അച്ചൻ ആവേശത്തോടെ വിവരിച്ചു. “രണ്ടു മണിക്കൂർ ഞാൻ അവളെ പല രീതിയിൽ പണ്ണി. നിന്റെ ഭാര്യക്ക് നല്ല കരുത്തുണ്ട് തോമസേ. അവൾ ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എന്നെക്കാൾ വലിയ കാമുകിയായി അവൾ മാറി. അവളുടെ ആ വെളുത്ത തുടകൾക്കിടയിൽ എന്റെ ചൂടുള്ള ശുക്ലം അടിച്ചൊഴിച്ചപ്പോൾ അവൾ തളർന്നു പോയി. അവൾക്ക് കിട്ടിയ ആ സുഖം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടു.”
അച്ചൻ പറയുന്നത് കേട്ട് തോമസ് അവിടെയിരുന്ന് വിയർത്തു. തന്റെ ഭാര്യയെ മറ്റൊരു പുരുഷൻ ശാരീരികമായി തകർക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ അവന് ലഭിച്ച ആ വിചിത്രമായ ലൈംഗിക ലഹരി അവന്റെ സമനില തെറ്റിച്ചു.
“തോമസേ, നാൻസി ഇനി പഴയ നാൻസി ആയിരിക്കില്ല. അവൾക്ക് ആ രുചി പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നീ അത് കൊടുത്തു തീർക്കാൻ നോക്കണ്ട, അതിന് നിനക്ക് കഴിയില്ല,” അച്ചൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
തോമസ് പള്ളിമേടയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ പ്ലാൻ രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു. നാൻസി തന്നെ ശപിക്കുമായിരിക്കും, പക്ഷേ അവളെ ഈ സുഖത്തിന്റെ ലോകത്തേക്ക് വീണ്ടും എത്തിക്കുക എന്നത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
വീട്ടിലെത്തിയ തോമസിനെ കാത്തിരുന്നത് ശ്മശാനതുല്യമായ മൗനമായിരുന്നു. നാൻസി ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. ഇടയ്ക്കിടെ അനിയന്ത്രിതമായി വിറയ്ക്കുന്ന അവൾ, തന്റെ തകർന്ന അന്തസ്സിനെക്കുറിച്ചോർത്ത് നീറിപ്പുകഞ്ഞു. എങ്കിലും, ആ പള്ളിമേടയിലെ രണ്ടു മണിക്കൂർ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ വിള്ളൽ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി തോമസിന്റെ അഞ്ചര ഇഞ്ചു മാത്രം കേറിയ യോനിയില് അവളുടെ ശരീരത്തിന്, ഫാദർ മാത്യുവിന്റെ വന്യമായ കരുത്ത് ഒരു പുതിയ രാസമാറ്റം നൽകിയിരുന്നു. ആസ്വദിച്ചു എന്ന കുറ്റബോധവും, താൻ അശുദ്ധയാക്കപ്പെട്ടു എന്ന വേദനയും അവളെ ഒരുപോലെ വേട്ടയാടി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. തോമസ് വീണ്ടും പഴയ പടിയായി. ഒരു രാത്രി അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിച്ചെന്നു. അവളുടെ ആ തടിച്ച വെളുത്ത തുടകളിൽ കൈവെച്ചപ്പോൾ നാൻസി അവനെ തട്ടിമാറ്റി.
“നിങ്ങൾക്ക് നാണമില്ലേ? എന്നെ മറ്റൊരുത്തന് കാഴ്ചവെച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്റെ അരികിലേക്ക് വരാൻ?” നാൻസി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
തോമസ് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പരിമിതിയെക്കുറിച്ചുള്ള നിരാശയായിരുന്നു. “എനിക്കറിയാം നാൻസി… എനിക്ക് നിന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല. അച്ചൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. നീ അനുഭവിക്കേണ്ട സുഖം വേറെയാണ്.”
തോമസിന്റെ ഉള്ളിൽ ആവേശം പതുക്കെ പശ്ചാത്താപത്തിന് വഴിമാറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അച്ചന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഉത്തേജിതനായെങ്കിലും, വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട നാൻസിയുടെ മുഖം അയാളെ തളർത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു; എപ്പോഴും പ്രാർത്ഥനയിലും പൂന്തോട്ടത്തിലും മുഴുകിയിരുന്ന ആ പഴയ നാൻസി എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ വൈകൃതത്തിന് വേണ്ടി താൻ നശിപ്പിച്ചത് തന്റെ പ്രിയതമയുടെ ആത്മവിശ്വാസവും പവിത്രതയുമാണെന്ന് തോമസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ ഭാരം പേറി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ച തോമസ്, ഇതിന് ഒരു അന്ത്യം കുറിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം തോമസ് നാൻസിയെയും കൂട്ടി പള്ളിയിലേക്ക് നടന്നു. “ഇന്ന് അവസാനമാണ് നാൻസി, ഇതോടുകൂടി എല്ലാം തീരും. നമ്മൾ പഴയപോലെയാകും,” തോമസ് അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. നാൻസി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, ഒരു യന്ത്രത്തെപ്പോലെ അവൾ അയാളെ അനുഗമിച്ചു.
പള്ളിമേടയിൽ ഫാദർ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പള്ളിമേടയിൽ അവളെ ഇറക്കിവിടുമ്പോൾ തോമസ് കരുതി രണ്ടു മണിക്കൂർ കൊണ്ട് എല്ലാം തീരുമെന്ന്. അവൻ വരാന്തയിൽ കാത്തിരുന്നു. സമയം പന്ത്രണ്ടു കഴിഞ്ഞു… ഒന്നായി… രണ്ടായി… വാതിൽ തുറക്കുന്നില്ല. തളർന്നുപോയ തോമസ് വരാന്തയിലെ ബെഞ്ചിൽ കിടന്ന് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.