അർജുൻ ഫയൽ വാങ്ങി, തുറക്കാതെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ഈ വീടിന്റെ പകുതി ഇപ്പോൾ എന്റെ പേരിൽ അല്ല.”
സെബാസ്റ്റ്യന്റെ മുഖം മാറി. “എന്താ?”
“പകുതി മീരയുടേതാ. അവളുടെ ഒപ്പില്ലാതെ ഒന്നും നടക്കില്ല.”
“അതാ?” കപൂർ മീരയെ നോക്കി. അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വന്നു, ഒരു ബിസിനസ്സ് ചിരി. “മാഡം, നിങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകമായി ഒരു ഓഫർ ഉണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ഷെയറിന് ഇരട്ടി വില. കൂടാതെ നിങ്ങളുടെ കഫേയ്ക്ക് വേറെ ഒരിടത്ത് പുതിയ സെറ്റപ്പ് ഞങ്ങൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി തരാം.”
മീര അർജുനെ ഒന്ന് നോക്കി. അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അത് അവളുടെ തീരുമാനമാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ കപൂറിന്റെ കണ്ണിൽ നേരെ നോക്കി.
“സർ, ഒരു ചോദ്യം. നിങ്ങളുടെ റിസോർട്ടിൽ ഒരു ലൈബ്രറി ഉണ്ടാകുമോ?”
“സോറി?”
“ലൈബ്രറി. ഒരു പുസ്തകശാല. ഒരു ഇരിപ്പിടം, ഒരു ചൂട് ചായ, മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ജനലിനടുത്ത് ഇരുന്ന് ഒരു പുസ്തകം വായിക്കാൻ ഒരിടം?”
കപൂർ ഒരു നിമിഷം അന്തം വിട്ടു. “ഞങ്ങളുടെ റിസോർട്ടിൽ ഒരു സ്പാ ഉണ്ടാകും, ഒരു ഇൻഫിനിറ്റി പൂൾ…”
“അപ്പോൾ ഇല്ല,” മീര ചിരിച്ചു. “എങ്കിൽ എനിക്ക് വേണ്ട. ഇവിടെ ഇപ്പോൾ
ഉള്ളത് ഒരു ഇൻഫിനിറ്റി പൂളിനെക്കാൾ വലുതാ. ഇരുപത് വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടി ഇന്നലെ ഇവിടെ ഇരുന്ന് അവളുടെ ആദ്യത്തെ കവിത വായിച്ചു. അത് നിങ്ങളുടെ പൂളിന് കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല.”
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ മൂലയിൽ നിന്ന് കൈ അടിച്ചു. “അങ്ങനെ പറയെടീ മോളേ!”
സെബാസ്റ്റ്യൻ പല്ല് കടിച്ചു. “ഇത് തെറ്റായ തീരുമാനമാ, അർജുൻ സാർ. നിങ്ങൾ ഇത് ഓർക്കും.”
“ഒരുപക്ഷേ,” അർജുൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്നത് മറ്റ് ചില കാര്യങ്ങളാ.”
അവർ പോയപ്പോൾ മീര അർജുന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “ഞാൻ ശരിയായിട്ടാണോ ചെയ്തത്?”
“നീ തകർത്തു,” അവൻ അവളെ പൊക്കി ചുറ്റിച്ചു. “ഇൻഫിനിറ്റി പൂൾ! നീ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം കണ്ടോ?”
“ഇറക്കി വിട് അർജുൻ! ആളുകൾ കാണും!”
“കാണട്ടെ. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കൈ അടിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ?”
❖
അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ ഒരു ചെറിയ ചാറ്റൽ മാത്രമായിരുന്നു. മീര അവനെ കൈ പിടിച്ച് കഫേയുടെ പിന്നിലെ മുറ്റത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
“വാ, ഒരു കാര്യം കാണിക്കാം.”
പിന്നിൽ ഒരു പഴയ ചെറിയ മരത്തിന്റെ കുളിമുറി. തടി കൊണ്ടുള്ള വലിയ ഒരു ബാത്ത് ടബ്. അതിന് മുകളിൽ ഒരു തുറന്ന മേൽക്കൂര. നക്ഷത്രങ്ങൾ കാണാം.
“ഇത് എന്താ?”
“സാറിന്റെ രഹസ്യം. എപ്പോഴെങ്കിലും വിഷമം വരുമ്പോൾ ഇവിടെ വന്ന് ചൂട് വെള്ളത്തിൽ കിടക്കും, മഴ നോക്കി.” അവൾ ടബ്ബിൽ ചൂട് വെള്ളം നിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഞാൻ ഇതുവരെ ഒറ്റയ്ക്കേ ഇവിടെ വന്നിട്ടുള്ളൂ.”
“ഇപ്പോൾ?”
അവൾ ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ രണ്ടാൾക്ക് സ്ഥലം ഉണ്ട്.”
ആവി പൊങ്ങി. മുകളിൽ നിന്ന് ചെറിയ മഴത്തുള്ളികൾ
വെള്ളത്തിൽ വീണ് വൃത്തങ്ങൾ വരച്ചു. മീര പതുക്കെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ച് വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അർജുൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി നിന്നു. നിലാവും കുളിമുറിയിലെ ചെറിയ വിളക്കും ചേർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ ഒരു ചിത്രം പോലെ.
“നോക്കി നിൽക്കാതെ വാ, തണുക്കും.”
അവൻ ഇറങ്ങി, അവളുടെ എതിരെ ഇരുന്നു. ചൂടുവെള്ളം അവരുടെ ചുറ്റും. മീര കാല് നീട്ടി അവന്റെ കാലിൽ തൊട്ടു. പിന്നെ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി, അവന്റെ മടിയിൽ കയറി ഇരുന്നു. ഇരുവരുടെയും ചർമ്മം നനഞ്ഞ്, ചൂടായി, തെന്നി.
“ഇവിടെ വെച്ച് ഞാൻ എന്താ ആലോചിച്ചിരുന്നതെന്ന് അറിയാമോ?” അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈ ചുറ്റി ചോദിച്ചു.
“എന്താ?”
“ഒരാൾ വരും, എന്നെ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ചേർത്ത് പിടിക്കും എന്ന്. പേരില്ലാത്ത ഒരാൾ. മുഖം ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ.”
“ഇപ്പോൾ മുഖം ഉണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.” അവൾ അവന്റെ മുഖം രണ്ട് കയ്യിലും എടുത്തു. “ദുബായ്ക്കാരന്റെ. ഇത്തിരി മെലിഞ്ഞ്, ഇത്തിരി വിഷാദം, നല്ല ചിരി.”
അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ചുംബിച്ചു, പതുക്കെ, പിന്നെ ആഴത്തിൽ. വെള്ളത്തിൽ അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പുറത്ത് ഇഴഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടമർത്തി, ചെവിയിൽ കടിച്ചു. അവൻ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വിട്ടു.