മായാവതി – 3 8

രാവിലെ മായാവതി.. അകത്തളങ്ങൾ അടിച്ചുവാരുന്നു.. അപ്പോളാണ് ഭവാനി വിളിച്ചത്…
“മോളെ, അച്ഛന്റെ മുറി കൂടി ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കിക്കോ,
​ചൂലുമായി അവൾ രാഘവൻ പിള്ളയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. മുറിയിൽ ആരും ഇല്ലെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്. മുറി നിറയെ ആ പഴയ പുകയിലയുടെയും പൗരുഷത്തിന്റെയും മണം. അവൾ കുനിഞ്ഞു കട്ടിലിനടിയിലെ പൊടി തൂക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, പെട്ടെന്ന് വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
​ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ മായ കണ്ടത് വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന രാഘവൻ പിള്ളയെയാണ്. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇന്നലെ മുറിഞ്ഞുപോയ ആ ആവേശം ഇരട്ടിയായി ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”അച്ഛാ… അമ്മ വിളിക്കും…” അവൾ വെറുതെ ഒരു പേരിന് പറഞ്ഞു നോക്കി.
​പക്ഷേ രാഘവൻ പിള്ള ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അയാൾ ഒരു കാട്ടുപുലിയെപ്പോലെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളെ ആഞ്ഞു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ ചുറ്റി. മായയുടെ മുടിയിൽ അയാൾ മുഖം അമർത്തി.
​അയാൾ ഒട്ടും സമയം കളഞ്ഞില്ല. തന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ മുഴുത്ത ചന്തിക്ക് ആഞ്ഞു
പിടിച്ചു. ഇന്നലെ കൊടുത്ത ആ വിരലടയാളത്തിന് മുകളിൽ തന്നെ അയാൾ വീണ്ടും അമർത്തിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ മായയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. വേദനയേക്കാൾ ഉപരി, ഇന്നലെ അവൾ ആഗ്രഹിച്ച ആ വന്യമായ സുഖം അവളിൽ പടർന്നു.
​അയാൾ അവളെ ചുവരോട് ചേർത്തു നിർത്തി . എന്നിട്ട് അവളുടെ സാരിക്കുള്ളിലൂടെ കൈ കടത്തി മുലകളിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു കശക്കാൻ തുടങ്ങി. മായയുടെ നിയന്ത്രണം പതുക്കെ നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു. അവൾ അയാളുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.
​”സഹകരിച്ചാൽ മതി എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ…” അയാൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കടിച്ചു കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.
​മായ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ കൈകൾ അറിയാതെ അയാളുടെ പുറത്ത് മുറുക്കി പിടിച്ചു. തന്റെ ‘കിഴങ്ങൻ’ ഭർത്താവിന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും നൽകാൻ കഴിയാത്ത ആ കരുത്തനായ പുരുഷനെ അവൾ ഇപ്പോൾ ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഭവാനി പുറത്തുണ്ടെന്ന ഭയത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരി അവളെ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ വട്ടുപിടിപ്പിച്ചു.
രാഘവൻ പിള്ളയ്ക്ക് ആവേശം കേറി നിൽക്കുകയാണ്. അയാൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ സാരിയുടെ തുമ്പ് വശത്തേക്ക് നീക്കി. പാവാടയ്ക്കുള്ളിലൂടെ ആ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. ഷഡിക്ക് മുകളിലൂടെ അയാൾ അവളുടെ ആ മുഴുത്ത ചന്തി ആഞ്ഞു പിടിച്ചു ഞെക്കി. മായയുടെ ശരീരം ഒന്ന് തളർന്നു, അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ആ സുഖത്തിൽ മുഴുകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇടിത്തീ പോലെ പുറത്ത് നിന്ന് ആ വിളി വന്നത്:
​”മായേ… മോളെ… കഴിഞ്ഞില്ലേ..?
​ഭവാനിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും രാഘവൻ പിള്ള പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട് താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പിറുപിറുത്തു:
​”മൈര്… ഈ പോലാടിച്ചി
തരുകയുമില്ല, കിട്ടുന്നത് തിന്നാൻ സമ്മതിക്കുകയുമില്ല!”
​അമ്മായിയപ്പന്റെ ആ ഒരു അസ്സൽ നാടൻ കലിപ്പ് കേട്ടതും മായയ്ക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇത്രയും നേരം പേടിച്ചു വിറച്ചു നിന്നവൾ പതുക്കെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു ചിരിച്ചു പോയി. രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ ഗാംഭീര്യമൊക്കെ പമ്പ കടന്ന ആ നിമിഷം അവൾക്ക് വലിയ രസമായി തോന്നി.
​രാഘവൻ വേഗം കൈ പിൻവലിച്ച്, മുണ്ട് ശരിയാക്കി വാതിലിന്റെ കുറ്റി പതുക്കെ തുറന്നു. എന്നിട്ട് ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ മാറി നിന്നു. ഭവാനി വാതിൽ അല്പം തള്ളി തുറന്ന് അകത്തേക്ക് തലയിട്ടു.
​”കഴിഞ്ഞില്ലേ മോളെ? നീ എന്തെടുക്കുവാണ്
​മായ മുടി ഒതുക്കി സാരി നേരെയാക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ആ കഴിഞ്ഞു അമ്മേ… ഇതാ വരുന്നു.”
​ഭവാനി തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മായ പതുക്കെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. വാതിൽക്കൽ വെച്ച് അവൾ രാഘവൻ പിള്ളയെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അയാൾ നിരാശയോടെയും കലിപ്പിലും അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. അവൾ അയാളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി പാസ്സാക്കി. “ബാക്കി പിന്നെയാവാം” എന്ന് പറയുന്ന ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ രാഘവൻ പിള്ളയുടെ കലിപ്പൊക്കെ അലിഞ്ഞു പോയി, ഉള്ളിൽ ലഡു പൊട്ടി