പാറു പറഞ്ഞു: താങ്ക്സ് സാം, എനിക്കറിയില്ല ഇവിടുത്തെ job ഒക്കെ എങ്ങനാണ്. മിക്കവാറും കിച്ചൻ use ഒക്കെ കുറവാകും. പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും ഒരു coffee ഒക്കെ കഴിച്ച ok.
sam പറഞ്ഞു: അതിനെന്താ ഫുഡ് വേണമെങ്കിൽ എന്നും ഉണ്ടാക്കി വക്കാൻ അന്നമ്മ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞേക്കാം. അവർ എന്റെ പേഴ്സണൽ സ്റ്റാഫ് ആണ്. എന്ത് ഫുഡും, എന്ത് ആവശ്യം ഉണ്ടേലും അവർ ചെയ്തു തന്നോളും.
പാറു: Thank you sam.
അജിത്ത് ചെന്നൈയിൽ നിന്നും സ്ഥിരമായി ഫോണിൽ വിളിക്കുമായിരുന്നെങ്കിലും, അവിടെ പുതിയ പ്രൊജക്റ്റിന്റെ തിരക്കുകൾ കാരണം അവന് പാറുവിനോട് അധികനേരം സംസാരിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. വില്ലയിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. പാറുവിന് ഇവിടെ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാകരുത് എന്ന് എനിക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ഞാൻ കൃത്യമായി ഒരുക്കി നൽകി.
എന്നാൽ, ആ ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ വില്ലയിലെ ഒരു കാര്യം പാറു പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എന്റെ ഈ കൂറ്റൻ ഫ്രഞ്ച് വില്ലയിലെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. പുലർച്ചെകളിൽ ഞാൻ അടുക്കളയിൽ എനിക്കായി മാത്രം ഒരു കപ്പ് ചായ തയാറാക്കി, ഹാളിലെ ആ വലിയ ഫ്രഞ്ച് ജനാലയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്ന് പുറത്തെ അലയടിക്കുന്ന കടലിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവൾ പലപ്പോഴും ഒളിക്കണ്ണുകളോടെ കാണാറുണ്ട്.
കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന ലക്ഷ്വറി കാറുകളും, വില്ലയുമൊക്കെയുള്ള ഒരു വലിയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നടുവിലും, ഞാൻ എത്രമാത്രം ഒറ്റപ്പെട്ടവനാണെന്ന് ജനാലയ്ക്കരികിലുള്ള എന്റെ ആ നിൽപ്പ് വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ പതുക്കെ മാറിമറിയാൻ തുടങ്ങിയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ലിവിംഗ് റൂമിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം പാറുവിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഞാനും ഒരു പെൺകുട്ടിയും ഒന്നിച്ച് ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു അത്.
“അതാരാ സാം? വൈഫ് ആണോ?” പാറു കൗതുകത്തോടെ ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
അത് കണ്ടതും എന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്നൊരു നിഴൽ പടർന്നു. ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥത പുറത്തുകാട്ടാതെ, “ആഹ്… അതെ, ഡോണ. അവൾ ഇപ്പോൾ ബാംഗ്ലൂരിൽ ആണ്, കഴിഞ്ഞ ദിവസം വിളിച്ചപ്പോ pregnancy ഇൽ കുറച്ച് complications ഉണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇപ്പോ അത് കൊണ്ട് travel avoid ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്”
താൻ വിവാഹിതനാണെന്നും ഭാര്യ തനിക്കൊപ്പമുണ്ടെന്നും വരുത്തിത്തീർക്കാനായിരുന്നു ആ നിമിഷം എന്റെ ശ്രമം. ഒരു പെൺകുട്ടി തനിയെ താമസിക്കാൻ വരുമ്പോൾ, വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥനായ ഞാൻ ഡിവോഴ്സ്ഡ് ആണെന്നും ഇവിടെ
ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസിക്കുന്നതെന്നും അറിഞ്ഞാൽ അവൾക്ക് ഒരുപക്ഷേ സുരക്ഷിതത്വം കുറവായി തോന്നിയാലോ എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു എന്നെക്കൊണ്ട് അങ്ങനെ പറയിപ്പിച്ചത്. അവളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തെയും സമാധാനത്തെയും കരുതി മാത്രമാണ് ഞാൻ ആ കള്ളം പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ ആ സത്യം അധികനാൾ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
പിറ്റേന്ന് വില്ലയിലെ ഗാർഡൻ വൃത്തിയാക്കാൻ വന്ന അന്നാമ്മ ചേച്ചി വഴിയാണ് പാറു ആ സത്യം അറിഞ്ഞത്. ഞാനും ഭാര്യയും രണ്ട് വർഷം മുൻപ് നിയമപരമായിത്തന്നെ വേർപിരിഞ്ഞതാണെന്നും, അന്നുമുതൽ ഈ വലിയ വില്ലയിലെ ഭാരമേറിയ ഏകാന്തതയിലാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതെന്നും അവർ അവളോട് പറഞ്ഞു. സത്യത്തിൽ ഒരു സൗന്ദര്യ പിണക്കത്തിൽ തുടങ്ങിയതാണ്, അതങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോയി.
ആ സത്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ പാറുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നൊമ്പരമാണ് പടർന്നത്. ഞാൻ അവളോട് കള്ളം പറഞ്ഞ് കബളിപ്പിച്ചു എന്ന ദേഷ്യത്തേക്കാൾ, ഈ വലിയ വീടിന്റെ നടുവിലും ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആ ഏകാന്തതയോടും ശൂന്യതയോടുമാണ് അവൾക്ക് അളവറ്റ സഹതാപവും ആർദ്രതയും തോന്നിയത്. ഉള്ളിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു മുറിവ് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അവൾക്ക് മുന്നിൽ എപ്പോഴും ശാന്തനായി പുഞ്ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.