അതോ… അനുവോ അന്നയോ വന്നപ്പോൾ വെച്ചതാണോ…?”
അദ്ദേഹം കവർ തിരിച്ചു വെച്ചു. പക്ഷേ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ ചിന്തയായി.
“ഇപ്പോഴും… അപ്പോ അവരുടെ ശരീരം ഇപ്പോഴും യുവത്വം ഉള്ളതാണല്ലോ…”
അതോർത്തപ്പോൾ കാലിന്റെ ഇടയിൽ ഒരു അനക്കം ജോണി അറിഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി തോമസ് ഉറങ്ങി. നാൻസി അകത്ത് മുറിയിൽ. ജോണി തന്റെ ചെറിയ മുറിയിൽ. വാതിൽ അടച്ചു. ലൈറ്റ് കുറച്ചു. കിടന്നു. കണ്ണടച്ചു.
മനസ്സിൽ നാൻസി മമ്മി മാത്രം.
സാരി ഉടുത്ത് നിൽക്കുന്ന നാൻസി…
നൈറ്റി ഉടുത്ത് അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുന്ന നാൻസി…
അവരുടെ വെളുത്ത ഇടുപ്പ്… തടിച്ച കാലുകൾ… മാറിടം… വിയർത്ത് തിളങ്ങുന്ന കഴുത്ത്…
അദ്ദേഹം മെല്ലെ കൈ താഴേക്ക് വെച്ചു.
“നാൻസി…” എന്ന് മനസ്സിൽ വിളിച്ചു.
ശ്വാസം കനത്തു.
ഉള്ളിൽ കത്തുന്ന ആഗ്രഹം… ലജ്ജ… പേടി… എല്ലാം കലർന്ന്.
“ഞാൻ എന്താ ചെയ്യുന്നേ… ഇവർ എന്റെ രോഗിയുടെ ഭാര്യ… പക്ഷേ… എനിക്ക് സഹിക്കാൻ വയ്യ…”
കണ്ണീർ വന്നു. പക്ഷേ കൈ നിർത്തിയില്ല.
അവസാനം ഒരു നീണ്ട ശ്വാസം വിട്ട് ശുക്ലം ചീറ്റിത്തെറിച്ചു അദ്ദേഹം കിടന്നു.
കുറ്റബോധവും ആഗ്രഹവും കലർന്ന്.
അവർക്ക് ഇപ്പോഴും പീരീഡ്സ് വരാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് വിസ്പർ കണ്ടത്. അമ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സിലും ശരീരം പൂർണ്ണമായി മെനോപോസ് ആയിട്ടില്ല. ചിലപ്പോൾ വയറ്റ് വേദന വരും, അപ്പോൾ ചെറുതായി പുളയും, പക്ഷേ ആരോടും പറയില്ല. സാരിയിൽ പാഡ് ഇട്ടാൽ അരക്കെട്ടിൽ അല്പം കട്ടി കാണും, ജോണി അത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ജോണി വന്നതോടെ നാൻസിക്ക് ജീവിതം ഒരു വലിയ ഭാരം ഇറങ്ങിയ പോലെയായി.
രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ ചായ റെഡി. തോമസിനെ കുളിപ്പിച്ച് വൃത്തിയാക്കി, മരുന്ന് കൊടുത്ത്, ചിരിച്ച് സംസാരിച്ച്… നാൻസി മമ്മി സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ മനസ്സ് ശാന്തമാണ്. വൈകുന്നേരം വരുമ്പോൾ വീട് വൃത്തിയായിരിക്കും,
“ജോണി ചേട്ടൻ ഒരു ദൈവദൂതനാ …” എന്ന് നാൻസി പലപ്പോഴും പറയും. ജോണി തല കുനിച്ച് ചിരിക്കും. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ആ ചിരിയുടെ പിന്നിൽ ആഗ്രഹം കത്തുന്നുണ്ട്.
ഒരു രാത്രി. പുറത്ത് കനത്ത മഴ. ആകാശം പിളർന്ന് ഇടി മുഴങ്ങുന്നു. കാറ്റ് വീശി വീട് കുലുങ്ങുന്നു. തോമസ് 9 മണിക്ക് തന്നെ ഉറങ്ങി. നാൻസി മുറിയിൽ ഇരുന്ന് ടിവി കാണുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് ഓർത്തു.
“അയ്യോ… വരാന്തയിൽ തുണി ഉണക്കിയത് മറന്നു!”
വെള്ള നൈറ്റി ഉടുത്ത്, തലയിൽ ഒരു ടവ്വൽ ഇട്ട് അവർ പുറത്തേക്ക് ഓടി. മഴ കൊണ്ട് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് നനഞ്ഞു. നൈറ്റി ശരീരത്തോട് ചേർന്ന് ഒട്ടി. ജോണി തന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് വിളി കേട്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“ മമ്മി എന്തുപറ്റി ഇതെന്താ മഴയത്ത് നനയുന്ന!! എന്താ ഇങ്ങനെ??” തുണി അലിയിൽ നിന്നെടുക്കാൻ മറന്നുപോയി ജോണി എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കൂ വേഗം ഇതെല്ലാം എടുത്ത് വയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുമോ
അദ്ദേഹം ഒരു കുട പിടിച്ച് ഓടി. നാൻസി മമ്മി തുണി പെറുക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മഴയിൽ നനഞ്ഞ് വിറയ്ക്കുന്നു. ജോണി അവരെ കൈ പിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. വാതിൽ അടച്ചപ്പോൾ വെളിച്ചം കൂടി.
നാൻസിടെ വെള്ള നൈറ്റി പൂർണ്ണമായും നനഞ്ഞ് ശരീരത്തോട് ഒട്ടിയിരുന്നു. കറുത്ത ബ്രേസിറും വെള്ള അടിപ്പാവാടയും നല്ല വ്യക്തമായി കാണാൻ പറ്റുമായിരുന്നു ആ കാണേണ്ട കാഴ്ച ഒന്ന് വേറെ തന്നെയായിരുന്നു
. വയറ്റിലെ ചെറിയ പൊന്തലും ഇടുപ്പിലെ വണ്ണവും തെളിഞ്ഞ് കാണാം. തുടകൾ വെളുത്ത് തിളങ്ങുന്നു. താഴെ യോനി ഭാഗവും നൈറ്റിയിലൂടെ അവ്യക്തമായി കാണാം.
ജോണി ശ്വാസം നിന്നു. കണ്ണുകൾ അവിടെ ഉടക്കി.
പെട്ടെന്ന് വലിയ ഇടി മുഴങ്ങി.
നാൻസി ഭയന്ന് “അയ്യോ!” എന്ന് വിളിച്ച് ജോണിയുടെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു.
അദ്ദേഹം അനിയന്ത്രിതനായി അവരെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
കൈകൾ അവരുടെ നനവുള്ള പുറത്ത്.
“ മമ്മി… ഭയക്കണ്ട…” എന്ന് പറഞ്ഞ് മുഖം അവരുടെ കഴുത്തിലേക്ക് അമർത്തി.
മമ്മി ഞെട്ടി.
“ജോണി… വിട്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് പിന്മാറാൻ ശ്രമിച്ചു.