മഴയോർമ്മ – 2
[ OLIVER DUST ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
പാതി വീട്, പാതി ഹൃദയം
# മഴയോർമ്മ: ഭാഗം 2
**പാതി വീട്, പാതി ഹൃദയം**
രാവിലെ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ അർജുന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. നല്ല ഭാരം. നോക്കുമ്പോൾ മീര അവന്റെ നെഞ്ചത്ത് കമിഴ്ന്ന് കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയാണ്. വായ ചെറുതായി തുറന്ന്, മുടി മുഴുവൻ മുഖത്ത്. ഒരു കൈ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റി.
അവൻ അനങ്ങാതെ കിടന്നു. ഇവൾ ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങുന്നത് കാണാൻ ഇത്ര രസമാണെന്ന് ഇന്നലെ വരെ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന് ഓർത്തു. ജനലിലൂടെ വന്ന വെളിച്ചം അവളുടെ തോളിൽ വീണു കിടക്കുന്നു. അവൻ വിരൽ കൊണ്ട് ആ തോളിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു, പതുക്കെ.
“തൊട്ട് തൊട്ട് ഉണർത്തണ്ട,” അവൾ കണ്ണ് തുറക്കാതെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഉണർന്നിട്ട് കുറച്ച് നേരമായി.”
“എന്നിട്ടാണോ ഉറക്കം അഭിനയിച്ചത്?”
“നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേൾക്കാൻ.” അവൾ കണ്ണ് തുറന്നു. “ഇന്നലെ മുതൽ ഇത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ശബ്ദമാ.”
അർജുൻ അവളെ ഒന്ന് മുറുക്കി പിടിച്ചു. “ഗുഡ് മോർണിംഗ്, ബുക്ക് കഫേക്കാരീ.”
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്, ദുബായ്ക്കാരാ.” അവൾ അവന്റെ താടിയിൽ ഒരു കടി കൊടുത്തു. “എടാ, നീ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ലീവ് നീട്ടുന്ന കാര്യം?”
“ഉണ്ട്. ഇന്ന് തന്നെ വിളിക്കാം.”
“ഇപ്പോഴോ?”
“ഇപ്പോൾ തന്നെ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇത് വീണ്ടും ആലോചിച്ച് പേടിക്കും.”
അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് ബോസിനെ വിളിച്ചു. മീര അവന്റെ അടുത്ത് കമിഴ്ന്ന് കിടന്ന് താടിക്ക് കൈ കൊടുത്ത് ശ്രദ്ധിച്ച് കേട്ടു. അവൻ “അതേ സർ, ഫാമിലി മാറ്റർ ആണ്… ഇല്ല, വർക്ക് ഫ്രം ഹോം ചെയ്യാം… ഒരു മാസം… താങ്ക് യു സർ”
എന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ വെച്ചു.
“എന്തായി?”
“ഒരു മാസം. പകുതി ജോലി ഇവിടിരുന്ന് ചെയ്യണം.”
മീര ചാടി എഴുന്നേറ്റു, ഷീറ്റ് ദേഹത്ത് പിടിച്ച് കട്ടിലിൽ ഒരു ചെറിയ ഡാൻസ് കളിച്ചു. “ഒരു മാസം! ഒരു മാസം!”
“എടീ, ഷീറ്റ് വീഴും.”
“വീണാൽ?” അവൾ പുരികം പൊക്കി.
അർജുൻ ചിരിച്ച് അവളെ പിടിച്ച് വലിച്ചു. അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ മേലേക്ക് വീണു.
❖
താഴെ കഫേയിൽ അന്ന് ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ നേരത്തെ തന്നെ എത്തിയിരുന്നു. അർജുനും മീരയും ഒന്നിച്ച് താഴേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് അയാൾ പത്രം മടക്കി, കണ്ണട ഊരി, രണ്ടുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി.
“ഉം,” ഗോപാലൻ പറഞ്ഞു.
“എന്താ ചേട്ടാ?” മീര നിഷ്കളങ്കമായി ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല. ഇന്നലെ രാത്രി നല്ല മഴയായിരുന്നല്ലേ. ഉറക്കം കിട്ടിയോ?”
“ഉറങ്ങി.”
“ഉറങ്ങിയോ?” ഗോപാലൻ ചിരി അമർത്തി. “ഇത്ര ഉറക്കം കിട്ടിയതിന്റെ ക്ഷീണം രണ്ടാൾക്കും മുഖത്ത് ഉണ്ടല്ലോ.”
മീരയുടെ കവിൾ ചുവന്നു. അവൾ ഒന്നും പറയാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. അർജുൻ തലയിൽ കൈ വെച്ച് ചിരിച്ചു.
“ചേട്ടാ, ഇത് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഊഹിച്ചോ?”
“എടാ മോനേ,” ഗോപാലൻ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. “ഞാൻ അറുപത്തെട്ട് വയസ്സുള്ളവനാ. ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഇതുപോലെ ഒരു മഴക്കാലത്ത് ഞാനും ഒരുത്തിയുടെ കൂടെ ഉണർന്നിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ അവൾ എന്റെ ഭാര്യയാ, എന്നെ ഓരോ ദിവസവും ചീത്ത പറയും.” അയാൾ കണ്ണിറുക്കി. “നല്ല പെണ്ണാ ഇത്. വിട്ടുകളയരുത്.”
“ഞാൻ വിടുന്നില്ല, ചേട്ടാ.”
“അതാ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്.”
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മീരയുടെ ശബ്ദം വന്നു. “ഞാൻ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്,
ട്ടോ!”
❖
ഉച്ചയ്ക്ക് കഫേയിൽ തിരക്ക് കുറഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ ആ താക്കോൽ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് എടുത്തു. ചെറിയ ചുവന്ന റിബ്ബൺ കെട്ടിയ താക്കോൽ.
“ഇപ്പോൾ?” മീര ചോദിച്ചു. അവൾ ഏപ്രൺ അഴിച്ച് അടുത്ത് വന്നു.
“ഇപ്പോൾ. പക്ഷേ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ല. നീ കൂടി വാ.”
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
അച്ഛന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഒരു പഴയ മണം പുറത്തേക്ക് വന്നു. കടലാസും മഷിയും പഴയ മരവും. മുറിയിൽ വലിയ ഒരു മേശ. അതിൽ ഒരു ടൈപ്പ്റൈറ്റർ. ചുറ്റും ചുമരിൽ തട്ടുകൾ, തട്ടിൽ നിറയെ ഫയലുകൾ, ഡയറികൾ, പഴയ മാസികകൾ. ജനലിനടുത്ത് ഒരു ചാരുകസേര.