“ഠിം… പടാ..പടാ…!”
അടുക്കളയിൽ അമ്മയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഏതോ വലിയ സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങൾ നിലത്തു വീണ ശബ്ദം. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും മീരയും അർജുനും കറന്റ് അടിച്ചതുപോലെ ഞെട്ടിത്തെറിച്ചു. “അമ്മ വരുന്നു!” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു മീര അർജുന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് തെന്നിമാറി. ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ആകെ ചിതറിക്കിടന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ അവൾ ശരവേഗത്തിൽ വാരിയുടുത്തു. അവൾ മുറി തുറന്ന് അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് പോയി.
അടുക്കളയുടെ ഉമ്മറപ്പടി കടക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ ഹൃദയം ഒരു ചെണ്ടമേളം തന്നെ നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖത്തെ ആവേശത്തിന്റെ ചുവപ്പും മുടിയിലെ ആകെപ്പാടെയുള്ള അലങ്കോലവും ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൾ പാടുപെട്ടു. എന്നാൽ അവിടെ കാത്തുനിന്നത് അമ്മയുടെ ആ പഴയ ‘ഡിറ്റക്ടീവ്’ നോട്ടമായിരുന്നു.
അമ്മ അവളെ ഒന്ന് ആപാദചൂഡം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. മീരയാകട്ടെ, തന്റെ മുഖത്തെ നാണം പുറത്തുകാണിക്കാതിരിക്കാൻ വേഗം ചട്ടിയിലേക്കും കലത്തിലേക്കും ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. “നീയെന്താ മോളെ ഇത്ര വൈകിയത്? മുഖമൊക്കെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നല്ലോ,” എന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും മീരയുടെ ചങ്കിടിപ്പ് കൂടി. പക്ഷേ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ അവൾ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന തിരക്കിലാണെന്ന് അഭിനയിച്ചു.
അമ്മ അല്പനേരം കൂടി അവളെ നിരീക്ഷിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു: “ശരി, ഞാൻ കുറച്ചു നേരം പുറത്തെ പണികൾ നോക്കട്ടെ. അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു കാണും, അവന് കഴിക്കാൻ വല്ലതും ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്ക്.” അമ്മ പറമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതോടെയാണ് മീരയ്ക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണത്.
അർജുന്റെ ആ പഴയ ‘പൂർ തീറ്റ’ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി പടർത്തിയെങ്കിലും, അവൾ വേഗം ജോലിയിൽ മുഴുകി. അവൾ നല്ല ആവി പറക്കുന്ന പുട്ടും മണക്കുന്ന കടലക്കറിയും തയ്യാറാക്കി. ഒപ്പം കടുപ്പത്തിലൊരു ചായയും.
“ചേട്ടാ… മതി ഉറങ്ങിയത്, എഴുന്നേറ്റ് വരൂ!” മീര മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് അവനെ വിളിച്ചു.
അല്പം കഴിഞ്ഞ് അർജുൻ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ മീര അവനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. “വേഗം കഴിക്ക്, അമ്മ ഇപ്പോ വരും,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. ആ പുട്ടും കടലയും കഴിക്കുമ്പോഴും അർജുന്റെ നോട്ടം മീരയുടെ നനഞ്ഞ ചുണ്ടുകളിലേക്കും അവളുടെ ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടിലേക്കുമായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെയും ഇന്ന് രാവിലത്തെയും ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രം ആ അടുക്കളയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അർജുനും മീരയും ആവി പറക്കുന്ന പുട്ടും കടലക്കറിയും ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ ഉരുളയ്ക്കിടയിലും അവർ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി ഇന്നലെ രാത്രിയിലെയും ഇന്ന് രാവിലത്തെയും വികൃതികൾ ഓർത്ത് കള്ളച്ചിരി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ആ സന്തോഷത്തിന് ആയുസ്സ് കുറവായിരുന്നു.
മുറ്റത്തുനിന്ന് അമ്മയുടെ ഗംഭീരമായ വരവ് കണ്ട് ഇരുവരുടെയും തൊണ്ടയിൽ പുട്ട് കുടുങ്ങി! അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഒരു ഈർക്കിൽ വടിയുണ്ട്. ആ വടിയുടെ അറ്റത്ത് ഒരു കൊടിപോലെ എന്തോ ഒന്ന് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് സാധനം വ്യക്തമായത്—മീരയുടെ അഴുക്കുപുരണ്ട പാന്റി!
“മോളെ… മീരേ… ഇത് നിന്റേതാണോ എന്ന് നോക്കിക്കേ?” വടിയിൽ തൂങ്ങിയ പാന്റി അവരുടെ മുഖത്തിന് നേരെ നീട്ടി അമ്മ ചോദിച്ചു.
അർജുന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് അറിയാതെ മേശയിൽ മുട്ടി. മീരയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. ചുവന്ന തുടുത്ത ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് ഒരു ചത്ത മീനിന്റെ അവസ്ഥയിലായി. ആകെ ചൂളിപ്പോയ ഇരുവരും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി ‘ഇനി എന്ത് പറയും’ എന്ന് കണ്ണുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഇതെങ്ങനെയാ മോളെ പറമ്പിലെ ആ കാപ്പിത്തോട്ടത്തിന്റെ ഇടയിൽ ചെന്ന് കിടക്കുന്നത്?” അമ്മയുടെ ചോദ്യം ഒരു വെള്ളിടി പോലെ മീരയുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങി. ഇന്നലെ രാത്രി അവിടെ നടന്ന ‘അപ്സരസ്-ഗന്ധർവൻ’ ലീലാവിലാസങ്ങളുടെ ജീവിക്കുന്ന തെളിവായി അത് അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്നു!