ഞാൻ അൻസിബയെ വീണ്ടും നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും ചേട്ടന്റെ ഓരോ വാക്കും കേൾക്കുമ്പോൾ അവളുടെ
ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വികാരങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും,” ചേട്ടൻ തുടന്നു. “ധൃതിപിടിച്ച് ഒരു തീരുമാനവും എടുക്കേണ്ടതില്ല. നിന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും ശാന്തമാകട്ടെ.
പക്ഷേ ഈ നിമിഷത്തിന്റെ ഭംഗി കളയാതെ, ആ വിശ്വാസം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോകാൻ നിനക്ക് സാധിക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.”
ചേട്ടന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിന് ചെറിയൊരു
അയവ് വന്നു തുടങ്ങി. എങ്കിലും അടുത്ത ചുവടുവെപ്പ് എന്തായിരിക്കണമെന്ന വലിയൊരു ചോദ്യം ഇപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു വശത്ത് ഒരു ഭർത്താവിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഭയവും ആശങ്കയും, മറു വശത്ത് ആ കാഴ്ച നൽകുന്ന അടക്കാനാവാത്ത ആവേശവും—രണ്ടും തമ്മിൽ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു പോരാട്ടം നടക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ തലയുയർത്തി ചേട്ടന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ദീർഘമായി നോക്കി. പുള്ളിയുടെ മുഖത്ത് യാതൊരുവിധ ധൃതിയോ നിർബന്ധമോ ഇല്ലായിരുന്നു. തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസവും, അതിലേറെ എന്നോടുള്ള ബഹുമാനവും മാത്രമാണ് ആ കണ്ണുകളിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.
“ചേട്ടാ…” ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു ഭാരത്തോടെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. “ചേട്ടൻ പറയുന്നതിന്റെ വശം എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ…
ഇത് വെറുമൊരു കളി അല്ലല്ലോ. ഇതുവരെ നടന്നതെല്ലാം ഒരു പരിധി വരെ എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്ന കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. ഇതിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ… പിന്നീട് എന്റെ മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള കുറ്റബോധം തോന്നുമായിരിക്കും എന്ന പേടിയാണ് എന്നെ അലട്ടുന്നത്.”
ചേട്ടൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി, എന്റെ തോളിലെ കൈ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“നിന്റെ ആ പേടിയാണ് ഷാജു നിന്നെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനാക്കുന്നത്,” ചേട്ടൻ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ആ പേടിക്ക്
പ്രസക്തിയില്ല.
കാരണം, ഇത് നിന്നെ മറികടന്നുകൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഒന്നല്ല. നിന്റെ കൺമുന്നിൽ, നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, നിന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം മാത്രം നടക്കുന്ന ഒന്നാണ്. നിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ അതൃപ്തി തോന്നിയാൽ പോലും ആ നിമിഷം നിനക്ക് ഇത് അവസാനിപ്പിക്കാം.
ആ അധികാരം മുഴുവൻ നിന്റെ കയ്യിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്.”
ചേട്ടൻ ഒന്നു നിർത്തി, അൻസിബയുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം കൂടി അടുത്തിരുന്നു.
“അൻസിബയുടെ ശരീരം മാത്രമല്ല, അവളുടെ മനസ്സും ഇപ്പോൾ ഈ അനുഭവത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് ഷാജു. അത് നിന്റെ പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെ നൽകുമ്പോൾ അവൾക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയവും വിശ്വാസവും കൂടുകയല്ലാതെ കുറയില്ല.
ഒരു മൂന്നാമതൊരാളായി എന്നെ കാണേണ്ടതില്ല, നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിന് ആക്കം കൂട്ടുന്ന ഒരു മാധ്യമമായി മാത്രം കണ്ടാൽ മതി.”
ചേട്ടന്റെ ആ അവസാനത്തെ വാചകം എന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ പ്രതിരോധവും തകർത്തു കളയുന്നതായിരുന്നു. ചേട്ടൻ നൽകുന്ന ആ ഉറപ്പും, ആ അധികാരത്തിന്റെ വാഗ്ദാനവും എന്റെ മനസ്സിലെ കുറ്റബോധത്തെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു.
ഞാൻ പതുക്കെ അൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്റെ അനുവാദത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ആ
വലിയ ആഗ്രഹം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു.
എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം പതുക്കെ ഒരു പുതിയ ആവേശത്തിന് വഴിമാറാൻ തുടങ്ങി.
എന്റെ മനസ്സിലെ ഭയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം അപ്പോഴാണ് ഞാൻ തുറന്നുപറഞ്ഞത്. ചേട്ടൻ പറയുന്നത് സതൃത്തിൽ ശരിയാണെങ്കിലും, പ്രായോഗികമായി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ അമർഷവും അപകർഷതാബോധവും എന്നെ വീണ്ടും പിടിച്ചുലച്ചു.
ഞാൻ ഒന്നു മടിച്ചുനിന്നിട്ട്, അല്പം മന്ദഗതിയിൽ ചേട്ടന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“അതല്ല ചേട്ടാ… ചേട്ടൻ പറയുന്നതൊക്കെ ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നു. ഞാന് ഇപ്പോള്