“ഇത് വെറുമൊരു മുറിവല്ല…” ആദി സ്വയം മന്ത്രിച്ചു.
അവൻ ഒരു പേപ്പറെടുത്തു ആ മുറിവുകളുടെ ആകൃതി വരച്ചു. അത് ഒരു ചിഹ്നമായിരുന്നു. പഴയ കൊച്ചിയിലെ ചില രഹസ്യ സംഘടനകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു അടയാളം.
ആദിയുടെ ഫോൺ പെട്ടെന്നായിരുന്നു ഒരു കോൾ വന്നത്…
ഹലോ… മിസ്റ്റർ എ സി പി… നിങ്ങൾ എന്നെ ആണ് തേടുന്നത് എന്ന എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം…. പക്ഷേ നിങൾ എൻ്റെ അടുത്ത് എത്താൻ ഒരുപാട് ദൂരം തന്നെ എത്തേണ്ടി
വരും…
ആദി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ…
You are highly mistaken… ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പുറകെ തന്നെയാണ്… And I’m going to hunt you down..
കോൾ കട്ടായി…
അവൻ ചെറുതായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു….
അവൻ ഫോണെടുത്ത് തന്റെ ജൂനിയർ ഓഫീസർ രാഹുലിനെ വിളിച്ചു.
“രാഹുൽ, നരേഷിന്റെ പഴയ ബന്ധങ്ങൾ ഒന്ന് കൂടി പരിശോധിക്കൂ. പ്രത്യേകിച്ച് പത്തുവർഷം മുൻപുള്ള കാര്യങ്ങൾ. കൊച്ചിയിലെ പഴയ ഗുണ്ടാ സംഘങ്ങളും അവരുടെ ചിഹ്നങ്ങളും.
എനിക്ക് ഉടൻ മറുപടി വേണം.”
“ശരി സാർ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ നോക്കാം.”
ഫോൺ വെച്ച ആദി ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി നിന്നു. കൊച്ചി നഗരം മഴയിൽ മുങ്ങുകയായിരുന്നു.
“നീ എവിടെയാണെങ്കിലും, നീ നൽകിയ ഈ സൂചന നിന്നെ എന്റെ മുന്നിൽ എത്തിക്കും. നമുക്ക് നോക്കാം, ആരാണ് ഈ ഗെയിമിൽ ജയിക്കുന്നതെന്ന്.”
അവൻ വീണ്ടും ആ കുറിപ്പിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ രക്തം ഉണങ്ങി കറുത്ത നിറമായി മാറിയിരുന്നു. പക്ഷേ ആദിയുടെ മനസ്സിൽ ആ കൊലയാളിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് പോലെ തോന്നി.
“നീ വിചാരിക്കുന്നത് ഞാൻ വെറുമൊരു പോലീസ് ഓഫീസറാണെന്നാണോ? ഞാൻ നിന്റെ പേടിസ്വപ്നമായി മാറും.”
അവൻ മേശപ്പുറത്തെ ഫയൽ അടച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ തീ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രതികാരം, അന്വേഷണം, പിന്നെ ആ നിഗൂഢത.
പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു മെസേജ് വന്നു. അജ്ഞാത number ൽ ഒരു സന്ദേശം.
‘സൂചനകൾ കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങിയോ ആദി? വേഗത കൂട്ടൂ, അടുത്ത ഇര നിനക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരാളാകും.’
ആദി ഫോൺ മുറുക്കി പിടിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്തെ ശാന്തത മാറി. പകരം ഒരു ക്രൂരമായ പുഞ്ചിരി വന്നു.
“അപ്പോൾ നീ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ? കൊള്ളാം.”
അവൻ മെസേജിന് മറുപടി നൽകി.
‘കാത്തിരിക്കുക. ഞാൻ വരുന്നു.’
ആദി ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് തന്റെ തോക്ക് പരിശോധിച്ചു. ലോഡ് ചെയ്ത തിരകൾ തിളങ്ങി.
“ഇനി വേട്ട തുടങ്ങാം.”
അവൻ ക്യാബിനിലെ ലൈറ്റുകൾ അണച്ചു. ഇരുട്ടിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം തിളങ്ങി. കൊച്ചിയിലെ ആ രാത്രിക്ക് ഇനി പുതിയൊരു നിറമായിരുന്നു. രക്തത്തിന്റെ നിറം.
അവൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, കോറിഡോറിലെ വെളിച്ചം മിന്നി മിന്നി എരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ ചുവടിലും ഒരു നിഗൂഢത ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആദികേശവ് തന്റെ കാറിൽ കയറി. എൻജിൻ ഗർജ്ജിച്ചു. അവൻ കാർ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു. മഴ ശക്തമായി. വൈപ്പറുകൾ വേഗത്തിൽ ചലിച്ചു.
അവൻ തന്റെ മനസ്സിൽ ആ ചിഹ്നത്തെ വീണ്ടും വരച്ചു നോക്കി. അത് എങ്ങോട്ടാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്? പഴയ തുറമുഖത്തോ, അതോ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലോ?
“നീ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സംശയം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ശിവന്യ മേനോന്റെ ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം. അത് വെറുമൊരു റിപ്പോർട്ടറുടെ ആകാംക്ഷ ആയിരുന്നോ? അതോ അവൾക്കും ഇതിൽ എന്തെങ്കിലും പങ്കുണ്ടോ?
അവൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ഈ ഗെയിമിൽ ആരെ വിശ്വസിക്കണം, ആരെ സംശയിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് പ്രയാസകരമാണ്. പക്ഷേ, ആദിക്ക് അത് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. സങ്കീർണ്ണമായ പസിലുകൾ പരിഹരിക്കുന്നത് അവന്റെ ഹോബിയായിരുന്നു.
കാർ ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നു. കൊച്ചിയുടെ പഴയ ചരിത്രം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരിടം.
അവൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. മഴ അവന്റെ തോളുകളിൽ തട്ടിത്തെറിച്ചു. അവൻ കെട്ടിടത്തിന്റെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
“നമുക്ക് നോക്കാം, ഇവിടെ എന്താണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന്.”