അന്ന് രാത്രി മീരയുടെ വീട്ടിൽ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നും തെളിഞ്ഞില്ല. ജനാലയ്ക്കൽ പോയി നോക്കാൻ പോലും സിദ്ധാർത്ഥിന് ധൈര്യം വന്നില്ല. അമ്മയോട് എന്തെങ്കിലും പറയുമെന്ന് അവൻ ഭയന്നെങ്കിലും, മീര മിണ്ടാതിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി.
രണ്ടുദിവസം കടന്നുപോയി. ശനിയാഴ്ചയും ഞായറാഴ്ചയും അവധിയായതുകൊണ്ട് കോളേജിൽ പോകേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. ഈ രണ്ട് ദിവസവും സിദ്ധാർത്ഥ് വീടിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. അവന്റെ മനസ്സ് മീരയുടെ ആ മുറിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വന്നപ്പോൾ ചോദിച്ചു, “എന്താടാ സിദ്ധാർത്ഥാ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി മീര ടീച്ചറുടെ അവിടേക്ക് പോകുന്നില്ലല്ലോ? ട്യൂഷൻ ഇല്ലേ?”
സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അവൻ അമ്മയെ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു, “ടീച്ചർ… ടീച്ചർക്ക് ചെറിയൊരു അത്യാവശ്യമുണ്ട് അമ്മേ, ടീച്ചർ സ്ഥലത്തില്ല. അതുകൊണ്ട് ട്യൂഷൻ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഉണ്ടാവില്ല.”
അമ്മ ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് പോയി. സിദ്ധാർത്ഥ് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ പതുക്കെ ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. മീരയുടെ വീട് ഇപ്പോഴും അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ആ വെള്ളി പതസാരത്തിന്റെ ശബ്ദമോ, ജാസ്മിൻ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണമോ അവിടെയില്ല. ഒരു വലിയ ശൂന്യത തന്നെ അവിടെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ചിന്തിച്ചു, “അവൾ എന്നെ വെറുത്തതാണോ? അതോ അവൾക്ക് എന്നെ നേരിടാൻ പേടിയാണോ? ഇനി തിങ്കളാഴ്ച കോളേജിൽ പോകുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ എങ്ങനെയാകും നോക്കുക? ഒരു അദ്ധ്യാപിക എന്ന നിലയിൽ എന്നെ പുറത്താക്കുമോ, അതോ എന്നെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുമോ?”
ആ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. കോളേജ് തുറക്കാൻ ഇനി മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭയവും ആകാംക്ഷയും ഒരേപോലെ നിറഞ്ഞു. മീര ടീച്ചറുടെ മൗനം അവന് നൽകുന്ന സൂചന എന്താണെന്ന് അറിയാൻ അവന്റെ മനസ്സ് വെമ്പുകയായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു, തിങ്കളാഴ്ചത്തെ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളോടെ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രിയിലേക്ക് വീണ്ടും വഴുതിവീണു.
തുടക്കം നന്നായിട്ടുണ്ട് 👍