*ഈ വീട് എന്റെ ജീവിതമായിരുന്നു. നിന്റെ അമ്മയുടെ ഓർമ്മയും എന്റെ കവിതകളും ഇവിടെ ഉണ്ട്. പക്ഷേ വീട്ടിൽ ഒരാൾ ഇല്ലെങ്കിൽ അത് വെറും ഇഷ്ടികയാ. മീര
വന്നപ്പോൾ ഈ വീടിന് വീണ്ടും ജീവൻ വെച്ചു. അതുകൊണ്ട് വീടിന്റെ പകുതി ഞാൻ അവളുടെ പേരിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ബാക്കി പകുതി നിന്റേത്, മോനേ.*
*ഇത് ഒരു ശിക്ഷയല്ല, ഒരു ക്ഷണമാണ്. രണ്ടുപേർക്കും ഒരുമിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ. ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുമിച്ച് വിൽക്കാൻ. എന്ത് ചെയ്താലും ഒന്ന് മാത്രം ഓർക്കുക: ഈ വീട്ടിൽ ഇത്രയും കാലം ഏറ്റവും ചൂടുള്ളത് ഒരു ചായക്കപ്പായിരുന്നില്ല, ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോഴുള്ള ഒരു ചിരിയായിരുന്നു.*
*സ്നേഹത്തോടെ,*
*അച്ഛൻ, നീലക്കുറിഞ്ഞി.”*
അർജുൻ കത്ത് മടക്കി. വളരെ നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ രണ്ടാമത്തെ പേപ്പർ എടുത്ത് നോക്കി. വിൽപ്പത്രം. “പകുതി മീര ശ്രീധരൻ” എന്ന് വ്യക്തമായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു.
“അപ്പോൾ നിനക്ക്… നിനക്ക് ഇത് അറിയാമായിരുന്നോ?”
മീര കുനിഞ്ഞ് ഇരുന്നു. വിരലുകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച്. “അർജുൻ, ഞാൻ…”
“അറിയാമായിരുന്നോ?”
“അറിയാമായിരുന്നു.” അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ. “സാറിന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം വക്കീൽ എന്നെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു, ‘മോൻ വരുന്നത് വരെ ഇത് ആരോടും പറയണ്ട, പ്രത്യേകിച്ച് അർജുനോട്. അവൻ അറിയുമ്പോൾ അവൻ തന്നെ അവന്റെ വഴിയിൽ എത്തണം’ എന്ന്. ഞാൻ വാക്ക് കൊടുത്തു.”
“അത് ശരി. പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി നീ വക്കീലിനെ പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞില്ല?”
“പേടിച്ചിട്ട്.” അവൾ ഒടുവിൽ തല ഉയർത്തി. കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. “നീ എന്താ വിചാരിക്കുക എന്ന് ഓർത്ത്. ‘ഇവൾ എന്റെ അച്ഛനെ കൗശലത്തിൽ പിടിച്ച് വീടിന്റെ പകുതി നേടി, ഇപ്പോൾ എന്നെയും പിടിക്കുന്നു’ എന്ന് നീ വിചാരിക്കില്ലേ എന്ന്. എനിക്ക് ഈ വീടിന്റെ പകുതി വേണ്ടായിരുന്നു,
അർജുൻ. എനിക്ക് വേണ്ടത് ഈ കഫേ മാത്രമായിരുന്നു. ഞാൻ വക്കീലിനോട് പറഞ്ഞതാ, എനിക്ക് വേണ്ട എന്ന്. പക്ഷേ അദ്ദേഹം…”
“മീര.”
“നീ എന്നെ ഇപ്പോൾ വെറുക്കും.” അവൾ കരഞ്ഞു തുടങ്ങി. “ഞാൻ ഇന്നലെ രാത്രി നിന്നോട് ചേർന്ന് കിടക്കുമ്പോഴും ഇത് മറച്ചുവെച്ചു. ഞാൻ…”
“മീര, നോക്ക്.” അവൻ അവളുടെ മുഖം രണ്ട് കയ്യും കൊണ്ട് എടുത്തു. കുറച്ച് നേരം അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ അത് ഒരു ചെറിയ ചിരിയായി മാറി.
“നീ എന്തിനാ ചിരിക്കുന്നത്?” അവൾ മൂക്ക് തുടച്ച് ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെടണമായിരുന്നോ?”
“പിന്നെ?”
“ദേഷ്യപ്പെടാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചതാ. പക്ഷേ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.” അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. “അച്ഛൻ അങ്ങനെ ചെയ്തതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമേ ഉള്ളൂ. എന്റെ വീടിന്റെ പകുതി ഒരാൾക്ക് കൊടുക്കണമെങ്കിൽ അത് നിനക്ക് തന്നെ കൊടുക്കണമെന്ന് ഞാൻ തന്നെ പറഞ്ഞേനെ.”
“സത്യമാണോ?”
“സത്യം. പിന്നെ… നീ ഇത് മറച്ചുവെച്ചത് നിനക്ക് വേണ്ടി അല്ല. അച്ഛന് കൊടുത്ത വാക്കിനു വേണ്ടിയാ. അതിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ പിണങ്ങും?”
മീര അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാടി വീണ് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു, ചിരിച്ചു, ഇടയ്ക്ക് അവന്റെ തോളിൽ അടിച്ചു. “നീ എന്നെ പേടിപ്പിച്ചല്ലോ, പട്ടീ!”
“ഞാനോ? നീയാ ആദ്യം പേടിപ്പിച്ചത്.”
“ഇനി ഒന്നും മറച്ചുവെക്കില്ല. സത്യം.”
“ഞാനും.” അവൻ അവളെ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. “ഇനി നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഈ വീടിന്റെ തീരുമാനം ഒരുമിച്ച്.”
❖
പക്ഷേ എല്ലാം അത്ര സുഖമായി തീർന്നില്ല. ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സെബാസ്റ്റ്യൻ വീണ്ടും വന്നു, ഇത്തവണ ഒറ്റയ്ക്ക് അല്ല. കൂടെ
ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന, സ്യൂട്ട് ഇട്ട ഒരാൾ. റിസോർട്ട് ഗ്രൂപ്പിന്റെ പ്രതിനിധി.
“അർജുൻ സാർ, ഇത് മിസ്റ്റർ കപൂർ. അദ്ദേഹത്തിന് ഇന്ന് തന്നെ ഒരു ഓഫർ വെക്കണമെന്നാ.”
കപൂർ ഒരു ഫയൽ നീട്ടി. “ഞങ്ങളുടെ ഓഫർ മുപ്പത് ശതമാനം കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് തന്നെ ഒപ്പിട്ടാൽ ഈ ആഴ്ച തന്നെ പണം ലഭിക്കും.”