ജൂലിയന്റെ മറുപടി വായിച്ച് മീര ആവേശത്തോടെ അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ നഗ്നമായ ഉടലിൽ ഇരുന്ന ഡോളർ നോട്ടുകൾ കട്ടിലിലാകെ ചിതറിവീണു. അവർ ആ പണത്തിനും സ്വർണ്ണത്തിനുമിടയിൽ കിടന്ന് അവൾ അർജുന്റെ ചുണ്ടിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.
ആ ആഡംബര കട്ടിലിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പച്ചനിറമുള്ള ഡോളർ നോട്ടുകൾക്കിടയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും അല്പനേരം നിശബ്ദരായി കിടന്നു. മീരയുടെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിന് താഴെ ആ നോട്ടുകൾ ഉരസുന്ന ശബ്ദം ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവളുടെ അരക്കെട്ടിലെ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം ഓരോ ശ്വാസത്തിലും പതുക്കെ താളത്തിൽ ചലിച്ചു. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ സീലിംഗിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലായിരുന്നു, പക്ഷേ മനസ്സിൽ ചിന്തകളുടെ ഒരു വലിയ തിരമാല തന്നെ അടിച്ചുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മീര പതുക്കെ ചരിഞ്ഞു കിടന്ന് അർജുന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. അവളുടെ നഗ്നമായ ഒരു മുല അവന്റെ കൈകളിൽ അമർന്നു കിടന്നു. “ചേട്ടാ…” അവൾ മൃദുവായി വിളിച്ചു.
“എന്താടാ?” അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ചേട്ടൻ എന്താണ് ഈ ആലോചിക്കുന്നത്? ഇത്രയും നേരം നമ്മൾ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടിയില്ലല്ലോ,” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് വരച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് അവളുടെ മൂക്കിൽ പതുക്കെ നുള്ളി. “നീയെന്താ ആലോചിക്കുന്നത് എന്ന് പറ, അപ്പോൾ ഞാൻ പറയാം.”
“അത് പറ്റില്ല,” അവൾ പരിഭവിച്ചു. “ഞാനല്ലേ ആദ്യം ചോദിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ തന്നെ ആദ്യം മറുപടി പറയണം. ഈ നോട്ടുകൾക്കും സ്വർണ്ണത്തിനും ഇടയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ചേട്ടന്റെ മനസ്സിൽ എന്തായിരുന്നു?”
അർജുൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവൻ അവളെ കൂടുതൽ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അർജുൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ആ ഡോളർ നോട്ടുകളിലൊന്നിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മീരയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി. അവന്റെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു.
“മീരാ… നാലര ലക്ഷം രൂപ! നമുക്ക് അത് ഇപ്പോഴും ആലോചിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത അത്ര വലിയൊരു തുകയാണ്. നീ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കിയേ, ഒരു വർഷം മുഴുവൻ രാപ്പകൽ ഇല്ലാതെ പണിയെടുത്താലും ഇത്രയും കാശ് ഒരുമിച്ച് കാണാൻ നമുക്ക് എന്നെങ്കിലും കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? നമ്മുടെ വീട്ടിലെ അവസ്ഥ എന്താ? ദാരിദ്ര്യം മാത്രം…”
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അവളുടെ നഗ്നമായ തോളിൽ തലോടി. “നമ്മുടെ ആ പഴയ വീട്… ചോർന്നൊലിക്കുന്ന മേൽക്കൂരയും പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ചുവരുകളും. ഒരു നല്ല വസ്ത്രം പോലും ഉടുക്കാൻ നമുക്ക് വകയുണ്ടായിരുന്നോ? മീരാ… എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ട് നമ്മുടെ കല്യാണത്തിന് ഡ്രസ്സ് എടുക്കാൻ പോയ ആ ദിവസം.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് തിളങ്ങി. “ഓരോ തുണിയും എടുക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ എത്രവട്ടം വില നോക്കി പേശിയെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് ഏതാണെന്ന് നോക്കി പിശുക്കി പിശുക്കിയാണ് നമ്മൾ ഓരോന്നും വാങ്ങിയത്. അന്ന് കടയിൽ നിന്ന് എല്ലാം വാങ്ങി പുറത്തിറങ്ങാൻ നേരത്താണ് അമ്മ ചോദിച്ചത്, ‘കല്യാണപ്പെണ്ണിന് അകത്തിടാനുള്ള ജെട്ടി എടുത്തില്ലല്ലോ’ എന്ന്.”
അർജുൻ ഒരു കയ്പുള്ള ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. “സത്യം പറയട്ടെ മീരാ… അന്ന് അത് വാങ്ങാൻ പോലും എന്റെ കയ്യിൽ ചില്ലിക്കാശില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അത്
പറയാനുള്ള നാണക്കേട് കൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു സുഹൃത്തിനെ മാറിനിന്ന് വിളിച്ചു. അവൻ ഗൂഗിൾ പേ വഴി അയച്ചുതന്ന ആ 500 രൂപ കൊണ്ടാണ് നിനക്ക് അന്ന് ആ ജെട്ടി വാങ്ങിയത്. അതായിരുന്നു നമ്മുടെ അവസ്ഥ!”
മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അർജുനെ നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ലോകം മുഴുവൻ പറയും… അഭിമാനമാണ് വലുത്, പണമൊന്നുമല്ല എന്ന്. പക്ഷേ പട്ടിണി കിടക്കുന്നവന്റെ മുന്നിൽ ആ വാക്കുകൾക്ക് എന്ത് വിലയാണുള്ളത്? പണമില്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ അഭിമാനത്തിന് പോലും ആരും വില നൽകില്ല മീരാ. ഇന്ന് ഈ നോട്ടുകൾക്കിടയിൽ നീ നഗ്നയായി കിടക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് കിട്ടുന്ന ഈ വശ്യതയും ആത്മവിശ്വാസവും ആ പണം തരുന്നതാണ്. അത് സത്യമാണ്…”