എന്റെ കയ്യിലെ തിളങ്ങുന്ന വാൾ കണ്ടതും, വ്യൂഹം ചമഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ കൊലയാളിപ്പടയിൽ പെട്ടെന്നൊരു വലിയ അനക്കമുണ്ടായി. കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദത്തോടെ, ആ കറുത്ത കോട്ടുധാരികൾ ഒന്നടങ്കം തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ പുറത്തെടുത്തു.
നൂറുകണക്കിന് കൂർത്ത വാളുകൾ ഒരേസമയം ഉറയിൽ നിന്നും ഊരിയെടുക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ ലോഹശബ്ദം നിധിമലയുടെ താഴ്വാരത്തെ ഒന്നാകെ വിറപ്പിച്ചു.
നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ആ മരണായുധങ്ങളുമായി ഒരു വലിയ ഇരുമ്പുകോട്ട പോലെ അവർ എനിക്ക് നേരെ തയ്യാറായി നിന്നു.
ഒട്ടും കാത്തുനിൽക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഉള്ളിലെ സർവ്വ ഭയങ്ങളെയും ചുട്ടെരിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു വലിയ യുദ്ധത്തിനായുള്ള അലർച്ചയോടെ കയ്യിലെ വാളും വീശി അവരെ നേരിടാൻ ഞാൻ ഒറ്റക്കുതിപ്പിന് മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.
പക്ഷേ, എന്റെ ആദ്യത്തെ ചുവട് വെച്ചതും അതിശക്തമായ ഒരു കൈ വന്ന് എന്റെ തോളിൽ അമർന്നു.
എന്നെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചുനിർത്തുന്ന ആ പിടുത്തത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ഞാൻ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, അത് തക്ഷകനായിരുന്നു! അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പോരാളിയുടെ ശാന്തതയും എന്നാൽ കത്തുന്ന ഗൗരവവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“വേണ്ട…”
എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ഈ കാണുന്നവരോടല്ല നിന്റെ യുദ്ധം… നീ എത്തേണ്ടത് ഈ മലയുടെ നെറുകയിലാണ്.”
ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, നാഗികയും അവനരികിലേക്ക് വന്നു നിന്നു.
ആ വലിയ സൈന്യത്തിന് മുന്നിൽ, എനിക്കും അവർക്കുമിടയിൽ ഒരു വലിയ കരിങ്കൽ മതിൽ പോലെ അവർ രണ്ടുപേരും നിലയുറപ്പിച്ചു.
“എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ശരി, നീ
നിർത്താതെ മുന്നോട്ട് തന്നെ പോകണം. ആരെങ്കിലും വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാൽ പോലും നീ തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ പാടില്ല…”
തക്ഷകന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ കൊലയാളിപ്പടയ്ക്ക് നേരെ നോക്കി വലിയൊരു യുദ്ധത്തിനായി തന്റെ ഇരു കൈകളും ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു. നാഗികയുടെ കണ്ണുകളിലും മൃത്യുവിനെ പുൽകാൻ തയ്യാറായ ഒരു യോദ്ധാവിന്റെ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
ശേഷം എന്നെ നോക്കാതെ തന്നെ, ആ സൈന്യത്തെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട് തക്ഷകൻ പറഞ്ഞു:
“നീ പൊയ്ക്കോളു ദേവാ… നിനക്ക് പോകാനുള്ള വഴി ഞങ്ങൾ ഒരുക്കാം!”
ഇനിയും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ട് അവിടെ കാര്യമുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.
ഇല്ല, എനിക്കിപ്പോൾ ആവശ്യം വാക്കുകളല്ല, അന്ധമായ വിശ്വാസമാണ്.
തക്ഷകന്റെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വെടിയൊച്ച പോലെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഞാൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ച് ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്ത്,
എനിക്ക് മുന്നിൽ കരിങ്കൽ കോട്ടപോലെ നിൽക്കുന്ന ആ രണ്ടുപേരെ പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിച്ച്, എന്റെ കയ്യിലെ തിളങ്ങുന്ന വാളും പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു!
ഞാൻ ഓടിത്തുടങ്ങിയ ആ നിമിഷം തന്നെ ആകാശം പൊട്ടിപ്പിളർന്നു. കറുത്തിരുണ്ട കാർമേഘങ്ങളിൽ നിന്നും ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ ആ നിധിമലയുടെ താഴ്വാരത്തേക്ക് അടർന്നു വീണു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അതൊരു പേമാരിയായി മാറി.
കോടമഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഭൂമിയിലേക്ക് പതിക്കുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിക്കും മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പായിരുന്നു.
വരാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു രക്തച്ചൊരിച്ചിലിന്റെ ചോരപ്പാടുകൾ കഴുകിക്കളയാൻ പ്രകൃതി മുൻകൂട്ടി ഒരുക്കിയ വലിയൊരു ജലാഭിഷേകം പോലെ, ആ പൗർണ്ണമി വെളിച്ചത്തിൽ മഴ ശക്തിയായി പെയ്തിറങ്ങി.
മഴത്തുള്ളികൾ എന്റെ നെറ്റിയിലെ രുധിരമണിയിൽ വീണ് ചുവന്ന ആവിയായി മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ പാച്ചിൽ കണ്ട്, മുന്നിൽ വ്യൂഹം ചമഞ്ഞുനിന്ന ആ കൊലയാളിപ്പട തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങളുമായി എനിക്ക് നേരെ അതിവേഗത്തിൽ ഇരച്ചുവന്നു.
അവരുടെ മുഖത്തെ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന നിസ്സംഗതയും കയ്യിലെ തിളങ്ങുന്ന വലിയ വാളുകളും മൃത്യുവിന്റെ വരവറിയിച്ചു.
ആദ്യത്തെ മൂന്നുപേർ എന്നെ വെട്ടി വീഴ്ത്താനായി വാളോങ്ങി എന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ എത്തിയ ആ നിമിഷം!
താങ്കളുടെ കഥ എങ്ങനെ മറക്കാനാണ് അതിന്റെ ഓരോ വരിയും നമുക്ക് ഹൃദിസ്ഥമാണ് അത്രയും മനോഹരമായിട്ടാണ് താങ്കൾ അതിനെ കൊണ്ടുപോയത് രചന പാടവം സർഗ്ഗവാസന ഇത് രണ്ടും താങ്കളിലുണ്ട് താങ്കൾക്ക് എത്ര ബിസി ആയാലും ഇത് താങ്കളിൽ നിന്ന് ഈ രണ്ടു ഗുണങ്ങൾ താങ്കളിൽ നിന്ന് എടുത്തുമാറ്റാൻ പറ്റുമോ എന്ന കാര്യം സംശയമാണ് 27 അധ്യായങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു താങ്കൾക്ക് അത് കണ്ടിന്യൂ ചെയ്തേ മതിയാവുമെന്ന് അറിയാം കാരണം താങ്കളുടെ താങ്കളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നുര പതയും പോലെ നമ്മൾ നുര പറയുന്നു ഒരു ഗ്ലാസ് വായന എടുത്തു വെച്ചിട്ട് ഈ നുര എപ്പോൾ തീരും എന്ന് നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ അത് തീരത്തില്ല ഗ്ലാസ് ഒന്ന് അനക്കി കൊടുത്താൽ ആ നുര വീണ്ടും വരും വീണ്ടും അതിന് ചെറിയ അനക്കം വരും ആ സമയത്ത് വീണ്ടും നുര പൊങ്ങും ഇതല്ലേ താങ്കളുടെ മനസ്സ് അത് താങ്കൾക്ക് എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ സാധിക്കും അതാണ് പ്രശ്നം താങ്കൾ എത്ര സമയം എടുത്തു എന്നുള്ളതല്ല ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ചന്ദ്രമണത്തിൽ നമ്മൾക്ക് പലപ്പോഴും നിർത്താൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ ഓട്ടം അല്ലെങ്കിൽ ജീവിതത്തിന്റെ വളരെ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് ചലിക്കുമ്പോൾ താൽക്കാലികമായെങ്കിലും പലതും നിർത്തി വയ്ക്കേണ്ടതായി വരും അറിയാം പക്ഷേ താങ്കളുടെ ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്ന താങ്കളുടെ മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ കിടക്കുന്ന ഇതുപോലുള്ള തായ് അനുഗ്രഹങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല ഈ കഥ ഒരു ഇറോട്ടിക് കഥയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലും അതിന്റെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉള്ള ഇറോട്ടിക് എക്സോട്ട് ഇല്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം ഇതുപോലെ തന്നെ തുടങ്ങിവെച്ച മറ്റൊന്നാണല്ലോ താങ്കളുടെ ലവ് ബൈക്ക് അതും ആ ചങ്ക്രമണ പാതയിൽ ഒന്ന് pause ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ വായിച്ചില്ല പക്ഷേ വായിക്കുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ താങ്കളുടെ നീതിയുടെ കാവൽക്കാരൻ വന്നു എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ഹൃദയം തുറന്ന് എഴുതണമെന്ന് തോന്നി അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എഴുതിയത് നമ്മളുടെ മനസ്സിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ എഴുതുന്നത് മറ്റുള്ളവരെ നമ്മളെ സ്ലാഹിക്കുമ്പോൾ നമുക്കിവിടെ മനസ്സിൽ ഒരു സന്തോഷം തോന്നും വായിക്കുന്ന പലരും ഒരു ലൈക്ക് ഇടാൻ പോലും ചെയ്യാതെ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോകുന്ന എത്രയോ പേർ നമ്മുടെ മലയാളികൾ ആയ ആൾക്കാർ ഉണ്ട് അവരുടെ സ്വഭാവം അതാണ് സുഹൃത്തേ നല്ലതിന് നല്ലതൊന്നും അല്ലാത്തതിനെ കൊള്ളില്ല എന്നും പറയാനുള്ള തന്റേടം നമ്മുടെ മലയാളികളായ സുഹൃത്തുക്കൾക്കില്ല വേണമെങ്കിൽ രണ്ട് തെറി വേണമെങ്കിൽ എടുത്തു. എന്നാലും വേണ്ടിയില്ല ആ തെറി ഒരുതരം പ്രോത്സാഹനമാണ് താങ്കളെപ്പോലുള്ളവർക്ക് no matter what please continue to write whenever you feel it just put it in the paper find a little bit time put in the paper then all this actors come into your mind they deliver some important part of their life put it in the paper then consolidated and put it for us we will be the happiest of people not too many like this very rare