെ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു. മായ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ.
ഭവാനി എല്ലാവർക്കും വിളമ്പി കൊടുത്തിട്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “മായേ, മോൾ കഴിച്ചോ… ഞാൻ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അല്പം മോര് കൂടി എടുത്തോണ്ട് വരാം.”
ഭവാനി എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നതും, രാഘവൻ പിള്ളയുടെ കൈകൾ മായയുടെ നേരെ നീണ്ടു. സുഗുണൻ അത് കാണുന്നുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് നന്നായി അറിയാം. പക്ഷേ അയാൾക്ക് അതൊരു ലഹരിയായിരുന്നു.
അയാൾ തന്റെ വലിയ കൈകൾ കൊണ്ട് മായയുടെ സാരിക്ക് മുകളിലൂടെ അവളുടെ മുഴുത്ത മുലകളിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു ഞെക്കി. മായയുടെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ തേങ്ങൽ പുറത്തു വന്നു. അവൾ ഞെട്ടി സുഗുണനെ നോക്കി.
സുഗുണൻ കണ്ണുയർത്തി നോക്കി. തന്റെ ഭാര്യയുടെ മാറിടത്തിൽ അച്ഛന്റെ കൈകൾ അമരുന്നത് കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ രാവിലെ കിട്ടിയ ആ അടിയുടെ വേദനയും അച്ഛന്റെ ആ ക്രൂരമായ നോട്ടവും അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അവൻ ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു വീണ്ടും ചോറിലേക്ക് തല താഴ്ത്തി.
രാഘവൻ പിള്ള സുഗുണനെ നോക്കി ഒരു വന്യമായ ചിരി ചിരിച്ചു. അയാൾ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. ഭവാനി വരുന്നത് വരെ അയാൾ അവിടെ ആഞ്ഞു കശക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “എങ്ങനെയുണ്ട് മോനെ?” എന്ന് അയാൾ ചോദിക്കാതെ ചോദിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.
മായയ്ക്ക് ഒരു വശത്ത് നാണക്കേടും മറുവശത്ത് സുഗുണന്റെ ആ കഴിവില്ലായ്മയിൽ ദേഷ്യവും തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ രാഘവൻ പിള്ളയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചരിഞ്ഞു കൊടുത്തു. അച്ഛൻ പറയുമ്പോലെ നിൽക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി.
ഭവാനി മോരുമായി തിരിച്ചു വന്നതും രാഘവൻ പിള്ള ഒന്നുമറിയാത്ത മട്ടിൽ കൈ വലിച്ചു. “സുഗുണാ… നീ എന്താടാ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത്? കഴിച്ചു തീർക്ക്,” അയാൾ അധികാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
തറവാട് നിശബ്ദതയിലേക്ക് വഴിമാറി. ഭവാനി തന്റെ മുറിയിൽ ഉറക്കമായിക്കഴിഞ്ഞു. സുഗുണന്റെ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ സീറോ ബൾബിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. മായ കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയാണ്, അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു ചെണ്ട കൊട്ടുന്നത് പോലെ മിടിക്കുന്നുണ്ട്. രാഘവൻ പിള്ള പറഞ്ഞത് പോലെ അവൾ വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടിട്ടില്ല, വെറുതെ ചാരിയിട്ടേയുള്ളൂ.
സുഗുണൻ കട്ടിലിന്റെ മറുവശത്ത് പേടിച്ച് വിറച്ചു കിടക്കുകയാണ്. ഇടയ്ക്കിടെ അവൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കും, പിന്നെ മായയെ നോക്കും. രാവിലെ കിട്ടിയ അടിയുടെ പാട് അവന്റെ കവിളിൽ ഇപ്പോഴും നീറുന്നുണ്ട്.
”മായേ… അച്ഛൻ… അച്ഛൻ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞത്? നീ എന്തിനാ വാതിൽ കുറ്റിയിടാത്തത്?” സുഗുണൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
മായ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വശത്ത് ആ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന പേടിയാണെങ്കിൽ മറുവശത്ത് രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ പരുക്കൻ സ്പർശനത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വല്ലാത്ത ആവേശമായിരുന്നു. തന്റെ ഈ കഴിവുകെട്ട ഭർത്താവിന് നല്കാൻ കഴിയാത്തത് എന്തോ ഒന്ന് ഇന്ന് രാത്രി സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
മായ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. “അച്ഛൻ വരുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക്
അറിയില്ലേ? രാവിലെ കണ്ടതല്ലേ എല്ലാം.”
സുഗുണൻ പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചുരുണ്ടു കൂടി. അച്ഛനെ എതിർക്കാനുള്ള ധൈര്യം അവനില്ല. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ മുറിയിലേക്ക് അച്ഛൻ അധികാരത്തോടെ നടന്നു വരുന്നത് ഓർക്കുമ്പോൾ അവന് തളർച്ച തോന്നി.
പെട്ടെന്ന്, പുറത്തെ ഇടനാഴിയിൽ ഒരു കാലൊച്ച കേട്ടു. . ആ ശബ്ദം അടുത്തടുത്ത് വന്നു. മായയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. അവൾ പതുക്കെ സാരിത്തലപ്പ് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. ആ വലിയ നിഴൽ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പടർന്നു. രാഘവൻ പിള്ളയാണ്! അയാൾ മുണ്ട് അല്പം മടക്കിക്കുത്തി, കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ വന്യതയോടെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു. അയാൾ അകത്തേക്ക് കയറി പതുക്കെ വാതിൽ അടച്ചു.
സുഗുണൻ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ പോലും പേടിച്ച് ശ്വാസമടക്കി കിടന്നു. രാഘവൻ പിള്ള കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ ആ പുകയില മണം മുറിയിൽ പടർന്നു. അയാൾ മായയെ ഒന്ന് ആകെ മൊത്തം നോക്കി, എന്നിട്ട് ഒരു വന്യമായ ചിരിയോടെ സുഗുണനെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
”എന്താടാ സുഗുണാ… ഉറങ്ങില്ലേ നീ? എണീറ്റു എന്റെ മുറിയിൽ പോയി കിടക്ക്..
അച്ഛൻ മോളോട് കുറച്ച് വിശേഷം പറയട്ടെ.”
മായ വിറച്ചുകൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി നിന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആ ആവേശം ഒരു കനലായി ആളിപ്പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.