❖
കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞാണ് അവർ ശ്വാസം വീണ്ടെടുത്തത്. മീര അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുകയാണ്. മുടി പാറിപ്പറന്ന്, കവിൾ ചുവന്ന്, ചുണ്ടിൽ ഒരു മയക്കമുള്ള ചിരി.
“ഇനി ചായ ഉണ്ടാക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ഇത് ഓർക്കും,” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഇനി ഒരാൾക്കും പഞ്ചസാര ഇടില്ല.”
“ഞാൻ ഇട്ടുകൊടുക്കാം.”
“ഓ, വലിയ ആള്. ഇന്നലെ വരെ ഇവിടെ എവിടെ കപ്പ് ഇരിക്കുന്നു എന്ന് പോലും അറിയാത്തവൻ.”
“പഠിക്കാം. ഇനി ഒരു മാസം ഉണ്ടല്ലോ.”
അവൾ തല പൊക്കി അവനെ നോക്കി. “ഒരു മാസം എന്ന് പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
“വിശ്വസിക്ക്.” അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “അതിനിടയിൽ നമുക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്. അച്ഛന്റെ ബാക്കി കത്തുകൾ വായിക്കണം. വീട്ടിലെ പഴയ സാധനങ്ങൾ നോക്കണം. കഫേയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ ബോർഡ് വെക്കണം.”
“ബോർഡോ? അതിന് നമ്മൾ…”
“അറിയാം. വീട് വിൽക്കണോ
വേണ്ടയോ എന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ ഈ ഒരു മാസം, ഇത് നമ്മുടെ വീടാണെന്ന് വിചാരിച്ച് ജീവിച്ചാലോ?”
മീര അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കണ്ണ് വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ വീട്.”
“നമ്മുടെ വീട്.”
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണ്ടും തല ചായ്ച്ചു. അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു. പുറത്ത് മഴ ഒരു താരാട്ട് പോലെ പെയ്തു.
പാതി ഉറക്കത്തിൽ മീര മന്ത്രിച്ചു, “അർജുൻ, ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്ക്.”
“ആ വക്കീൽ… നിന്റെ അച്ഛന്റെ വക്കീൽ. അദ്ദേഹം വിൽപ്പത്രത്തെ പറ്റി നിന്നോട് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”
“വീട് എന്റെ പേരിലാണെന്ന് പറഞ്ഞു. അത്ര മാത്രം. എന്താ?”
മീര ഒരു നിമിഷം മിണ്ടിയില്ല. “ഒന്നുമില്ല. ചുമ്മാ ഓർത്തതാ.”
പക്ഷേ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു, അവൾ ഒന്ന് ശങ്കിച്ച കാര്യം. പിന്നെ അവൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. ഉറക്കം അവനെ വലിച്ചെടുത്തു.
മേശപ്പുറത്ത് കിടന്ന അച്ഛന്റെ പെട്ടിയിൽ, കവറുകളുടെ ഏറ്റവും അടിയിൽ, ഇതുവരെ ആരും തുറക്കാത്ത ഒരു കട്ടിയുള്ള കവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ പുറത്ത് രണ്ട് പേര് എഴുതിയിരുന്നു:
*”അർജുനും മീരയ്ക്കും.”*
❖
രാവിലെ അർജുൻ ഉണർന്നപ്പോൾ മീര കട്ടിലിൽ ഇല്ല. താഴെ നിന്ന് പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം. ഒപ്പം ആ പഴയ പാട്ടിന്റെ മൂളലും. അവൻ ഒരു ടീഷർട്ട് വലിച്ചിട്ട് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
അടുക്കളയിൽ മീര ദോശ ചുടുകയാണ്. അവന്റെ പഴയ ഒരു വലിയ ഷർട്ടാണ് അവൾ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. കയ്യ് ചുരുട്ടി വെച്ച്, ബട്ടൺ പകുതിയേ ഇട്ടിട്ടുള്ളൂ. അവൻ ഒരു നിമിഷം വാതിൽക്കൽ നിന്നുപോയി.
“എന്റെ ഷർട്ടാണല്ലോ അത്.”
“ഇനി
എന്റേതാ.” അവൾ തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ മണം ഉണ്ട്. പിന്നെ തിരിച്ച് തരില്ല.”
അവൻ പിന്നിൽ ചെന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി. “ദോശ കരിയും.”
“കരിഞ്ഞാൽ നീ തന്നെ തിന്നണം.”
“തിന്നാം. നീ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ.”
“ഓ, ഇപ്പോൾ എല്ലാം നല്ലതാ അല്ലേ?” അവൾ തിരിഞ്ഞ് അവന്റെ മൂക്കിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. “ആദ്യ ദിവസം കുരുമുളക് കൂടുതലാണെന്ന് പറഞ്ഞവനാ.”
“അത് അന്ന്. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ ഫാനാ.”
അവൾ ചിരിച്ച് അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. ദോശക്കല്ലിൽ നിന്ന് കരിഞ്ഞ മണം ഉയർന്നു.
“അയ്യോ, എന്റെ ദോശ!”
❖
പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവർ രണ്ടുപേരും ചാരുകസേരയുള്ള മുറിയിൽ ഇരുന്നു. നടുവിൽ ആ തടിപ്പെട്ടി. അടിയിലുണ്ടായിരുന്ന കട്ടിയുള്ള കവർ അർജുൻ കയ്യിലെടുത്തു.
“അർജുനും മീരയ്ക്കും,” അവൻ ഉറക്കെ വായിച്ചു. “അച്ഛൻ രണ്ടുപേർക്കും കൂടി എഴുതിയതാ.”
മീരയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പരിഭ്രമം വന്നു. അവൻ അത് കണ്ടു. “എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല. തുറക്ക്.”
അവൻ കവർ തുറന്നു. ഉള്ളിൽ രണ്ട് കടലാസുകൾ. ഒന്ന് കത്ത്, മറ്റേത് നീല മഷിയിൽ സ്റ്റാമ്പ് പതിച്ച ഒരു നിയമപത്രം. അർജുൻ ആദ്യം കത്ത് വായിച്ചു:
*”പ്രിയപ്പെട്ട അർജുൻ, മീരക്കുട്ടീ,*
*ഇത് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് വായിക്കുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. പ്രതീക്ഷ എന്റെ ഒരു ശീലമാ. ചിലപ്പോൾ ശരിയാകും, ചിലപ്പോൾ തെറ്റും.*