ബസ്സിൽ വെച്ച് ആ മുടിയിഴകൾ നീക്കിയപ്പോൾ തോന്നിയ ആ ഇഷ്ടം, ഇപ്പോൾ തന്റെ ശ്വാസത്തെ പോലും തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു. മീര ടീച്ചർ തന്നോട് കാണിക്കുന്ന ആ ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം (ട്യൂഷൻ എടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞത് ഉൾപ്പെടെ) ഒരു കരുണ മാത്രമാകുമോ? അതോ അവളും എന്തെങ്കിലും പറയാതെ പറയുന്നുണ്ടോ?
ചിന്തകൾ കാടുകയറുന്തോറും സിദ്ധാർത്ഥിന് വല്ലാത്തൊരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരു വശത്ത് മീര എന്ന അധ്യാപികയോടുള്ള ബഹുമാനം, മറുവശത്ത് മീര എന്ന പെൺകുട്ടിയോടുള്ള അടക്കാനാവാത്ത പ്രണയം. ഈ രണ്ട് വികാരങ്ങൾക്കും ഇടയിൽപ്പെട്ട് അവന്റെ മനസ്സ് ഉലയുകയായിരുന്നു.
ആരോടും ഒന്നും ചോദിക്കാനാവില്ല. ഉള്ളിൽ തന്നെയിട്ട് ഈ പ്രണയം വീർപ്പുമുട്ടിക്കുമ്പോൾ, പുറത്തെ വാകമരത്തിൽ നിന്ന് അടർന്നു വീഴുന്ന ചുവന്ന പൂക്കളെപ്പോലെ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും പൊഴിയുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.
അവൾ തന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കുമ്പോഴും, ആരും കാണാത്ത, ആരും കേൾക്കാത്ത, മീര ടീച്ചർക്ക് പോലും അറിയാത്ത ഒരു രഹസ്യ പ്രണയത്തിന്റെ ലോകത്ത് അവൻ തനിച്ചായി.
വൈകുന്നേരം അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ട്യൂഷന് പോകേണ്ട കാര്യം ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലൊരു വിറയൽ പടർന്നു. അത്രയും നേരം അവളോടൊപ്പം തനിച്ചിരിക്കണം എന്നതോർത്തപ്പോൾ അവൻ ശരിക്കും ഭയന്നുപോയി.
അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചൂടുള്ള ചായയും പലഹാരവുമായി ലിവിംഗ് റൂമിലേക്ക് വന്നു. സോഫയിലിരുന്ന് വൈകുന്നേരത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പരിഭ്രമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. അവന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ക്ലാസ്സ് മുറിയിൽ മീര ടീച്ചർ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകളിലായിരുന്നു.
അമ്മ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് അവനെ ഒന്ന് തട്ടി.
“എന്താടാ സിദ്ധാർത്ഥാ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്? ദാ, ചായ കുടിക്ക്. വേഗം ചായ കുടിച്ചിട്ട് ആ മീരമോളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ നോക്ക്. അവൾ കോളേജ് കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ട് നിന്നെയും കാത്തിരിക്കുകയാവും.”
“അമ്മേ… ഞാൻ നാളെ മുതൽ പോയാൽ മതിയോ? ഇന്ന് എനിക്ക് എന്തോ ഒരു സുഖമില്ലാത്തതുപോലെ…” സിദ്ധാർത്ഥ് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു.
“ഒരു സുഖക്കേടുമില്ല,” അമ്മ ഭാവം കർക്കശമാക്കി. “നിനക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് എത്ര മോശമാണെന്ന് നിനക്ക് തന്നെ അറിയാമല്ലോ. അവൾ അടുത്ത വീട്ടിലുള്ളതു കൊണ്ട് നമ്മുടെ ഭാഗ്യം. ഒരു അധ്യാപിക നിനക്ക് വേണ്ടി സമയം മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ നീ ഇങ്ങനെ മടി കാണിക്കരുത്. വേഗം കുടിച്ച് ഇറങ്ങാൻ നോക്ക്.”
അമ്മയുടെ ആജ്ഞയ്ക്ക് മുന്നിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ചായക്കപ്പ് ചുണ്ടോടടുത്തു. ചായയുടെ ചൂടിനേക്കാൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പുകയുന്നത് മീര ടീച്ചറുടെ ആ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ മുഖമായിരുന്നു.
ഇനി അല്പസമയത്തിനകം അവൻ ആ വീടിന്റെ പടികൾ കയറണം. കോളേജിലെ തിരക്കില്ലാത്ത, കൂട്ടുകാരുടെ ബഹളമില്ലാത്ത ആ മുറിയിൽ മീര ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ അവൻ തനിച്ചിരിക്കണം. അവളുടെ ആ വെള്ളി പതസാരത്തിന്റെ ശബ്ദവും ചുവന്ന സാരിയുടെ ഓർമ്മകളും ഒക്കെ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചായ കുടിച്ചു തീർത്ത്, പുസ്തകങ്ങളും ബാഗുമെടുത്ത് അവൻ പതുക്കെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ പഠനമുറിയിൽ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അതിന്റെ പരമാവധി വേഗതയിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പുസ്തകങ്ങളും കയ്യിൽ പിടിച്ച്, ഓരോ ചുവടും വെയ്ക്കാൻ നൂറുവട്ടം ആലോചിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് മീരയുടെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ കൈകൾ തണുത്തു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ പടികൾ കയറി അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു:
“ടീച്ചറേ…”
അവൻ വിചാരിച്ചതുപോലെ മീരയല്ല പുറത്തേക്ക് വന്നത്. പകരം മീരയുടെ അമ്മയായിരുന്നു വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നത്. അവരെ കണ്ടതും സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ ഒന്ന് ഒതുങ്ങി നിന്നു.
തുടക്കം നന്നായിട്ടുണ്ട് 👍