പോണ്ടിച്ചേരിയുടെ ആ കറുത്ത ആകാശത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഉണ്ടായ ആ വലിയ ശബ്ദം വില്ലയിലാകെ മുഴങ്ങി കേട്ടു.
ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നു. വന്യമായ ആ ലഹരിയിൽ നിന്നും പെട്ടെന്ന് ബാഹ്യലോകത്തേക്ക് വന്നതുപോലെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം വേർപെട്ടു മാറി. ആ നിമിഷം ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കനത്ത കുറ്റബോധവും ഭയവും ഇരച്ചുകയറി. തങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന
തെറ്റിന്റെ ആഴം പാറുവിന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയോടെയും കുറ്റബോധത്തോടെയും എന്നെ ഒന്നു നോക്കി അവൾ പൂളിൽ നിന്നും കരയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ശരീരവുമായി, ആ ഇരുട്ടിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ വില്ലയുടെ അകത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
പൂളിലെ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ഞാൻ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കായി. പുറത്ത് മഴ ശക്തി പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഭാരവുമായി ഞാൻ ആ ജലാശയത്തിൽ നിശ്ചലനായി നിന്നു.
ആ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഇടിമിന്നലിന്റെയും കുറ്റബോധത്തിന്റെയും രാത്രിക്ക് ശേഷം പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വില്ല ഉണർന്നത് വല്ലാത്തൊരു നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കായിരുന്നു. തലേദിവസത്തെ ഉഷ്ണവും വന്യതയും മാറി, അന്തരീക്ഷത്തിൽ നേർത്തൊരു കുളിരും മൂടലുമുണ്ടായിരുന്നു.
പതിവുപോലെ ഞാൻ താഴെ അടുക്കളയിൽ എനിക്കായി ഒരു കപ്പ് ബ്ലാക്ക് കോഫി തയ്യാറാക്കി, ആ വലിയ ഫ്രഞ്ച് ജനാലയ്ക്കരികിൽ വന്ന് കടലിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പക്ഷേ, ഇന്നലത്തെപ്പോലെയല്ല, എന്റെ ഉള്ളിൽ കടലിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഇരമ്പലായിരുന്നു. എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിലെ കോഫി കപ്പിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. പാറുവിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും, ആ മാറിടത്തിന്റെ സ്പർശനവും, ഒടുവിൽ അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിപ്പോയ ആ മുഖവും എന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്നും മായുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പതുക്കെ പടവുകൾ ഇറങ്ങി പാറു താഴേക്ക് വരുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. അവൾ സാധാരണയായി ധരിക്കാറുള്ള കറുത്ത ബോഡിഫിറ്റ് വസ്ത്രങ്ങൾക്ക് പകരം, ഇന്ന് വളരെ ലളിതമായ ഒരു മാന്യമായ ചുരിദാറായിരുന്നു വേഷം. അവളുടെ കണ്ണുകൾ തളർന്നിരുന്നു, കരഞ്ഞു കലങ്ങിയതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ വല്ലാതെ മടിച്ചു. ഒരു അപരിചിതത്വം വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മതിൽ കെട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് പാറു… ചായ റെഡിയാണ്,” മേശപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട്, മുഖം പൂർണ്ണമായി ഉയർത്താതെ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ വന്ന് ആ ചായക്കപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു. കപ്പിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ചൂടുള്ള പുകയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു. കുറച്ചു നിമിഷത്തെ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ പതുക്കെ എന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.
“സാം…” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നേർത്ത വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. “ഇന്നലെ രാത്രി… ഞാൻ അങ്ങനെ ഓടിപ്പോയത്…”
“സാരമില്ല പാറു,” ഞാൻ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞ്, അവളുടെ തളർന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. “നീ കുറ്റബോധം കൊണ്ടു നീറേണ്ട കാര്യമില്ല. തെറ്റ് എന്റെ ഭാഗത്താണ്. നീ വല്ലാത്തൊരു മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാം. ഒരു സുഹൃത്തെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ നിന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്. പക്ഷേ, വികാരങ്ങളുടെ ഒഴുക്കിൽ എനിക്ക് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഐ ആം സോറി.”
പാറു ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. എന്നിട്ട് എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ വിരൽ തൊട്ടു. ഇന്നലത്തെ ആ വന്യമായ സ്പർശനമല്ലായിരുന്നു അത്, മറിച്ച് ഒരു ആശ്വാസത്തിന്റെ, തിരിച്ചറിവിന്റെ സ്പർശനമായിരുന്നു.
“സാം, നീ ക്ഷമ ചോദിക്കേണ്ടതില്ല,” അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. “ചെന്നൈയിലെ ആ ശൂന്യതയിൽ നിന്നും ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഈ ആശ്വാസം… അത് സത്യമായിരുന്നു. നമ്മൾ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി തുടരുന്നതല്ലേ സാം ഇതിലും നല്ലത്?”