പോണ്ടിച്ചേരിയിലെ ആ പ്രശസ്തമായ ബീച്ച് റിസോർട്ടായ ‘വിൻഡ്ഫ്ലവർ’ (Windflower) ലെ അക്കൗണ്ടന്റ് ട്രെയിനിയായുള്ള ജോലി പാറുവിന് ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. കൃത്യം രാവിലെ 9 മുതൽ വൈകുന്നേരം 5 മണി വരെയുള്ള ഒരു പക്ക ഓഫീസ് ജോലിയായിരുന്നു അത്. അവിടെയുള്ള കൊളീഗ്സും ബോസുമെല്ലാം വളരെ ഫ്രണ്ട്ലിയായ പെരുമാറ്റമായിരുന്നതുകൊണ്ട് പുതിയ അന്തരീക്ഷവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ അവൾക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. എങ്കിലും, ഒരു വലിയ റിസോർട്ടിന്റെ മുഴുവൻ കണക്കുകളും കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടി വന്നിരുന്നതുകൊണ്ട് ജോലി അത്യാവശ്യം ഹെക്റ്റിക്കും തിരക്കുപിടിച്ചതുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആ ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് വിൻഡ്ഫ്ലവറിലെ അവളുടെ ഓഫീസ് റൂം ആയിരുന്നു. നന്നായി എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത ആ മുറിയുടെ ഒരു വശം മുഴുവൻ വലിയൊരു ചില്ലുജനാലയായിരുന്നു. ആ ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ കൺകുളിർക്കെ കാണാം—അതിരുകളില്ലാതെ നീണ്ടുപരന്നു കിടക്കുന്ന ആ നീലക്കടലും, തീരത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറുന്ന തിരമാലകളും. ആ ചില്ലുപാളികളെ ഭേദിച്ച് കടലിന്റെ നേർത്തൊരു ഇരമ്പൽ എപ്പോഴും ആ മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചെത്താറുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ചയും ശബ്ദവും എത്ര വലിയ ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവളുടെ മനസ്സിന് വലിയൊരു ആശ്വാസവും സമാധാനവും നൽകി.
ദിവസങ്ങൾ വളരെ വേഗത്തിലാണ് കടന്നുപോയത്. ഞാനും പാറുവും ആ വലിയ വില്ലയിൽ അപരിചിതത്വത്തിന്റെ മതിലുകളെല്ലാം തകർത്ത്, ഒരേ വീട്ടിലെ അംഗങ്ങളെപ്പോലെയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഓഫീസിലെ തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവൾ ക്ഷീണിച്ച് വരുമ്പോൾ, അന്നാമ്മ ചേച്ചി ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന നല്ല ചൂടൻ ഫിൽട്ടർ കോഫിയുടെ മണം ഹാളിലാകെ നിറഞ്ഞുനിൽപ്പുണ്ടാകും. ആ കോഫിയും കുടിച്ച് സോഫയിലിരുന്ന്, അന്ന് വിൻഡ്ഫ്ലവർ റിസോർട്ടിൽ നടന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു കോമഡി സന്ദർഭം അവൾ കൈവിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ച് പറയുമ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് മനസ്സ് തുറന്ന് ചിരിക്കും. ആ ചിരിയിൽ അവളുടെ അന്നത്തെ വെയറിങ്സ് ഒക്കെ മാറി, തികച്ചും റിലാക്സ്ഡ് ആയ മറ്റൊരു ഭാവമായിരിക്കും.
അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു രാവിലെകളിലെ കാഴ്ചയും. രാവിലെ കുളി കഴിഞ്ഞ്, നന്നായി ഇണങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു മാക്സി ധരിച്ച്,
ഇടതൂർന്ന നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ പുറകിലേക്ക് ഇട്ട് അവൾ കിച്ചണിലേക്ക് വരും. ആ സമയത്ത് ഞാൻ അവൾക്കായി തയാറാക്കുന്ന കോഫി കുടിക്കാൻ വരുമ്പോൾ, അവളുടെ ആ നനവാർന്ന ലുക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയായിരുന്നു. അവളറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ആ ശരീരവടിവുകളെ ഒന്ന് സ്കാൻ ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. കോഫിയും വാങ്ങി അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ആ മാക്സിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ ചന്തിയുടെ നേരിയ ചലനങ്ങളും എന്നിൽ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുടക്കാൻ ഇടയാക്കി.
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചും ഒന്നിച്ച് സമയം ചിലവഴിച്ചും ആ ദിവസങ്ങൾ ശാന്തമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നതിനിടയിലാണ് ആ ശനിയാഴ്ച രാവിലെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കാർ വില്ലയുടെ മുറ്റത്ത് വന്നുനിൽക്കുന്നത്. ആ ശാന്തതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കപ്പെട്ടു…
കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത് അജിത്ത് ആയിരുന്നു. അജിത്ത് വില്ലയുടെ മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ തന്നെ, അയാളുടെ ശരീരപ്രകൃതിയും വേഷവും എന്നിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് എനിക്ക് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മനസ്സിലായി. മുപ്പത്തിയെട്ടോളം പ്രായം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന, പാറുവിനേക്കാൾ പത്തു വയസ്സെങ്കിലും പ്രായക്കൂടുതലുള്ള ഒരു പക്വത അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. നിരന്തരമായ കോർപ്പറേറ്റ് ജോലിത്തിരക്കുകളും കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ വ്യക്തമായി പ്രകടമായിരുന്നു. തലയുടെ മുൻഭാഗം ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായിത്തന്നെ കഷണ്ടിയായിരുന്നു—ഒരു യഥാർത്ഥ കോർപ്പറേറ്റ് കഷണ്ടി! ഓഫീസിലെ കസേരയിലിരുന്നുള്ള ദീർഘനേരത്തെ ജോലി കാരണം രൂപപ്പെട്ട നേരിയ തോതിലുള്ള വയറും അയാളുടെ ശരീരപ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.