”പേടിക്കണ്ട… ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഉപദ്രവമുണ്ടാക്കാൻ വന്നതല്ല,” അഖിൽ ഇരു കൈകളും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ എനിക്കും അറിയില്ല നമ്മൾ
എവിടെയാണെന്ന്. എന്നെയും ആരോ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടതാണ്.”
അഖിലിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടെങ്കിലും അവൾ കയ്യിലെ മരക്കഷണം താഴ്ത്തിയില്ല. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളത് അവനുനേരെ ചൂണ്ടിത്തന്നെ നിന്നു. വീണ്ടുമൊന്ന് അലറാൻ പോലുമുള്ള ശേഷി അപ്പോൾ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല; അത്രത്തോളം തളർന്നിരുന്നു അവൾ.
അഖിൽ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്നു. പെട്ടെന്നാണ് കപ്പലിന്റെ മറ്റൊരു വശത്തുനിന്നും എന്തോ തട്ടിമറിഞ്ഞുവീഴുന്ന വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്. അഖിലും ആ പെൺകുട്ടിയും ഒരേപോലെ ഞെട്ടി ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. വലിയ കയറുകളും ബാക്കിവന്ന ക്യാൻവാസ് തുണികളും കൂട്ടിയിട്ട ഒരു കൂമ്പാരമായിരുന്നു അവിടെ. അതിനടുത്ത് വലിയൊരു നീല ഡ്രം മറിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ട്. അടുത്ത നിമിഷം ആ തുണിക്കൂമ്പാരം പതിയെ ഇളകാൻ തുടങ്ങി!
അപകടം മണത്ത അഖിൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ പ്രവർത്തിച്ചു. തന്റെ മുന്നിൽ ഭയന്നുവിറച്ചിരിക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടികളും തന്നെപ്പോലെ ഇരകളാണെന്ന് ഇതിനോടകം അവനുറപ്പായിരുന്നു. അവൻ പെട്ടെന്ന് അവർക്ക് മുന്നിലായി ഒരു കവചം പോലെ കയറിനിന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ നീക്കം അവളെ ഒന്ന് അമ്പരപ്പിച്ചു. തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ മുന്നിലേക്ക് കയറിനിൽക്കുന്ന അവന്റെ വീതിയേറിയ ചുമലുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, അവളിലുണ്ടായിരുന്ന ഭയവും സംശയവും നേരിയ തോതിൽ കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും പൂർണ്ണമായി അവനെ വിശ്വസിക്കാൻ അവളുടെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധി അനുവദിച്ചില്ല; അവൾ ഭയത്തോടെ ആ കൂമ്പാരത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അഖിൽ ഒരു ആക്രമണം നേരിടാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കെ, ആ തുണിക്കൂമ്പാരത്തിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു തല പുറത്തേക്ക് വന്നു! അതൊരു യുവാവായിരുന്നു. പുറത്തെ തണുപ്പിലേക്ക് തലയിട്ടതും അവൻ വിറച്ചുകൊണ്ട് വിളറിയ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു, “ഹലോ… ഈ എസി ഒന്ന് കുറച്ചുവെക്കാമോ? മനുഷ്യൻ ഇവിടെ രണ്ടു ദിവസം ഫ്രീസറിൽ കിടന്ന മത്തിയെ പോലായി…”
തണുപ്പിൽ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ചോദ്യത്തിലെ സ്വാഭാവികത കേട്ട് അഖിലും നിലത്തിരുന്ന പെൺകുട്ടിയും ഒരു നിമിഷം പകച്ചുപോയി. തുണിക്കൂമ്പാരത്തിൽ നിന്നും ആ യുവാവ് പതിയെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. മറ്റുള്ളവർ അത്യാവശ്യം തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ പ്രാപ്തമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ വേഷം ഒരു സാധാരണ ക്യാഷ്വൽ ടി-ഷർട്ടും പാന്റ്സും മാത്രമായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ കടൽക്കാറ്റിലെ കൊടുംതണുപ്പ് അവനെ കാര്യമായി ബാധിച്ചിരുന്നു. കുളിരുകൊണ്ട് കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് അവൻ അവരെ നോക്കി ഒന്ന് ഇളിച്ചു.
”നിങ്ങളൊക്കെ എണീറ്റോ? ഞാൻ നേരത്തെ എണീറ്റപ്പോ എല്ലാരും നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നു. പിന്നെ തണുപ്പ് സഹിക്കാൻ മേലാതായപ്പോ ഞാനാ തുണീടെ എടേൽ കേറി കിടന്നു… പിന്നെ അറിയാതൊന്ന് മയങ്ങിപ്പോയി.”
തികച്ചും നിസ്സംഗമായ അവന്റെ ആ സംസാരം അഖിലിലും ആ പെൺകുട്ടിയിലും ഒരുപോലെ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കി. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ ഇത്ര കൂൾ ആയി സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ അമ്പരപ്പ്.
”ആരാ നീ?” അഖിൽ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
”ഞാൻ ലിവിൻ,” അവൻ വേഗത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അവന്റെ ആ തുറന്നടിച്ചുള്ള സംസാരത്തിൽ കുഴങ്ങി അഖിൽ നിലത്തിരിക്കുന്നവളെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തും അതേ ആശയക്കുഴപ്പം തന്നെയായിരുന്നു.
”നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?” അഖിൽ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
”ആവോ?!!” തോൾ വെട്ടിച്ച് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ ലിവിൻ പറഞ്ഞു.
”ഏഹ്ഹ്…” അഖിലിന് എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ വാക്കുകൾ മുടങ്ങി.
കുറച്ചുനേരം ആ പായ്ക്കപ്പലിൽ കനത്ത നിശബ്ദത തളംകെട്ടിനിന്നു. തിരമാലകളുടെയും കാറ്റിന്റെയും ശബ്ദം മാത്രം. നിലത്തിരുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും ഭയം ബാക്കിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഖിലിനെ വിശ്വസിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പം അവളുടെ മുഖത്തുനിന്നുതന്നെ