പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ അടുക്കളയിൽ…
മായാവതി കറിക്കുള്ള തേങ്ങ അരക്കുകയായിരുന്നു..അപ്പോളാണ് ഒരു കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടു മായ തിരിഞ്ഞു നോക്കി അച്ഛനാണ്…അയാൾ നേരെ വന്നു പുറകിലൂടെ മായയെ കെട്ടിപിടിച്ചു..
അമ്മിക്കല്ല് ഉരുളുന്ന ശബ്ദത്തിനൊപ്പം മായയുടെ ശ്വാസതാളവും ഉയർന്നു. പുറകിൽ നിന്ന് രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ അവളെ തന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു ചേർത്തപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവളുടെ വായ അയാൾ തന്റെ പരുക്കൻ കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് അമർത്തി പൊത്തി.
മായയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ട് വികസിച്ചു. അവൾ അയാളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് കുതറി മാറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ആ ഇരുമ്പ് കൈകൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾക്ക് അനങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. രാഘവൻ പിള്ള അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്ത് മുഖം ചേർത്ത്, ആ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ ചെവിയിലേക്ക് പടർത്തി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
”ഒച്ച വെക്കരുത് മായേ… മിണ്ടാതിരുന്നാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം. നീ എന്നോട് സഹകരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഈ തറവാട്ടിൽ നിനക്ക് ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ കഴിയാം. നിനക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ ഈ അച്ഛൻ തരും.
ആ വാക്കുകൾ മായയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ തറച്ചു. ഭയത്തിനൊപ്പം തന്നെ ആ വാഗ്ദാനത്തിലെ ആധിപത്യം അവളെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലയാക്കി. അവളുടെ ശരീരം പതുക്കെ തളരാൻ തുടങ്ങി.
അവളുടെ പതർച്ച കണ്ടതും രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ഒരു കൈ അവളുടെ സാരിക്ക് മുകളിലൂടെ ആ മുഴുത്ത മുലകളിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു. വേദന കൊണ്ട് അവൾ ഒന്ന് പിടഞ്ഞെങ്കിലും, അയാൾ അവിടെ ആഞ്ഞു കശക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വേദനയുടെ ഒപ്പം തന്നെ അയാളുടെ കരുത്തുറ്റ സ്പർശനം മായയുടെ ഉള്ളിൽ ഇതുവരെ അനുഭവിക്കാത്ത ഒരു തരം വന്യമായ സുഖം പടർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ തന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ അയച്ചു. “ആലോചിച്ചു നോക്ക്… ഈ തറവാടിന്റെ ഐശ്വര്യമായി നിനക്ക് ഇവിടെ വാഴാം. ഞാൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ നീ ആരെയും പേടിക്കണ്ട.”
അയാൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തലോടിയിട്ട്, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മായ അപ്പോഴും അമ്മിക്കല്ലിന് മുന്നിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ച് ഇപ്പോഴും ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂടിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് രാഘവൻ പിള്ള പോയതിന് ശേഷവും മായ അവിടെത്തന്നെ തളർന്നിരുന്നു. അയാൾ തൊട്ട ഇടങ്ങളിലെല്ലാം ഒരു തരം പുകച്ചിലും ഒപ്പം വിചിത്രമായൊരു തരിപ്പും ബാക്കി നിൽക്കുന്നു.
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ പറമ്പിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു ഊഞ്ഞാൽ പോലെ ആടുകയായിരുന്നു. സുഗുണൻ അതാ മുറ്റത്തുകൂടെ ഒന്നുമറിയാതെ നടന്നു പോകുന്നു. അവനെ നോക്കിയപ്പോൾ മായയ്ക്ക് പുച്ഛമാണ് തോന്നിയത്.
”എന്റെ വിധി… ഒരു ആണത്തമില്ലാത്തവന്റെ കൂടെ ജീവിതം ഹോമിക്കാൻ വന്നവൾ!” അവൾ സ്വയം ഓർത്തു.
അപ്പോഴാണ് രാഘവൻ പിള്ളയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങിയത്. ‘നീ സഹകരിച്ചാൽ നിനക്ക് ഇവിടെ ഒരു രാജ്ഞിയെ പോലെ കഴിയാം…’ അവൾ തന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ചു. അയാൾ അവിടെ അമർത്തിപ്പിടിച്ച ആ വേദന ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ വേദനയ്ക്കൊപ്പം പടർന്ന ആ ഒരു വന്യമായ അനുഭൂതി… അത് അവൾക്ക് തള്ളിക്കളയാൻ കഴിയുന്നില്ല. തന്റെ ‘കിഴങ്ങൻ’ ഭർത്താവിനെ കൊണ്ട് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പാണ്.
”ശരിയാണോ ഇതൊക്കെ?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. “അമ്മായിയപ്പന്റെ കൂടെ… ലോകം അറിഞ്ഞാൽ എന്തുണ്ടാകും?”
പക്ഷേ, അവളുടെ ശരീരം മറ്റൊന്നാണ് പറയുന്നത്. രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ കരുത്തുറ്റ സ്പർശനം അവൾ പതുക്കെ ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ ആ കുസൃതികളും തട്ടലുകളും ഉഴിച്ചിലുകളും ആദ്യം അറപ്പായിരുന്നു എങ്കിലും, ഇപ്പോൾ അത് ലഭിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ലഹരി പടരുന്നുണ്ട്.
”അയാൾ പറയുമ്പോലെ നിന്നാൽ… എനിക്ക് ഈ വീട്ടിൽ അധികാരമുണ്ടാകും. ഭവാനി അമ്മയുടെ മുന്നിൽ പോലും എനിക്ക് തലയുയർത്തി നിൽക്കാം. പക്ഷേ… ഇത് പാപമല്ലേ?”
മായ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. രാഘവൻ പിള്ളയുടെ ആ തഴമ്പിച്ച വിരലുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴയുന്നത് അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടുപോയി. ദേഷ്യമുണ്ടെങ്കിലും, ആ പൗരുഷത്തിന് മുന്നിൽ താൻ പതുക്കെ പതുക്കെ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാവുകയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ അറിയാതെ തന്നെ തന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് രാഘവൻ പിള്ളയുടെ വിജയമായിരുന്നു.