ലിവിംഗ് റൂമിലെ മിനി ബാറിന് അടുത്തേക്ക് സാം നീങ്ങി. മാത്യുവിന് ഓരോ രാത്രിയും ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്നാൽ ഒരു കുപ്പി ബിയർ കുടിക്കുന്ന ശീലമുണ്ടെന്ന് നതാഷയിൽ നിന്നും അവൻ തന്ത്രപൂർവ്വം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
ഫ്രിഡ്ജിൽ ഇരുന്ന ബിയർ ബോട്ടിലുകളിൽ ഒന്ന് സാം പുറത്തെടുത്തു. തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ചെറിയൊരു സിറിഞ്ച് എടുത്ത്, അതീവ ലാഘവത്തോടെ അവൻ അതിലേക്ക് ഒരു ഡ്രഗ് ദ്രാവകം കലർത്തി.
”മാത്യു… നീ ഇന്ന് ഉറങ്ങണം. നിന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞാൽ മാത്രമേ നതാഷയുടെ ഉടലിലെ വസന്തം എനിക്ക് ആസ്വദിക്കാനാവൂ,”
സാം മന്ദഹാസത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു. ബോട്ടിൽ പഴയതുപോലെ തന്നെ അവിടെ വെച്ച് അവൻ ഇരുട്ടിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷനായി
സമയം കടന്നുപോയി…. അന്ന് രാത്രി 10 മണിക്ക് സ്റ്റുഡിയോയിലെ നീല വെളിച്ചത്തിൽ നതാഷ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. അവളുടെ മനസ്സ് പകൽ ക്യാബിനിൽ വെച്ച് സാം നൽകിയ ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂടിലായിരുന്നു.
ഷോയുടെ ഇടവേളയിൽ, മൈക്രോഫോൺ ഓഫ് ചെയ്ത് അവൾ ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ചിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ പേഴ്സണൽ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ ‘Unknown Number’ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നതാഷയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ഫോണെടുത്തു.
നതാഷ: (ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച്) “സാം…”
സാം: (മറുപുറത്ത് ബൈക്കിന്റെ ഇരമ്പലിനിടയിൽ സാമിന്റെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം മുഴങ്ങി) “നിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആ വിറയൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ട് നതാഷാ…
സ്റ്റുഡിയോയിലെ ആ മൈക്രോഫോണിന് നിന്റെ ഉള്ളിലെ തീ അറിയാമോ? ഇന്ന് നീ സംസാരിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയല്ല, നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്.”
നതാഷ: “സാം… നിങ്ങൾ എവിടെയാണ്? എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ ടീസ് ചെയ്യുന്നത്?”
സാം: (ഒരു നേർത്ത ചിരിയോടെ) “ഞാൻ നിന്റെ വീടിന് ചുറ്റുമുള്ള ഇരുട്ടിലുണ്ട്. നതാഷാ…
ഇന്ന് രാത്രി ഞാൻ നിന്റെ ജാലകവാതിൽക്കൽ എത്തുമ്പോൾ, ആ വെള്ളക്കോട്ടിന്റെ ഭാരമില്ലാത്ത നിന്റെ ആ കൊഴുത്ത ഉടലിനെ എനിക്ക് വേണം.
മാത്യു നിന്റെ അരികിൽ ഒരു മൃതദേഹത്തെപ്പോലെ ഉറങ്ങുമ്പോൾ, ഞാൻ നിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചും എന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് അളക്കും.
നിന്റെ ആ തടിച്ച തുടകളിൽ എന്റെ വിരലുകൾ അമരുമ്പോൾ നീ അറിയും, ഒരു സർജന്റെ തണുപ്പിനേക്കാൾ ഒരു ചിത്രകാരന്റെ പൊള്ളലിന് എത്രമാത്രം ലഹരിയുണ്ടെന്ന്…”
നതാഷയുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു.
സ്റ്റുഡിയോയിലെ എയർകണ്ടീഷണറിലും അവൾ വിയർത്തു. സാമിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലൂടെ ഇഴയുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
സാം: “കാത്തിരിക്കൂ… എന്റെ ഹിമാലയന്റെ ശബ്ദം നിന്റെ ജനലുകൾക്ക് താഴെ കേൾക്കുമ്പോൾ, ആ മുകളിലെ നിലയിലെ വലിയ ജാലകം നീ എനിക്കായി തുറന്നിടണം. നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും തീക്ഷ്ണമായ രാത്രിക്ക് ഞാൻ നിറം നൽകാൻ വരികയാണ്.”
ഫോൺ കട്ടായി. നതാഷ ആകെ തളർന്നു പോയി. അവൾക്ക് ഷോ പൂർത്തിയാക്കാൻ പോലും പ്രയാസമായി. സാമിന്റെ വന്യമായ വാഗ്ദാനങ്ങൾ അവളുടെ സിരകളിൽ ലഹരിയായി പടർന്നു.
11 മണി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിയ നതാഷ കണ്ടത് പതിവുപോലെ മാത്യു ഉറങ്ങുന്നതാണ്.പക്ഷെ ആ ഉറക്കം സാം ബിയറിർ കലർത്തിയ മരുന്നിന്റെ എഫക്ട് ആണെന്ന് നതാഷ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…അയാൾക്ക് ചുറ്റും മെഡിക്കൽ ജേണലുകളും ലാപ്ടോപ്പും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
ആ മുറിയിലെ മരവിച്ച നിശബ്ദതയിൽ നതാഷയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി. അവൾ സാവധാനം ആ ബെഡ്റൂമിന് പുറത്തെ ലിവിങ് റൂമിലെ ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു.
പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്നും ആ ഗർജ്ജനം കേട്ടു. സാമിന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ ഇരമ്പൽ! അത് അടുത്തടുത്തു വരികയാണ്. നതാഷയുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി. ആ ശബ്ദം അവളുടെ വീടിന്റെ മതിലിന് അപ്പുറം നിന്നു.
നതാഷ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ വലിയ ഗ്ലാസ് ജാലകത്തിന്റെ ലോക്ക് തുറന്നു.
തണുത്ത കാറ്റ് ഉള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. താഴെ, ഇരുട്ടിൽ തന്റെ ബൈക്കിന് മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ കരുത്തുറ്റ രൂപം അവൾ കണ്ടു.