കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അന്ന ജനിച്ചു. അതും ഒരു സന്തോഷകരമായ ദിവസം. നാൻസി മമ്മിയെപ്പോലെ വെളുത്ത നിറം, സുന്ദരി. വീട് ഇപ്പോൾ നിറഞ്ഞു, രണ്ട് പെൺകുട്ടികളുടെ ചിരിയും കളിയും. അനു നടക്കാൻ തുടങ്ങി, അന്ന കുഞ്ഞായിരുന്നു. അങ്ങനെ തോമസിനെ ആഗ്രഹപ്രകാരം അവർക്ക് രണ്ട് പെൺമക്കൾ ജനിച്ചു. രണ്ടു പ്രസവവും സുഖപ്രസവം ആയതിനാൽ നാൻസി പ്രസവം നിർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
രാവിലെ നാൻസി മമ്മി സ്കൂളിന് പോകുമ്പോൾ, സാരി ഉടുത്ത് നല്ലതുപോലെ ഒരുങ്ങിയാണ് സ്കൂളിൽ പോവുക മക്കളെ ഉമ്മ വെച്ച് “മമ്മി വരാം” എന്ന് പറയും. തോമസ് അപ്പൻ മക്കളെ നോക്കും, അല്ലെങ്കിൽ അയൽവാസി സഹായിക്കും.
വൈകുന്നേരം നാൻസി മമ്മി വരുമ്പോൾ, മക്കൾ ഓടി വരും. “മമ്മി, ഇന്ന് സ്കൂളിൽ എന്തുണ്ട് വിശേഷം?” എന്ന് അനു ചോദിക്കും, ചെറിയ കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞ് നാൻസി മമ്മി അവരെ കെട്ടിപ്പിടിക്കും, “നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി വന്നു.” അന്ന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ നീട്ടും.
വീട്ടിലെ ദിനങ്ങൾ സന്തോഷകരമായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, വീട്ടിൽ ഇരുന്നു കാർഡ് കളിക്കും. തോമസ് അപ്പൻ ചീട്ടുകൾ വിതരിക്കും, “ഇന്ന് ഞാൻ ജയിക്കും” എന്ന് പറയും. അനു ചെറിയ കൈകളാൽ ചീട്ട് എടുക്കും, അന്ന മടിയിൽ ഇരുന്നു നോക്കും. നാൻസി മമ്മി ചായയും ബിസ്കറ്റും കൊണ്ടുവരും. കളിക്കിടയിൽ ചിരി. “അപ്പാ തോറ്റു!” എന്ന് അനു വിളിച്ചു പറയും. തോമസ് അപ്പൻ സങ്കടം ഉള്ളതുപോലെ അഭിനയിക്കും, പിന്നെ എല്ലാവരും ചിരിക്കും. അത്തരം നിമിഷങ്ങൾ അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം, കുടുംബം ഒരുമിച്ച് പിക്ക്നിക്ക് പോയി. തിരുവനന്തപുരത്തിനടുത്തുള്ള കോവളം ബീച്ചിലേക്ക്. തോമസ് അപ്പൻ പഴയ കാറ് ഓടിക്കുന്നു, നാൻസി മമ്മി മുൻസീറ്റിൽ ഇരുന്നു പാട്ട് പാടുന്നു. മക്കൾ പിന്നിൽ, “ഓടിവരുന്നു മിഥുനങ്ങൾ, പാട്ട് പാടി വരുന്നു” എന്ന് പാട്ട്. റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ, ചെറിയ കടകളിൽ നിന്ന് ജ്യൂസ് വാങ്ങും, ചിരിച്ചു കഥ പറയും. ബീച്ചിൽ എത്തി, മണലിൽ കളിക്കും.
അനു ചെറിയ കോട്ട ഉണ്ടാക്കുന്നു, “മമ്മി, നോക്ക്, ഇത് നമ്മുടെ വീട്.” അന്ന തിരമാലകളോട് ഓടി, ചിരിച്ചു വീഴും. നാൻസി മമ്മി അവരെ നോക്കി, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു സന്തോഷം. “എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, എന്റെ ജീവൻ” തോമസ് അപ്പൻ ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി വരും, എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കഴിക്കും. സൂര്യാസ്തമയം നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ, നാൻസി മമ്മി തോമസ് അപ്പന്റെ കൈ പിടിക്കും. “തോമസേ, ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും നമുക്ക് സന്തോഷമായിരിക്കണം.”
മക്കൾ വളർന്നു. അനു സ്കൂളിൽ പോയി, ക്ലാസ്സിൽ ഫസ്റ്റ്. അന്ന നൃത്തം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു, വീട്ടിൽ ഡാൻസ് ചെയ്യും. നാൻസി മമ്മി രാത്രി മക്കളോട് കഥകൾ പറയും. “ഒരിക്കൽ ഒരു രാജകുമാരി ഉണ്ടായിരുന്നു, അവൾക്ക് രണ്ട് സഹോദരിമാർ…” മക്കൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി കേൾക്കും, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കും. “മമ്മി, രാജകുമാരി പിന്നെ എന്ത് ചെയ്തു?” എന്ന് അനു. നാൻസി മമ്മി പതിയെ പറയും, അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറക്കും. തോമസ് അപ്പൻ അടുത്തിരുന്നു നോക്കും, “നാൻസി, നീ നല്ല അമ്മയാണ്.”.
പക്ഷേ സമയം മാറി. അനു കോളേജ് കഴിഞ്ഞു, എഞ്ചിനീയറിങ് പഠിച്ചു. അന്ന നഴ്സിങ്. വിവാഹപ്രായമായി. ആദ്യം അനുവിന്റെ വിവാഹം. വരൻ അമേരിക്കയിൽ ഡോക്ടർ. നാൻസി മമ്മി അനുവിന് സാരി തിരഞ്ഞെടുത്തു, “മോളെ, നീ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായിരിക്കണം.” വിവാഹദിവസം, പള്ളി നിറയെ ആളുകൾ.
അനു നടക്കുമ്പോൾ, നാൻസി മമ്മി കണ്ണീരോടെ നോക്കി. “എന്റെ കുഞ്ഞ് വലുതായി, പോകുന്നു.” റിസപ്ഷനിൽ നൃത്തവും പാട്ടും. തോമസ് അപ്പൻ ഡാൻസ് ചെയ്തു, എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. വിവാഹശേഷം, അനു അമേരിക്കയിലേക്ക് പോയി. നാൻസി മമ്മി കരഞ്ഞു, “മോളെ, നീ പോകല്ലേ.” അനു “മമ്മി, ഞാൻ വിളിക്കാം, വരാം” എന്ന് പറഞ്ഞു.
പിന്നെ അന്നയുടെ വിവാഹം. വരൻ ഓസ്ട്രേലിയയിൽ എഞ്ചിനീയർ. അന്ന നൃത്തം ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിനാൽ, വിവാഹത്തിൽ സ്പെഷ്യൽ ഡാൻസ്. നാൻസി മമ്മി അന്നയോടൊപ്പം ഡാൻസ് ചെയ്തു, “മമ്മിയും മോളും” എന്ന് എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു. വിവാഹശേഷം, അന്നയും പോയി. വീട് ശൂന്യമായി.