അർജുൻ അവളെ നോക്കി. വായ
തുറന്ന്, ഒന്നും പറയാൻ പറ്റാതെ. “അപ്പോൾ നീ എന്റെ അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വായനക്കാരിയായിരുന്നു.”
“ആയിരുന്നു. ഇപ്പോഴും ആണ്.”
“അച്ഛൻ അറിയാതെ… ഞാൻ ഇത്രയും കാലം…” അവൻ ചിരിച്ചു, കണ്ണ് തുടച്ചു. “മീര, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ എന്താ തോന്നുന്നതെന്ന് അറിയാമോ?”
“എന്താ?”
“അച്ഛൻ എനിക്ക് തന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം നീയാണെന്ന്. അച്ഛൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയോ ഇല്ലയോ.”
മീരയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ മടിയിലേക്ക് ചാടിക്കയറി ഇരുന്ന് അവന്റെ മുഖം രണ്ട് കയ്യും കൊണ്ട് പിടിച്ചു. “നീ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് സഹിക്കില്ല.”
“പറയും. ഇനിയും പറയും.”
“അർജുൻ…”
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർന്നു. ആ ചുംബനത്തിൽ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുണ്ടായിരുന്നു, ചിരിയുടെ മധുരവും. അവൻ അവളെ ഇറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ മുറുകി.
“ഇവിടെ വേണ്ട,” അവൾ ശ്വാസം വലിച്ച് പറഞ്ഞു. “ഈ മുറി അദ്ദേഹത്തിന്റേതാ. നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് പോകാം.”
❖
അവന്റെ മുറിയിൽ വാതിൽ അടച്ചതും മീര അവനെ വാതിലിനോട് ചേർത്ത് ചാരി നിർത്തി. അവൾക്ക് ഇന്ന് ഒരു ധൈര്യം വന്നിരുന്നു. ആദ്യത്തെ രാത്രിയിലെ ലജ്ജയോടെ നിന്ന പെൺകുട്ടിയല്ല ഇത്. അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പിടിച്ച് വലിച്ച് അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചുംബിച്ചു. ആഴത്തിൽ, ആർത്തിയോടെ.
“മീര…” അവൻ ചിരിച്ചു, ശ്വാസത്തിനിടയിൽ. “ഇന്ന് നീ ആകെ മാറിയല്ലോ.”
“മാറിയതല്ല,” അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടമർത്തി പറഞ്ഞു. “ഇന്നലെ രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ ഞാൻ ഇത് മാത്രമാ ആലോചിക്കുന്നത്. ഇന്ന് ദിവസം മുഴുവൻ ഞാൻ ഓരോ ചായയും ഉണ്ടാക്കിയത് നിന്നെ ഓർത്ത്
കൊണ്ടാ. നീ അറിഞ്ഞോ? ഒരാൾക്ക് പഞ്ചസാര ഇടാൻ മറന്നു.”
അർജുൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് കട്ടിലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവൾ അവന്റെ അരയിൽ കാല് ചുറ്റി ചിരിച്ചു. കട്ടിലിൽ അവളെ കിടത്തി, അവളുടെ മേലേക്ക് കുനിഞ്ഞ് നോക്കി.
“എന്താ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“നിന്നെ നോക്കുകയാ. ആവശ്യത്തിന് നോക്കിയിട്ടില്ല ഇതുവരെ.”
“അപ്പോൾ നോക്ക്. പക്ഷേ വേഗം.”
അവൻ അവളുടെ ഷാൾ പതുക്കെ അഴിച്ചു. കുർത്തയുടെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി. ഓരോ ബട്ടൺ അഴിയുമ്പോഴും അവൻ അവിടെ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു. അവളുടെ വയറു വിറച്ചു. അവൾ കണ്ണടച്ച് തല പിന്നോട്ട് ചായ്ച്ച്, ചുണ്ട് കടിച്ച് ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വിട്ടു.
“അർജുൻ…”
“ഉം?”
“ഇങ്ങനെ പതുക്കെ ചെയ്താൽ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും.”
“അതാ ഉദ്ദേശിച്ചത്.”
അവൾ അവന്റെ ഷർട്ട് പിടിച്ച് തലവഴി ഊരി എറിഞ്ഞു. അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈപ്പത്തി ഓടിച്ചു. തോളിൽ, പുറത്ത്, നട്ടെല്ലിലൂടെ. അവൻ ഒന്ന് വിറച്ചു. അവരുടെ ചർമ്മം തമ്മിൽ ചേർന്നപ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ഒരു നീണ്ട ശ്വാസം വിട്ടു. ചൂട്. ഇത്രയും ചൂട്.
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ താഴേക്ക് ഇഴഞ്ഞു. കൈകൾ അവളുടെ അരയിൽ, അരക്കെട്ടിൽ, തുടകളിൽ. അവൾ അവന്റെ പേര് മന്ത്രിച്ചു, ഒരു പ്രാർത്ഥന പോലെ, പിന്നെ ഒരു യാചന പോലെ. ഒടുവിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി നിലത്ത് വീണു. ജനലിലൂടെ വന്ന നിലാവ് അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ വെള്ളി പോലെ പടർന്നു.
“നീ എത്ര സുന്ദരിയാ,” അവൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.
“നോക്കി നിൽക്കാതെ വാ,” അവൾ അവനെ പിടിച്ച് വലിച്ചു.
പിന്നെ ആ
മുറിയിൽ വാക്കുകൾ കുറവായിരുന്നു. ശ്വാസത്തിന്റെ താളം, ഒരു ചെറിയ കരച്ചിൽ, ഒരു ചിരി, പേര് വിളിക്കലുകൾ. അവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആഴത്തിൽ അവളിലേക്ക് ലയിച്ചു. അവൾ അവന്റെ പുറത്ത് നഖം അമർത്തി, തല പിന്നോട്ട് ചായ്ച്ച് അവന്റെ പേര് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. പുറത്ത് മഴ വീണ്ടും കനത്തു. ഓടിൽ ഇടി മുഴക്കം. പക്ഷേ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ അവർ വേറെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിൽ ആയിരുന്നു. ചൂടുള്ള, മധുരമുള്ള, ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒന്നിൽ.
ഒടുവിൽ അവൾ അവന്റെ തോളിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി വിറച്ചു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളോടൊപ്പം ഒഴുകി. ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒന്നുമല്ലാതായി, ഒന്നായി.