അന്ന് ഞാൻ സങ്കൽപ്പിച്ച കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു ചെറിയ രൂപമാണ് ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നടക്കുന്നത്.”
അൻസിബ ചേട്ടനെ നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“പക്ഷേ ചേട്ടാ… പണ്ട് ചേച്ചിയോട് സംസാരിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളിലൂടെ
കാണുമ്പോൾ ചേട്ടന് പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മവന്ന് അന്ന് ഇങ്ങനെ നടക്കാത്തതിൽ വിശമം തോന്നാറുണ്ടോ?”
“സങ്കടമില്ല മോളെ,” ചേട്ടൻ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി. “ഓരോ കാലത്തിനും അതിന്റേതായ രീതികളുണ്ട്. അന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടാത്ത ആ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യവും സന്തോഷവും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും ഇപ്പോഴുണ്ട് എന്ന് അറിയുന്നതിലാണ് എന്റെ സന്തോഷം.
നിങ്ങളിത് ആത്മാർത്ഥമായി ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക മാത്രമാണ് എന്റെ ലക്ഷ്യം.”
ചേട്ടൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ ശരിയാണ്… പക്ഷേ, സത്യത്തിൽ ഇതൊന്നും ഞങ്ങൾ
ആഗ്രഹിച്ച് നടന്നത് അല്ല. എന്നാൽ ഈ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് ഇതൊരു പുതിയ ഉന്മേഷം തരുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഇതിലേക്ക് താല്പര്യത്തോടെ എത്തിയത്.”
എന്റെ മറുപടി കേട്ട് ചേട്ടൻ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി:
“അത് എനിക്ക് മനസ്സിലായെടാ ഷാജു… എങ്കിലും ചില സമയങ്ങളിൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക് കയറി ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ.
അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അത് എത്രത്തോളം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്ന് അറിയാനാണ് ഞാൻ ശ്രമിച്ചത്. നിങ്ങൾക്കിത് സന്തോഷം തരുന്നുണ്ടെന്ന് കാണുമ്പോൾ എനിക്കും അത് കൂടുതൽ താല്പര്യത്തോടെ ചെയ്യാൻ തോന്നുന്നു.”
“അങ്ങനെയല്ല ചേട്ടാ,” ഞാൻ ചേട്ടനെ തിരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ചേട്ടൻ ഇടപെടുന്നതിലൊന്നും ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. ആ ഒരു മൂഡിൽ സ്വാഭാവികമായി സംഭവിച്ചു പോകുന്നതാണ് ഇതെല്ലാം…
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ, ഇഷ്ടപ്പെട്ട് തന്നെയാണ് ഇതെല്ലാം
ചെയ്തത്.”
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അൻസിബയും സമ്മതത്തോടെ ചേട്ടനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ചേട്ടൻ ഒരു നിമിഷം ശാന്തനായി ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി. പുള്ളിയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
“അതുമതി ഷാജു…” ചേട്ടൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നും, ഇത് നിങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും സന്തോഷം നൽകുന്നുണ്ടെന്നും കേട്ടതിൽ എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമുണ്ട്. എനിക്ക് അത് മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു.”
അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയ ശേഷം ചേട്ടൻ പിന്നെ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. മുറിയിൽ വീണ്ടും വലിയൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു.
വാക്കുകളേക്കാൾ ഉപരി, പരസ്പരമുള്ള മനസ്സിലാക്കലും ആശ്വാസവും നിശബ്ദതയിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാമചന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ
തുറന്നുപറച്ചിൽ എന്റെയും അൻസിബയുടെയും മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു പുതിയ തിരിച്ചറിവാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്.
ഞങ്ങള് മനസ്സാ ഓർത്തു—സത്യത്തിൽ ഇത്തരം ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ ഉള്ളതുതന്നെയാണ്. പക്ഷേ ചിലർക്കിത് തുറന്നു പറയാനും അനുഭവിക്കാനും സാധിക്കുന്നു, മറ്റു ചിലർക്ക് പേടിയും മടിയും കാരണം അതിന് കഴിയാതെ പോകുന്നു.
ഞാനും അൻസിബയും തമ്മിൽ എല്ലാം മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറായതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഇതെല്ലാം ഇത്രയും നല്ല രീതിയിൽ ആസ്വദിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത് എന്ന് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരുപോലെ
ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ അൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലും അതേ ആശ്വാസവും സമാധാനവും ഞാൻ കണ്ടു.
മനസ്സിലെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും ഭാരങ്ങളും മാറിയതുപോലെ, ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ അടുപ്പമുള്ളതും ദൃഢമായതുമായി മാറുകയായിരുന്നു അവിടെ.
ആ ചിന്തകളോടെ ഞാനും അൻസിബയും കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ ചേട്ടനും സാവധാനം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. എസിയുടെ നേർത്ത തണുപ്പിലും ഇരമ്പലിലും ആ മുറിയും അതിലെ മൂന്ന് മനുഷ്യരും പതുക്കെ ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ആണ്ടുപോയി.