“തോമസേ… അകത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ,” അച്ചൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.
തോമസ് വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ശ്വാസം നിലപ്പിച്ചു. അച്ചന്റെ ആ വലിയ കട്ടിലിൽ നാൻസി തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
മുറിയിലെ മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ നാൻസിയുടെ ശരീരം തിളങ്ങുന്നു പോലെ തോമസിന് തോന്നി. അവളുടെ പച്ച സാരി ഒരു വശത്ത് അലക്ഷ്യമായി കിടക്കുന്നു. നാൻസി പാതി നഗ്നയായിരുന്നു. അവളുടെ അരക്കെട്ട് വരെ ചുരുട്ടിക്കയറ്റിയ അടിപ്പാവട. അവളുടെ വെളുത്ത തടിച്ച തുടകളെ പുറത്തു കാണിച്ചു. അവളുടെ ആ വലിയ വെൺ മുലകളെ മറച്ചുപിടിച്ചിരുന്ന കറുത്ത ബ്രാ ഊരിമാറ്റപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലായിരുന്നു—അത് അവളുടെ നെഞ്ചിന് തൊട്ടു മുകളിൽ അയഞ്ഞു തൂങ്ങിക്കിടന്നു.
നാൻസിയുടെ തടിച്ച, ഐശ്വര്യമുള്ള മാറിടം ആവേശത്തോടെ ഉയർന്നു താഴുന്നത് തോമസ് കണ്ടു. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ പഴയ ഭക്തി പോയിരിക്കുന്നു, പകരം ഒരു കാട്ടുപൂവിനുണ്ടാകുന്ന വന്യമായ തളർച്ചയും സംതൃപ്തിയും ആ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന അവളുടെ കഴുത്തിലും മാറിലും അച്ചന്റെ സ്പർശനത്തിന്റെ പാടുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു നിൽക്കുന്നു.
തോമസ് ആ ദൃശ്യത്തിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. നാൻസി മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്ന് തോമസിനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നാണമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഒരുതരം കീഴടങ്ങലിന്റെ ആഴമായിരുന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നാൻസി, മറ്റൊരാളുടെ പരുക്കൻ കൈകളിൽ സ്വർഗ്ഗം കണ്ടു എന്ന തിരിച്ചറിവ് തോമസിന് നൽകിയത് വിവരിക്കാനാവാത്ത ഒരു വിചിത്ര സുഖമാണ്.
നാൻസിയുടെ ആ പാവടയ്ക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ നനഞ്ഞ പൂറ്റിലെ രോമക്കാടുകൾ തോമസിന്റെ കണ്ണിൽ തട്ടി. അച്ചന്റെ കരുത്തുള്ള ആ വലിയ കുണ്ണ അവിടെ കേറിയ ഇറങ്ങിയതിന്റെ ആഘാതം നാൻസിയുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ദൃശ്യമായിരുന്നു. രണ്ടു തുടകളും അഗത്തി വെച്ച് കിടക്കുന്ന നാൻസിയുടെ പൂറിൽ നിന്നും ശുക്ലം ഒലിച്ചു വന്ന് കിടക്കുന്നത് തോമസ് കണ്ടു. തോമസ് പതുക്കെ കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നാൻസി…” അവൻ വിളിച്ചു.
നാൻസി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, അവൾ തന്റെ തടിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് തോമസിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. തോമസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു—താൻ ഇത്രകാലം തേടി നടന്ന ആ ‘കാട്ടുകുതിര’ തന്റെ കണ്മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
തോമസിനെ കണ്ട നിമിഷം നാൻസി ഒരു ഭ്രാന്തിയെയെന്നപോലെ നിലവിളിച്ചുപോയി. തന്റെ അഭിമാനവും വിശ്വാസവും തകർന്നടിഞ്ഞ ആ നിമിഷം, അവൾക്ക് ഭൂമി പിളർന്നു താഴേക്ക് പോയാൽ മതിയെന്നായിരുന്നു. താൻ ദൈവതുല്യം കരുതിയ പുരോഹിതൻ തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നും, അതിന് തന്റെ ഭർത്താവ് കൂട്ടുനിന്നുവെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കനലുകൾ എരിഞ്ഞു.
എന്നാൽ ഫാദർ മാത്യു ഒട്ടും കുലുങ്ങിയില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ടവ്വൽ കൊണ്ട് ദേഹത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് തോമസിനടുത്തേക്ക് വന്നു. തോമസിന്റെ കണ്ണുകളിലെ കുറ്റബോധവും ആവേശവും കലർന്ന ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ അച്ചന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“നോക്ക് തോമസേ… നിന്റെ ഭാര്യയെ നോക്ക്,” അച്ചൻ നാൻസിയുടെ അർദ്ധനഗ്നമായ ശരീരത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പരിഹസിച്ചു. “നീ ഒരു ആണാണെന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കരുത്. മുപ്പതു കൊല്ലം നീ കൂടെ കൊണ്ടുനടന്നിട്ടും ഈ പെണ്ണിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ അഗ്നി തിരിച്ചറിയാൻ നിനക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ. നിന്റെ ആ അഞ്ചു ഇഞ്ചു വെച്ച് നീ എന്ത് പണ്ണാനാണ്? നാൻസിയുടെ ഈ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിന് വേണ്ടത് നിന്റെ ഈ തണുത്ത സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് പച്ചയായ കാമത്തിന്റെ കരുത്താണ്. ഇവൾ ഇന്ന് അനുഭവിച്ച സുഖം നീ നിന്റെ ആയുസ്സു മുഴുവൻ ശ്രമിച്ചാലും കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല.”
നാൻസി തലയണയിൽ മുഖം അമർത്തി ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. അച്ചന്റെ ഓരോ വാക്കും ഒരു ചാട്ടവാറടി പോലെ തോമസിന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചു. തോമസിനെ ശകാരിക്കുമ്പോഴും നാൻസിയുടെ ശാരീരിക പൂർണ്ണതയെ അച്ചൻ വാനോളം പുകഴ്ത്തി. അത് തോമസിന് ഒരുതരം വിചിത്രമായ വേദനയും അതേസമയം ഒരു നിഗൂഢമായ സംതൃപ്തിയും നൽകി.