പക്ഷേ ആരോട്? സുഹൃത്തുക്കളോട് പറഞ്ഞാൽ അവർ കളിയാക്കും. ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞാൽ അത് നാണക്കേടാണ്. ഒടുവിൽ അവൻ തന്റെ ഇടവക വികാരിയെ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഇടവക വികാരി **ഫാദർ മാത്യു**. തോമസിന്റെ അതേ 55 വയസ്സ് പ്രായം. സെമിനാരിയിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് പേരെടുത്ത വോളിബോൾ താരം. ആറടി ഉയരം, വിരിഞ്ഞ തോളുകൾ, നര പടർന്നു തുടങ്ങിയെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ഒരു കായികതാരത്തിന്റെ കരുത്തുള്ള ശരീരം. തോമസും നാൻസിയും പള്ളിയിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സജീവമായതുകൊണ്ട് ഫാദർ മാത്യുവിന് അവരെ പണ്ടേ അറിയാം.
പള്ളിമേടയുടെ വരാന്തയിൽ തോമസിനെ കണ്ടപ്പോൾ അച്ചൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നു. “എന്താ തോമസേ, ഈ ഇടയ്ക്കൊന്നും പള്ളിയിലേക്ക് കണ്ടില്ലല്ലോ? ആകെ മെലിഞ്ഞു പോയല്ലോ…”
തോമസ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അച്ചാ… എനിക്ക് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം. ആരും അറിയരുത്.”
അച്ചൻ അവനെ തന്റെ സ്വകാര്യ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കൊടുത്തു. തോമസ് തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വിചിത്രമായ ആഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് സാവധാനം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. തന്റെ ലൈംഗികമായ അപകർഷതാബോധം, 5 ഇഞ്ചുള്ള തന്റെ ലിംഗം നൽകുന്ന നിരാശ, നാൻസിക്ക് താൻ നൽകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സുഖം മറ്റൊരാൾ നൽകുന്നത് കാണാനുള്ള ആ ആഗ്രഹം… എല്ലാം അവൻ തുറന്നു പറഞ്ഞു.
തോമസ് പറയുന്നത് കേട്ട് ഫാദർ മാത്യു ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. താൻ വർഷങ്ങളായി കുമ്പസാരക്കൂട്ടിൽ കേട്ടിട്ടുള്ള കഥകളേക്കാൾ ഭീകരമായിരുന്നു ഇത്. തോമസിനെപ്പോലെ മാന്യനായ, നാൻസിയെപ്പോലെ ഒരു പുണ്യവതിയായ സ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ഇത് കേൾക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല.
“തോമസേ… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?” അച്ചന്റെ ശബ്ദം ഗൗരവത്തിലായി. “നാൻസി… അവൾ എത്ര ഭക്തിയുള്ളവളാണ്. നിന്റെ ഈ ചിന്തകൾ സാത്താൻ നിന്റെ ഉള്ളിൽ വിതയ്ക്കുന്നതാണ്. ഒരു കുടുംബത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ പോലും പാടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളാണിത്.”
അച്ചൻ അവന് സ്വർഗ്ഗത്തെയും നരകത്തെയും കുറിച്ച് ക്ലാസ് എടുത്തു. ഉപവാസം ഇരിക്കാനും, കൂടുതൽ സമയം പ്രാർത്ഥിക്കാനും ഉപദേശിച്ചു. ഒരു ആജ്ഞാശക്തിയോടെ അദ്ദേഹം തോമസിനെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
“നിന്റെ ഈ മോഹം ഒരു രോഗമാണ് തോമസേ. നീ ഇതിൽ നിന്ന് പുറത്തു വരണം. നാൻസി ഇത് അറിഞ്ഞാൽ അവൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യും. നീ നിന്റെ കുടുംബത്തെ ഓർക്ക്.”
അച്ചന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ തോമസ് തലയാട്ടി കേട്ടു. പക്ഷേ, അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ‘തീ’ അണഞ്ഞില്ല. അച്ചൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ തോമസ് ശ്രദ്ധിച്ചത് അച്ചന്റെ ആ ആറടി ഉയരവും കരുത്തുള്ള കൈകളുമായിരുന്നു.
*”അച്ചൻ വോളിബോൾ കളിക്കുമ്പോൾ ഇതേ കരുത്തോടെയായിരിക്കും സ്മാഷ് ചെയ്യുന്നത്. ആ കരുത്തുള്ള കൈകൾ നാൻസിയുടെ ശരീരത്തിൽ അമർന്നാൽ…?”*
തന്റെ കുറ്റബോധത്തെ മാറ്റാൻ വന്ന തോമസ്, അവിടെയും തന്റെ വൈകൃതത്തെയാണ് കണ്ടെത്തിയത്. അച്ചന്റെ ഓരോ ശാസനയും അവനെ കൂടുതൽ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. സദാചാരവും ഭക്തിയും ഒരുവശത്ത് തോമസിനെ തളർത്തുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് ഈ ‘അസാധ്യമായത്’ എങ്ങനെ സാധ്യമാക്കാം എന്ന ചിന്ത അവനെ വേട്ടയാടി.
“അച്ചാ… ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും ഇതാണ് വരുന്നത്,” തോമസ് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഫാദർ മാത്യുവിന് തോമസിനോട് സഹതാപം തോന്നി. തന്റെ പഴയ വോളിബോൾ ടീമിലെ കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെ തോമസിനെ അദ്ദേഹം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “സാരമില്ല തോമസേ, നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം. ദൈവത്തിന് അസാധ്യമായി ഒന്നുമില്ല.”
പക്ഷേ തോമസ് തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രാർത്ഥനയല്ലായിരുന്നു. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആ ‘ശക്തിയും സൗന്ദര്യവും’ തന്റെ കണ്മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവായിരുന്നു. തോമസിന്റെ വിഷാദം ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു രൂപത്തിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു—ഒരു നിഗൂഢമായ പ്ലാനിലേക്ക്.