“അതേ,” അവൾ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു, “ഇവിടെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കിയാൽ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കേൾക്കും.”
“ചേട്ടൻ വീട്ടിൽ പോയി.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഉറപ്പ്.”
“എങ്കിൽ…” അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “നമുക്ക് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാം.”
അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഉയർത്തി. വെള്ളം തുളുമ്പി. അവളുടെ കാലുകൾ അവന്റെ അരയിൽ ചുറ്റി.
ചൂട് വെള്ളം, തണുത്ത രാത്രി, മുകളിൽ മഴയുടെ ചെറിയ തുള്ളികൾ. അവൾ തല പിന്നോട്ട് ചായ്ച്ചു, മഴ അവളുടെ മുഖത്ത് വീണു. അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലും നെഞ്ചിലും ചുംബിച്ചു. അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി, ഒരു ചെറിയ ഞരക്കം, പിന്നെ അവന്റെ പേര് പല തവണ.
അവർ പതുക്കെ ഒരു താളത്തിലായി. വെള്ളം ആടി, ചുമരിൽ തട്ടി. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ തോളിൽ മുറുകി. അവൻ അവളെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മീര… മീര…” അവൻ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു, രണ്ടും ഒരുമിച്ച്. ഒടുവിൽ അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കടിച്ച് ശബ്ദം ഒതുക്കി. അവൻ അവളോടൊപ്പം ഒഴുകി, ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്ന്.
കുറേ കഴിഞ്ഞ് അവർ വെള്ളത്തിൽ ചാരി കിടന്നു. മീര അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ച്, മുകളിലെ നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി.
“അർജുൻ.”
“ഉം.”
“ഇതൊരു സ്വപ്നം ആണെങ്കിൽ ഉണർത്തരുത്, ട്ടോ.”
“ഉണർത്തില്ല. ഇത് സ്വപ്നം അല്ല. ഇനി ഇങ്ങനെ എത്ര രാത്രികൾ ഉണ്ടെന്ന് നീ കണ്ടോ.”
❖
പിന്നെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ ഒരു സുഖമുള്ള ഒഴുക്കായിരുന്നു.
രാവിലെ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേൽക്കും. അർജുൻ ലാപ്ടോപ്പ് എടുത്ത് കഫേയുടെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന് ജോലി ചെയ്യും. മീര അടുത്തുകൂടി നടന്ന് ഓരോ കപ്പ് ചായ കൊടുക്കും, പോകുമ്പോൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ഉമ്മ. ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ എല്ലാം കണ്ട് പത്രത്തിന് പിന്നിൽ ചിരിക്കും.
ഉച്ചയ്ക്ക് അവർ അച്ഛന്റെ ഓരോ കത്ത് ഉറക്കെ വായിക്കും. ചിലത് ചിരിപ്പിക്കും. *”മോനേ, ഇന്ന് ഞാൻ ആദ്യമായി ഒരു ഓൺലൈൻ പേയ്മെന്റ്
ചെയ്തു. ബാങ്കുകാർ എന്നെ പറ്റിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.”* ചിലത് ഹൃദയം നിറയ്ക്കും. *”മീര എനിക്ക് മകളെ പോലെയാ. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഒരു കൂട്ട് വേണം. ഒരാൾ, അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ കൂടെ ചിരിക്കുന്ന ഒരാൾ.”*
ഒരു ദിവസം അവർ ഒരുമിച്ച് ബസാറിൽ പോയി. അർജുൻ അവൾക്ക് നീല കുപ്പി വളകൾ വാങ്ങി. മീര അവന് ഒരു പഴയ പേന. “സാറിന്റെ അതേ മോഡൽ. നിനക്കും കവിത എഴുതാമല്ലോ.” അവൻ അത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവർ മുകളിലത്തെ ടെറസിൽ ഇരിക്കും. അവൾ അവന്റെ മടിയിൽ തല വെച്ച് കിടക്കും, അവൻ അവളുടെ മുടി തലോടും. ചിലപ്പോൾ ഒന്നും സംസാരിക്കില്ല. ചിലപ്പോൾ ഒരുപാട്. അവൻ ദുബായിലെ ഏകാന്തതയെ പറ്റി പറഞ്ഞു. അവൾ കോളേജിലെ ഒറ്റപ്പെടലിനെ പറ്റി. രണ്ടുപേരും ഒരേ പോലെ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലായി.
“ഇനി നമുക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കേണ്ട,” ഒരു ദിവസം അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഉറപ്പ്. ഇനിയും ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെടും.”
“നീ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാ.”
“ഓ, അതിനാണോ?”
“ശ്ശോ, തൊടരുത്! ഇക്കിളി! അർജുൻ! വിട്!”
ടെറസിൽ അവളുടെ ചിരി ഉയർന്നു, മഴമേഘങ്ങൾ വരെ.
❖
പത്താം ദിവസം രാത്രി അർജുന്റെ ഫോൺ അടിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ “ഡേവിഡ് (ബോസ്)”. അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ബാൽക്കണിയിൽ പോയി. മീര കട്ടിലിൽ ഉറക്കം പിടിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഡേവിഡ് സർ?”
“അർജുൻ, ഒരു ഗുഡ് ന്യൂസ് ഉണ്ട്. ബോർഡ് മീറ്റിംഗ് ഇന്ന് കഴിഞ്ഞു. സിംഗപ്പൂർ ഓഫീസിൽ ഒരു റീജിയണൽ ഹെഡിന്റെ പോസ്റ്റ് ഉണ്ട്. നിന്നെയാണ് ഞങ്ങൾ ആദ്യം ഓർത്തത്. ശമ്പളം ഇരട്ടി,
ഒരു ഫ്ലാറ്റ്, എല്ലാം.”
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം പിടിച്ചു. ഇത് അവൻ വർഷങ്ങളായി ആഗ്രഹിച്ച ഒരു പ്രമോഷനാണ്. ഈ ഒരു കാര്യത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ദുബായിൽ അവൻ രാത്രിയും പകലും കഷ്ടപ്പെട്ടത്.
“ഇത്… ഇത് വലിയ കാര്യമാണ് സർ.”
“അറിയാം. പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ ഉണ്ട്. നീ അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ ജോയിൻ ചെയ്യണം. ഇനി വൈകിയാൽ ഈ പോസ്റ്റ് മറ്റൊരാൾക്ക് പോകും. ആലോചിച്ച് രണ്ട് ദിവസത്തിനകം പറയ്.”