“ഇത്രയും പുസ്തകങ്ങൾ…” അർജുൻ മേശയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. മേശമേൽ ഒരു പഴയ ഫ്രെയിം. അതിൽ ഒരു ഫോട്ടോ. പത്ത് വയസ്സുള്ള അർജുൻ, മുൻപല്ല് പോയ ചിരിയോടെ, അച്ഛന്റെ തോളിൽ ഇരിക്കുന്നു. അച്ഛൻ അതിൽ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. ശരിക്കും ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.
“ഇങ്ങനെ ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ ഓർക്കുന്നില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു. തൊണ്ട ഇടറിയില്ല. പകരം ഉള്ളിൽ ഒരു ചൂട് പടർന്നു. “അച്ഛൻ ഇത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിരുന്നു. എപ്പോഴും കണ്ടിരിക്കാൻ.”
മീര അവന്റെ പിന്നിൽ വന്ന് അരയിലൂടെ കൈ ചുറ്റി, അവന്റെ പുറത്ത് കവിൾ ചേർത്തു. “പറഞ്ഞില്ലേ, ഒരുപാട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നെന്ന്. പറയാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു, അത്രേയുള്ളൂ.”
അവൻ തലയാട്ടി. പിന്നെ മേശയുടെ വലിയ വലിപ്പ് തുറന്നു. അതിൽ ഒരു തടിപ്പെട്ടി. പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ നിറയെ കവറുകൾ. നൂറുകണക്കിന്. എല്ലാറ്റിന്റെയും മുകളിൽ ഒരേ കയ്യക്ഷരം:
*”മോൻ അർജുന്.”*
അർജുൻ ഒന്ന്
ഞെട്ടി. കവറുകൾ എടുത്ത് നോക്കി. ഓരോന്നിലും ഓരോ തീയതി. ഏറ്റവും പഴയത് അവൻ ദുബായിൽ പോയ വർഷം. അവസാനത്തേത് കഴിഞ്ഞ ജനുവരി. ഒന്നും ഒട്ടിച്ചിട്ടില്ല, ഒന്നും അയച്ചിട്ടില്ല.
“അച്ഛൻ നിനക്ക് എഴുതിയിരുന്നു,” മീര പറഞ്ഞു. ശബ്ദം പതുക്കെ. “ഇത്രയും എഴുതിയിട്ടും അയയ്ക്കാൻ ധൈര്യം വന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും, ‘ഇവൻ ഇത് വായിക്കുമോ’ എന്ന്.”
അർജുൻ ഒരു കവർ തുറന്നു. ഒരു പേജ്, ചെറിയ കയ്യക്ഷരത്തിൽ:
*”മോനേ, ഇന്ന് ഇവിടെ നല്ല മഴയാണ്. നിനക്ക് ചെറുപ്പത്തിൽ മഴ നനയാൻ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഓർക്കുന്നുണ്ടോ, ഒരിക്കൽ ഞാൻ നിന്നെ ശകാരിച്ചു, പനി പിടിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ്. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ഞാനും കൂടെ നനയാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എനിക്ക് അത് പറയാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എഴുതുന്നു, നീ എന്നെങ്കിലും വായിക്കട്ടെ എന്ന്.”*
അവൻ ചിരിച്ചു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ കണ്ണുനീർ ഭാരമുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഒരു മഴ പോലെ, പെയ്ത് കഴിയുമ്പോൾ ആകാശം തെളിയുന്ന ഒന്ന്.
“അച്ഛൻ മഴ നനയാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെന്ന്,” അവൻ ചിരിയും കരച്ചിലും കലർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ വിചാരിച്ചു അച്ഛന് മഴ ഇഷ്ടമേ ആയിരുന്നില്ലെന്ന്.”
മീര അവന്റെ കണ്ണ് തുടച്ചു. “ഇനി ഓരോന്നായി വായിക്കാം. ഒരേ ദിവസം മുഴുവൻ വായിക്കണ്ട. ഒന്നൊന്നായി.”
❖
അന്ന് രാത്രി അർജുൻ ഒരുപാട് നേരം ആ കവറുകൾ വായിച്ചിരുന്നു. മീര ചാരുകസേരയുടെ കൈയിൽ അവന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്ന് അവന്റെ മുടിയിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു. ഓരോ കത്തും അവൻ ഉറക്കെ വായിച്ചു. ചിലത് കേട്ട് അവർ ചിരിച്ചു, ചിലത് കേട്ട് രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതിരുന്നു.
ഒരു കത്ത് വായിച്ച്
തീർന്നപ്പോൾ അർജുൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“എന്താ?” മീര ചോദിച്ചു.
“ഇതിൽ… ഇതിൽ നിന്റെ പേര് ഉണ്ട്.”
“എന്റെ പേരോ?”
അവൻ ഉറക്കെ വായിച്ചു:
*”മോനേ, ഇവിടെ ഒരു കുട്ടി വരാറുണ്ട്. പേര് മീര. അവൾ എന്റെ കവിതകൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാണ് വന്നത്. ‘നീലക്കുറിഞ്ഞി’ എന്ന പേരിൽ ഞാൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എഴുതിയിരുന്ന കവിതകൾ. ഇന്ന് ആരും ഓർക്കാത്ത ഒരു പഴയ കവി. പക്ഷേ ഈ കുട്ടി ഓർത്തിരിക്കുന്നു. അവൾക്ക് വേണ്ടി ഈ വീടിന്റെ ഒരു മുറി ഞാൻ കൊടുത്തു. ഒരു കാര്യം മാത്രം അവളോട് പറയണ്ട. നീ അത് സ്വയം അറിയണം.”*
“എന്ത് സ്വയം അറിയണം?” മീര പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീലക്കുറിഞ്ഞി. എന്റെ അച്ഛനാണോ?”
മീര ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി പടർന്നു, വലിയ, കണ്ണീരോടൊപ്പമുള്ള ചിരി.
“എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നു, ‘മോൻ വരുമ്പോൾ അവൻ തന്നെ കണ്ടുപിടിക്കട്ടെ’ എന്ന്. ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത് തന്നെ ആ കവിതകൾ കാരണമാ, അർജുൻ. കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഒരു പഴയ പുസ്തകക്കടയിൽ നിന്ന് ഒരു കവിതാ സമാഹാരം കിട്ടി. ‘നീലക്കുറിഞ്ഞി’ എന്ന പേരിൽ. ഞാൻ അത് നൂറ് തവണ വായിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുപിടിച്ച് ഒന്ന് നന്ദി പറയാൻ ഞാൻ മൂന്നാർ വരെ വന്നു. ഒടുവിൽ കണ്ടുപിടിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, ‘കുട്ടീ, ഞാൻ ഇതൊക്കെ എഴുതിയത് ആരും വായിക്കില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചാ.’ ഞാൻ അന്ന് ആ മുറ്റത്ത് നിന്ന് കരഞ്ഞു.”